Ο Μαρινάκης, το Λιμενικό και μια επικίνδυνη νομική ακροβασία

Γράφει ο Συνεργάτης

Κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης επιχείρησε για ακόμη μία φορά να «ξεπλύνει» το έγκλημα ανοιχτά της Χίου, επιστρατεύοντας γενικόλογες αναφορές στον νόμο, στα σύνορα και στην «παράνομη είσοδο». Μόνο που αυτή τη φορά, η προσπάθεια ήταν τόσο πρόχειρη, ώστε κατέρρευσε μέσα στα ίδια του τα λόγια.

Ο Μαρινάκης δήλωσε ότι «η δουλειά του Λιμενικού είναι να προστατεύει τα σύνορα και να αποτρέπει, βάσει του νόμου και χωρίς να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, την παράνομη είσοδο ανθρώπων που δεν έχουν το σχετικό δικαίωμα». Με μια φράση, προσπάθησε να βαφτίσει το έγκλημα «νόμιμη αποστολή».

Αποτροπή… εντός ελληνικών χωρικών υδάτων;

Το πρώτο και βασικό πρόβλημα της τοποθέτησης Μαρινάκη είναι ότι μπερδεύει σκόπιμα έννοιες που νομικά δεν συγχέονται. Στα ελληνικά χωρικά ύδατα δεν μιλάμε για «αποτροπή εισόδου». Η είσοδος έχει ήδη συντελεστεί. Εκεί, το κράτος ασκεί πλήρη κυριαρχία και έχει μία και μοναδική υποχρέωση: την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Η επίκληση της «παράνομης εισόδου» σε αυτό το στάδιο δεν είναι απλώς άσχετη. Είναι πολιτικά και νομικά παραπλανητική. Κανένα διεθνές ή εθνικό δίκαιο δεν επιτρέπει επικίνδυνους χειρισμούς, εμβολισμούς ή πράξεις που θέτουν σε κίνδυνο ζωές, στο όνομα της φύλαξης συνόρων.

Το άσυλο δεν κρίνεται στη θάλασσα

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μίλησε για ανθρώπους «που δεν έχουν το σχετικό δικαίωμα». Όμως το αν κάποιος δικαιούται άσυλο δεν κρίνεται ούτε από λιμενικούς, ούτε εν πλω, ούτε υπό καθεστώς κινδύνου. Κρίνεται σε διοικητική διαδικασία, αφού προηγηθεί διάσωση.

Η μετατροπή του Λιμενικού σε δικαστή και δήμιο, με κριτήριο το αν κάποιος «δικαιούται να μπει», αποτελεί κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

«Δεν είπα επιχείρηση αποτροπής» – αλλά αυτό ακριβώς περιέγραψε

Όταν ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης επισήμανε ότι η περιγραφή του παραπέμπει σε επιχείρηση αποτροπής, ο Μαρινάκης αντέδρασε επιθετικά, λέγοντας «δεν είπα κάτι τέτοιο». Όμως λίγα δευτερόλεπτα αργότερα επανέλαβε ότι «όταν κάποιος επιχειρεί να εισβάλλει στα χωρικά μας ύδατα εφαρμόζουμε τον νόμο και προστατεύουμε τα σύνορα».

Δεν γίνεται και τα δύο. Ή μιλάμε για αποτροπή ή για περιστατικό εντός ελληνικής επικράτειας. Η προσπάθεια να κρατηθούν και οι δύο εκδοχές ταυτόχρονα δεν είναι νομική ασάφεια είναι πολιτική σκοπιμότητα.

Από την υπεράσπιση στην απειλή

Όταν τα επιχειρήματα τελειώνουν, αρχίζουν οι απειλές. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν δίστασε να κουνήσει το δάχτυλο στον δημοσιογράφο, μιλώντας για «ποινικές συνέπειες» και προαναγγέλλοντας νομικές κινήσεις. Όχι επειδή ειπώθηκε κάτι ψευδές, αλλά επειδή τέθηκε ένα ενοχλητικό ερώτημα.

Η εικόνα είναι γνώριμη: πολιτική εξουσία που αδυνατεί να απαντήσει επί της ουσίας και καταφεύγει στον εκφοβισμό, επιχειρώντας να επιβάλει σιωπή και αυτολογοκρισία.

Συμπέρασμα

Η τοποθέτηση Μαρινάκη δεν δικαιολογεί τίποτα. Δεν απαντά στο τι συνέβη ανοιχτά της Χίου, δεν αναιρεί τις καταγγελίες επιζώντων και δεν καλύπτει νομικά καμία εγκληματική ενέργεια. Αντίθετα, επιβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση συνεχίζει την ίδια γραμμή: συγκάλυψη, παραπλάνηση και ποινικοποίηση της κριτικής.

Όσο κι αν προσπαθούν να βαφτίσουν το έγκλημα «νόμιμη αποστολή», η πραγματικότητα παραμένει πεισματικά παρούσα. Και δεν ξεπλένεται με δηλώσεις σε ενημερώσεις συντακτών.