Στις 3 Φλεβάρη 2026, στα παγωμένα νερά ανοιχτά της Χίος, δεκαπέντε Αφγανοί πρόσφυγες και μετανάστες – άνδρες, γυναίκες, παιδιά – δεν «χάθηκαν». Δεν «παρασύρθηκαν». Δεν «πνίγηκαν». Συντρίφτηκαν.
Από την πρώτη στιγμή, η κυβέρνηση και το Λιμενικό Σώμα έσπευσαν να μιλήσουν για «ατυχές περιστατικό», για «εμβολισμό» που δήθεν προκάλεσε το φουσκωτό των διακινητών, για «επιχείρηση διάσωσης» που τάχα εξετράπη. Ένα ακόμη επεισόδιο στη χιλιοειπωμένη αφήγηση της «αναγκαστικής σύγκρουσης», της «ευθύνης των άλλων», της «κακιάς στιγμής».
Μα οι ιατροδικαστικές εκθέσεις που βγήκαν στο φως διαλύουν το επίσημο παραμύθι. Γράφουν με ψυχρή, επιστημονική γλώσσα αυτό που το κράτος προσπαθεί να θάψει: ωμή, σφοδρή, μηχανική βία.
Καμία αναφορά σε πρωτογενή πνιγμό. Καμία εικόνα ανθρώπων που κατέληξαν από ασφυξία στο νερό. Αντίθετα: βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από άμεση, βίαιη πρόσκρουση.
Σε τουλάχιστον δέκα περιπτώσεις, συντριπτικά χτυπήματα στο κεφάλι, κατάγματα σε θώρακα, αυχένα, άκρα. Σε μία έκθεση, η φράση «πλήρης σύνθλιψη κεφαλής» είναι χαρακτηριστική. Όχι για ναυάγιο. Για σύγκρουση με δύναμη που θυμίζει τροχαίο με νταλίκα.
Μόνο σε μία περίπτωση αναφέρεται δευτερογενής πνιγμός – αφού είχε ήδη προηγηθεί η θανατηφόρα κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
Οι νεκροί της Χίου δεν πνίγηκαν. Συνετρίβησαν, δολοφονήθηκαν. Τώρα και με την βούλα ιατροδικαστών!
Οι μαρτυρίες των επιζώντων κουμπώνουν ανατριχιαστικά με τα ευρήματα. Καμία σειρήνα. Κανένα προειδοποιητικό φως. Καμία διαδικασία αναχαίτισης. Το φουσκωτό δεν επιχείρησε εμβολισμό· δέχτηκε βίαιη πρόσκρουση από μεγαλύτερο και ταχύτερο σκάφος.
Ο δύτης που ανέσυρε τα σώματα μίλησε για «τραύματα σαν να χτύπησαν σε τοίχο». Οι σοροί αιμορραγούσαν μέσα στις σακούλες. Παιδιά με σπασμένους αυχένες. Ρήξεις οργάνων. Εικόνες πεδίου μάχης.
Κι όμως, το επίσημο αφήγημα επιμένει: το φουσκωτό «αγνόησε εντολές», «έκανε ελιγμούς», «εμβόλισε» το περιπολικό.
Μα οι φωτογραφίες δείχνουν ελάχιστες γρατζουνιές στο κρατικό σκάφος.
Η κάμερα «δεν λειτουργούσε» – όπως τόσες άλλες φορές που η αλήθεια έπρεπε να χαθεί στο σκοτάδι.
Ο φερόμενος ως «κυβερνήτης» του φουσκωτού προφυλακίστηκε αστραπιαία. Οι ένστολοι παραμένουν ελεύθεροι.
Η ΕΔΕ και η ποινική προκαταρκτική προχωρούν βασανιστικά αργά, ενώ η πολιτική ηγεσία βιάζεται να κλείσει τον φάκελο.
Δεν ήταν διάσωση που απέτυχε. Ήταν πολιτική που εφαρμόστηκε.
Αυτό που συνέβη στα νερά της Χίου δεν είναι «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι η λογική κατάληξη μιας στρατηγικής αποτροπής με κάθε μέσο. Push-backs. Στρατιωτικοποίηση συνόρων. Θάλασσες που μετατρέπονται σε αόρατα σύνορα θανάτου.
Οι διακινητές είναι κομμάτι της αλυσίδας. Όμως ο κεντρικός μηχανισμός είναι κρατικός και ευρωπαϊκός: ένα σύστημα που επενδύει στη βία για να στείλει μήνυμα αποτροπής. Ένα σύστημα που θεωρεί αποδεκτό κόστος τα σπασμένα κρανία παιδιών.
Οι δεκαπέντε νεκροί της 3ης Φλεβάρη δεν είναι «παράπλευρες απώλειες». Είναι τα θύματα μιας πολιτικής που βαφτίζει τη σύγκρουση «διάσωση» και τη συντριβή «ατύχημα».
Η αλήθεια, όμως, επιμένει.
Δεν πνίγηκαν.
Συνετρίβησαν, δολοφονήθηκαν.
Και καμία κλειστή κάμερα, καμία διοικητική έρευνα, καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν μπορεί να σβήσει το αίμα από τα νερά.
Αφήστε μια απάντηση