Σαν σήμερα, 26 Ιανουαρίου 1976, η εργατική τάξη στη χώρα μας κατέγραψε μια από τις πιο φωτεινές και εμβληματικές της νίκες. Μετά από 40 ημέρες ανυποχώρητου αγώνα, οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο της ΠΙΤΣΟΣ ανάγκασαν την εργοδοσία σε υποχώρηση, βάζοντας φραγμό στην αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Ο αγώνας ξεκίνησε στις 10 Δεκέμβρη 1975, Παρά τα μεγάλα λόγια για «δημοκρατία» και «ομαλότητα», στους χώρους δουλειάς κυριαρχούσαν οι χαμηλοί μισθοί, η εντατικοποίηση, η εργοδοτική αυθαιρεσία και η προσπάθεια τρομοκράτησης κάθε φωνής διεκδίκησης. Στην ΠΙΤΣΟΣ, οι εργάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με απολύσεις, πιέσεις και την άρνηση της εργοδοσίας να ικανοποιήσει στοιχειώδη αιτήματα.
Η απάντησή τους ήταν η απεργία διαρκείας. Όχι ένας συμβολικός ξεσηκωμός, αλλά ένας σκληρός, καθημερινός αγώνας, με περιφρούρηση, συνελεύσεις, συλλογικές αποφάσεις και πλατιά αλληλεγγύη. Για σαράντα μέρες οι εργάτες κράτησαν το εργοστάσιο νεκρό, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι χωρίς αυτούς «γρανάζι δεν γυρνά».
Απέναντί τους είχαν όχι μόνο την εργοδοσία, αλλά και το κράτος. Αστυνομική παρουσία, απειλές, δικαστικές κινήσεις και μια γενικευμένη προσπάθεια να σπάσει το ηθικό των απεργών. Όμως η ταξική αλληλεγγύη λειτούργησε σαν ασπίδα. Εργαζόμενοι από άλλους χώρους, σωματεία και αγωνιστές στάθηκαν στο πλευρό τους, μετατρέποντας την απεργία της ΠΙΤΣΟΣ σε σύμβολο αντίστασης για ολόκληρη την εργατική τάξη.
Οπως ανέφερε το ρεπορτάζ του Ριζοσπάστη οι απεργοί μετά 40 μέρες αγώνα, πέτυχαν:
– Αύξηση του μεροκάματου κατά 20%.
– Αύξηση και εξομοίωση ανδρών και γυναικών του “μπόνους” παραγωγής κατά 25%
– Καταβολή 5000 δρχ. για τις μέρες της απεργίας.
– Εγγύηση ότι δεν θα γίνουν απολύσεις σε κανέναν απ’ αυτούς που απεργούσαν.
– Επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων.
Οι 1.000 εργατοϋπάλληλοι επέστρεψαν χθες στη δουλειά τους.
Η νίκη της 26ης Ιανουαρίου 1976 δεν ήταν μόνο υλική. Ήταν πρωτίστως πολιτική και ηθική. Απέδειξε ότι οι εργάτες μπορούν να νικήσουν όταν οργανώνονται, όταν επιμένουν και όταν δεν υποκύπτουν στους εκβιασμούς. Έδειξε ότι οι αντεργατικοί νόμοι και οι κυβερνητικές επιλογές δεν είναι ανίκητοι. Και άφησε μια πολύτιμη παρακαταθήκη για τους αγώνες που ακολούθησαν.
Σήμερα, σχεδόν μισό αιώνα μετά, ο αγώνας των εργαζομένων στην ΠΙΤΣΟΣ παραμένει ζωντανός οδηγός. Σε μια εποχή νέας επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα, η μνήμη αυτής της νίκης δεν είναι απλώς ιστορική αναφορά. Είναι υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίζεται και ότι η δύναμη βρίσκεται στα χέρια αυτών που παράγουν τον πλούτο.
Η 26η Γενάρη 1976 δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι μια απόδειξη ότι η εργατική τάξη, όταν σηκώνει κεφάλι, μπορεί να γράφει τη δική της ιστορία.
Αφήστε μια απάντηση