Πηγή: «Δρόμος της Αριστεράς»

Ποιός θέλεις να διαχειριστεί το μνημόνιο: Ο Tσίπρας ή ο Μεϊμαράκης ; Με ποιον θέλεις να συνδιαχειριστεί το μνημόνιο ο επόμενος πρωθυπουργός; Με Ποτάμι, ΑΝΕΛ ή ΠΑΣΟΚ; Δώσ’ τoυς μια ευκαιρία.

Θέλεις να υπάρχει το αντιμνημόνιο στην επόμενη Βουλή; Ψήφισε ΛΑΕ.

Θέλεις και κάτι πιο… απογειωμένο και καθαρό ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά; Ρίξε στην κάλπη ΚΚΕ ή κάτι από εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

Τους σιχτιρίζεις όλους, γουστάρεις τα σκληρά και σ’ ενοχλούν οι αριστεροί, οι έγχρωμοι και οι αλλοεθνείς Η Χρυσή Αυγή είναι εδώ για να καθαρίσει για σένα αν τις δώσεις δύναμη,.

Θες να τους μαυρίσει όλους γιατί σου μαυρίζουν τη ζωή, αλλά είσαι και του χαβαλέ; Ψήφισε Λεβέντη… έτσι για πλάκα.

Θέλεις να μην πάει χαμένη η ψήφος σου; Ρίξε ένα βαρύ ψηφοδέλτιο.

Θέλεις να μαυρίσεις τους μεγάλους; Πλήθος οι επιλογές.

Όμως προς θεού, μην αδιαφορήσεις μπες στο μαντρί. Και μη. σε νοιάζει για μετά. Είτε ψάχνεις για σωτήρες, είτε ψάχνεις να διαμαρτυρηθείς, «δάγκωσε» ένα ψηφοδέλτιο και ρίξ’ το στο κουτί. Ούτως ή άλλως το πολιτικό σύστημα ψάχνει τις ισορροπίες του και έχει θέση για πολλούς σχηματισμούς και ορισμένους συσχετισμούς. Ούτως η άλλως την επόμενη μέρα κανείς δεν θα σε ρωτήσει για τίποτε.

Κουφή κι απόμακρη κυβέρνηση θα βρεις μπροστά σου. Και περίκλειστα κόμματα, να διακηρύσσουν και πάλι την αλήθεια που θα την έχουν αποφασίσει σε εξίσου περίκλειστες συνεδριάσει; μηχανισμών κι επιτροπών. Μη ζητάς τώρα συμμετοχή, συλλειτουργία, συναπόφαση. «Δεν προλαβαίνουμε»…

Πάντως, αν δεν θες να μπεις στο μαντρί, απαίτησε. Δημοκρατία δεν είναι μόνο να λες τη γνώμη σου, αλλά και να εισακούγεσαι. Αυτό είναι και το μόνο που μας απέμεινε ώστε να φτάσουμε να διαχύσουμε «τον μόχθο της δημιουργίας μας στον μόχθο της δημοκρατίας μας» καταπώς έλεγε και ο ποιητής.

_____________

Η .. υπέρ – αναγκαία Αριστερά και η χαμένη ψήφος

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Μια ιστορική αναδρομή και μερικά συμπεράσματα

«Αν επιλέξεις αποχή, άκυρο, βοηθάς το μνημονιακό μπλοκ». «Αν δεν υπάρχουν δυνατές κοινοβουλευτικές ομάδες της αντιμνημονιακής Αριστεράς, έστω αυτής που μας έλαχε, το κίνημα θα πάει πολύ πίσω και θα κάνουμε χρόνια να σηκώσουμε κεφάλι». «Αποχή, λευκό, άκυρο είναι απολιτικές στάσεις, είναι πολύ κρίσιμη η σύνθεση της αυριανής Βουλής».

Τα παραπάνω επιχειρήματα ακούγονται πολύ συχνά τελευταία. Τα επικαλούνται και αρκετοί που θα ψηφίσουν στις εκλογές στη βάση του «εφικτού» ή του «μικρότερου κακού», παρ’ όλο που χαρακτηρίζουν εντελώς ανεπαρκή αυτά που προσφέρονται. Αλλά κυρίως με αυτά τα επιχειρήματα πιέζεται να ψηφίσει «έγκυρα» ένα δυναμικό της Αριστερός που δεν θεωρεί ότι η υπερψήφιση οποιοσδήποτε κόμματος ανοίγει σήμερα μια προοπτική.

Ας κάνουμε, λοιπόν, μια μικρή ιστορική αναδρομή.

Στις εκλογές του 2009, το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου σαρώνει. Στη Βουλή εκλέγονται μόλις 34 βουλευτές της Αριστερός (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ). Το 2010 ψηφίζεται το 1ο Μνημόνιο. Η κοινωνική δυναμική που ξεδιπλώνεται τη διετία 2010-2012 είναι πραγματικά πρωτόγνωρη, σε πλήρη αναντιστοιχία με την κοινοβουλευτική σύνθεση. Στις 5 Μαΐου του 2010, εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους. Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2011 υπολογίζεται ότι 2 εκατομμύρια συμμετείχαν στις πλατείες που άλλαξαν άρδην το πολιτικό σκηνικό. Με την Αριστερά και τους βουλευτές της να μην συμβάλλουν καθόλου ή και να στέκονται εχθρικά. Στη συνέχεια, στις παρελάσεις τον Οκτώβριο του 2011εκδιώκεται το πολιτικό προσωπικό που ψήφισε το μνημόνιο. Στις 12 Φεβρουάριου 2012 πάλι τεράστιες κινητοποιήσεις στην ψήφιση του 2ου Μνημονίου.

Δεν είναι όμως μόνο όσοι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις. Στην ελληνική κοινωνία αναπτύσσεται ένας νέος ριζοσπαστισμός. Εκατομμύρια αποδεσμεύονται από τον δικομματισμό και το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Οι βουλευτές που ψηφίζουν τα μνημόνια δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ούτε σε συνοικιακή καφετέρια. Όλα αυτά έχουν αντίκτυπο και στη Βουλή. Αποσκιρτήσεις από το ΠΑΣΟΚ στο ίο Μνημόνιο, ένα κομμάτι της Δεξιάς (ΑΝΕΛ) διαχωρίζεται από τη Ν.Δ., 45 διαγραφές πέφτουν στην ψήφιση του δεύτερου..
Στις εκλογές του 2012, η εικόνα αλλάζει. Τον Ιούνιο οι αριστεροί βουλευτές είναι 83 και οι αντιμνημονιακοί (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ) 103. Μαζί με τη ΔΗΜΑΡ, που μην ξεχνάμε ότι εκλέχτηκε κι αυτή με πρόγραμμα «απεγκλωβισμού από τα μνημόνια», παρόμοιο με του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ, φτάνουν τους 120.

«Πεδίον δόξης λαμπρόν» για την Αριστερά, νέες δυνατότητες -θα υπέθετε κανείς- ανοίγονται για το μαζικό κίνημα. Ας αφαιρέσουμε τους 17 της ΔΗΜΑΡ που προσχώρησαν στη συγκυβέρνηση. Πώς διαμορφώθηκε, όμως, η κατάσταση το δίχρονο 2012-2014;

Εμφανής κάμψη και απομαζικοποίηση των αγώνων και των κινητοποιήσεων. Χλιαρές οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις (επίσκεψη Μέρκελκ.λπ.) μόνο στην περίπτωση της ΕΡΤ κάτι διαφορετικό πήγε να γίνει, χωρίς καθόλου αυτά τα δυόμισι χρόνια να προσεγγιστούν όσα είχαν γίνει την προηγούμενη περίοδο, κι ας είχαμε μια πολύ πιο «αντιμνημονιακή Βουλή». Εκείνο που σημειώθηκε ήταν η υποστροφή του ριζοσπαστισμού και η κυριαρχία της ανάθεσης. Αυτά βεβαίως δεν συνέβησαν «αυθόρμητα» ή επειδή γενικώς «ο κόσμος κουράστηκε». Συνέβαλε αποφασιστικά η γραμμή της Αριστερός και των κοινοβουλευτικών ομάδων και ειδικά η επένδυση του ΣΥΡΙΖΑ στον κυβερνητισμό.
Ιανουάριος 2015, εκλογές. Οι αντιμνημονιακοί βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΚΚΕ) γίνονται 177. Οι 162 από αυτούς συμπράττουν σε μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση. Η κατάληξη της «αντιμνημονιακής Βουλής» είναι σήμερα γνωστή. Ψήφιση του 3ου και χειρότερου μνημονίου χωρίς να «ανοίξει ρουθούνι»!

Αναγκαίες και ικανές συνθήκες

Τι αποδεικνύει η παραπάνω αναδρομή; Σίγουρα δεν αποδεικνύει ότι γενικά κι αόριστα δεν έχει σημασία η σύνθεση της Βουλής, ότι οι εκλογές μάς είναι από τη φύση τους αδιάφορες ή ότι η Αριστερά δεν έχει θέση στο Κοινοβούλιο. Δείχνει, όμως, ότι αυτά τα πέντε χρόνια, δεν ήταν αυτό το καθοριστικό στοιχείο για τις κοινωνικές αντιστάσεις και τα κινήματα. Δεν ήταν καθόλου ικανή προϋπόθεση για θετικές εξελίξεις στην κοινωνία. Μάλλον αντίστροφα λειτούργησαν τα πράγματα: οι διεργασίες που προχώρησαν εκτός Βουλής ήταν εκείνες που δρομολόγησαν εξελίξεις και στο Κοινοβούλιο και όξυναν την κρίση του πολιτικού συστήματος.

Η Αριστερά, οι «αντιμνημονιακές δυνάμεις», η κοινοβουλευτική τους Παρουσία, δεν απέδειξαν ότι είναι δεδομένη η χρησιμότητά τους για το λαϊκό κίνημα. Αντίθετα, λειτούργησαν συχνά ανασχετικά γι’ αυτό. Ας σχετικοποιήσουμε, λοιπόν, τα πράγματα και μαζί τη θεωρία που θέλει καθοριστική την παρουσία της Αριστερός σε αυτή τη Βουλή και δαιμονοποιεί εύκολα την αποχή, το άκυρο, το λευκό.

Η πρόσφατη ιστορία δείχνει ότι δεν αρκεί να είναι πολλοί οι βουλευτές που εκλέγονται με αντιμνημονιακό πρόγραμμα. Το ελάχιστο που απαιτείται είναι να έχουν αντληθεί συμπεράσματα από όσα έχουν γίνει ως τώρα. Το δεύτερο είναι να οικοδομείται ένα στοιχειωδώς αξιόπιστο πολιτικό πρόγραμμα. Και το τρίτο, τα εγχειρήματα που ζητούν την ψήφο να είναι στοιχειωδώς δημοκρατικά. Η δημοκρατία δεν έγκειται μόνο στις ισότιμες σχέσεις εντός ενός πολιτικού οργανισμού, αλλά και στη σχέση του με την κοινωνία, τον τρόπο που την αντιμετωπίζει. Για να το πούμε πιο απλά, τέλος με τις ψευδεπίγραφες «πρωτοπορίες» που στην πραγματικότητα είναι χιλιόμετρα πίσω από αυτά που έχουν δώσει τα ίδια τα κοινωνικά κινήματα και ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός.

Αν κάποιος θεωρεί ότι αυτά τα κριτήρια πληρούνται σήμερα από κάποιο ψηφοδέλτιο, ας το ενισχύσει ολόκαρδα. Όσοι δεν το πιστεύουν, ας κάνουν τη δική τους επιλογή .Έχουν μάλλον αυτό το δικαίωμα, χωρίς κανείς να τους κουνάει το δάχτυλο ότι θα επέλθει η καταστροφή, ότι η στάση τους συνιστά «αναχωρητισμό» ή «ρίχνει (αντικειμενικά πάντα…) νερό στο μύλο της αντίδρασης».