Κάποιες περισσότερες λεπτομέρειες συμπληρωματικά με το προηγούμενο άρθρο του mitsou175.

Από τα τέλη Δεκέμβρη στο Ιράν, που ξεκίνησε ένα νέο κύμα μαζικών διαδηλώσεων και απεργιών και έχει εξαπλωθεί σε δεκάδες πόλεις, το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης σείεται συθέμελα. Σύμφωνα με το περιοδικό ΤΙΜΕ υπάρχουν εκατοντάδες νεκροί ενώ δημοσιεύματα κάνουν λόγο ότι οι συλληφθέντες από το καθεστώς πλησιάζουν τους 3.000.

Οι εργάτες, οι φοιτητές, οι γυναίκες και οι έμποροι βγαίνουν στους δρόμους, απαιτώντας τέλος στην οικονομική εξαθλίωση, την καταστολή και τον “θρησκευτικό-καπιταλιστικό δεσποτισμό” της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ενώ Ιρανές ανάβουν προκλητικά τσιγάρα και πετάνε τη μαντίλα από τα μαλλιά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, δημοσιεύματα φέρουν τον Χαμενέι να βρίσκεται πλέον σε κρησφύγετο, ενώ έχει θέσει σε κατάσταση υψίστης ετοιμότητας το πυραυλικό οπλοστάσιο της χώρας, ενώ το καθεστώς καταγγέλλει ότι η αναταραχή που υπάρχει στην χώρα είναι υποκινούμενη από μισθοφόρους πράκτορες της CIA και της Μοσάντ.

Σ’ αυτή την κατάσταση έσκασε παρουσία και ένα φάντασμα του παρελθόντος ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του τελευταίου Σάχη του Ιράν, που εκφράζει την ετοιμότητά του να επιστρέψει στην πατρίδα του, αλλά τα λαϊκά του ερείσματα είναι μηδαμινά.

Από την άλλη, οι κομμουνιστικές δυνάμεις, όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν (CPI) και το Εργατικό-Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν (WPI), παίζουν καθοριστικό ρόλο, καλώντας σε επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν (CPI), μαζί με άλλες αριστερές δυνάμεις, έχει επανειλημμένα καλέσει σε εθνική εξέγερση για την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, την οποία χαρακτηρίζει ως υπεύθυνη για την οικονομική κρίση, τη φτώχεια και την καταστολή.

Σε πρόσφατες δηλώσεις, το CPI τονίζει ότι οι μαζικές διαδηλώσεις αποτελούν “μια νέα αρχή για την αμφισβήτηση του θρησκευτικού-καπιταλιστικού δεσποτισμού και την απελευθέρωση της πατρίδας από την ανέχεια, τη διαφθορά και την αντιλαϊκή κυριαρχία”.

Παρομοίως, το Εργατικό-Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν (WPI) υποστηρίζει εδώ και χρόνια την επαναστατική αλλαγή, βλέποντας τις τρέχουσες κινητοποιήσεις ως ευκαιρία για να πέσει το καθεστώς.

Οι κομμουνιστικές οργανώσεις χαρακτηρίζουν τις λαϊκές κινητοποιήσεις και τις απεργίες ως “δίκαιες και νόμιμες” απέναντι στην καταπίεση. Σε κοινές δηλώσεις, όπως αυτές από το Συμβούλιο Συνεργασίας Ιρανικών Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων, εκφράζεται αλληλεγγύη στις απεργίες των εμπόρων και των εργατών, με έμφαση στη σύνδεση των αγώνων για μια εθνική γενική απεργία που θα ανατρέψει το σύστημα.

Επιπλέον, κουρδικές κομμουνιστικές οργανώσεις, όπως η Οργάνωση Κουρδιστάν του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιράν (Komala), έχουν καλέσει σε γενικές απεργίες και μαζικές κινητοποιήσεις, καταδικάζοντας την καταστολή σε περιοχές όπως το Κερμανσάχ και το Ιλάμ.

Μια κεντρική θέση των ιρανικών κομμουνιστών είναι η αυτοδιάθεση του λαού, χωρίς ξένη επέμβαση. Είναι σταθερά ενάντια σε παρεμβάσεις από ΗΠΑ, Ισραήλ ή άλλες δυνάμεις, αλλά και ενάντια στην αποκατάσταση της μοναρχίας ή οποιασδήποτε “λύσης από τα πάνω”. Συνθήματα όπως “Θάνατος σε όλους τους τυράννους! Είτε Σάχης είτε Ανώτατος Ηγέτης!” αντικατοπτρίζουν αυτή την αντίθεση και στα δύο καθεστώτα –το μοναρχικό του παρελθόντος και το θεοκρατικό του παρόντος.

Το μέλλον της χώρας, επιμένουν, πρέπει να αποφασιστεί αποκλειστικά από τον ιρανικό λαό, μέσα από μαζικούς αγώνες.

Τέλος, ο στόχος παραμένει η μετάβαση σε μια λαϊκή διακυβέρνηση που θα εγγυάται ανεξαρτησία, δημοκρατία, ισότητα φύλων και δικαιώματα των εργαζομένων. Οι κομμουνιστές του Ιράν βλέπουν την εξέγερση ως βήμα προς μια σοσιαλιστική κοινωνία, όπου ο λαός θα ελέγχει τα μέσα παραγωγής και θα τερματιστεί η εκμετάλλευση.