Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του τα ακίνητα, οι οφειλές και οι δικαστικές εκκρεμότητες επαναφέρουν ένα ερώτημα που είναι πολύ μεγαλύτερο από την κληρονομική διαμάχη: Πώς μετατρέπεται η ιδεολογική χειραγώγηση σε πλούτο και επιχειρηματική ισχύ;
Ένα σημερινό πρωτοσέλιδο του «Πρώτου Θέματος» μας πληροφορεί ότι ακίνητα του Γιώργου Τράγκα στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον βγήκαν σε πλειστηριασμό εξαιτίας οφειλών 50.000 δολαρίων για κοινόχρηστα! Ακόμα μια φορά η περιουσία του δημοσιογράφου κει εκδότη εξακολουθεί να απασχολεί τη δημοσιότητα. Αυτή τη φορά όχι για την αποκάλυψη του μεγέθους της, αλλά για τις περιπέτειες των ακινήτων που άφησε πίσω του.
Και είναι πραγματικά εντυπωσιακή η αντίφαση: Ένας άνθρωπος που εμφανιζόταν επί δεκαετίες ως υπερασπιστής του απλού λαού, ως πολέμιος της διαπλοκής, της πολιτικής εξουσίας και των οικονομικών συμφερόντων, άφησε πίσω του μια μυθώδη περιουσία που περιλαμβάνει καταθέσεις, καθώς και πολυτελή ακίνητα σε μερικές από τις ακριβότερες περιοχές του κόσμου.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Από πού προέκυψε αυτή η περιουσία;
Όταν, μετά τον θάνατό του, αποκαλύφθηκε το πραγματικό μέγεθος της περιουσίας του Γιώργου Τράγκα, η Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες προχώρησε στη δέσμευση περιουσιακών στοιχείων και τραπεζικών καταθέσεων. Το πόρισμα της Αρχής, που δημοσιοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2022, περιέγραφε ένα εκτεταμένο πλέγμα εταιρειών και offshore, μέσω των οποίων πραγματοποιούνταν αγορές και μεταβιβάσεις ακινήτων.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε τότε το «Πρώτο Θέμα», η περιουσία του ζεύγους Τράγκα σε ακίνητα και μετρητά υπολογιζόταν σε περίπου 23 εκατομμύρια ευρώ με αντικειμενικές και όχι εμπορικές αξίες, ενώ τα δηλωμένα εισοδήματα της περιόδου 2002-2020 ανέρχονταν σε περίπου 5,95 εκατομμύρια ευρώ.
Οι αριθμοί αυτοί, όπως και τα ευρήματα της έρευνας, έθεταν σοβαρά ερωτήματα για την προέλευση των χρημάτων και τον τρόπο απόκτησης της περιουσίας.
Οι εκτιμήσεις που κυκλοφορούσαν αρχικά για περιουσία άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ αφορούσαν διαφορετικές αποτιμήσεις και δεν πρέπει να συγχέονται με τον συγκεκριμένο υπολογισμό της Αρχής.
Το ζήτημα, επομένως, δεν ήταν ποτέ απλώς πόσα ακίνητα είχε ο Τράγκας. Ήταν πώς συγκεντρώθηκε ένας τέτοιος πλούτος και μέσα από ποιες οικονομικές, επιχειρηματικές και πολιτικές διαδρομές.
Η δημοσιογραφία ως επιχειρηματική δραστηριότητα
Είχαμε ασχοληθεί με το ζήτημα ήδη από τον Ιούνιο του 2022, αναδημοσιεύοντας ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο του Γιάννη Αλμπάνη στο News24/7, με τίτλο «Γιώργος Τράγκας: Μια ελληνική ιστορία».
Εκεί αναδεικνυόταν μια χαρακτηριστική αντίφαση: Τα έντυπα που εξέδιδε ο Τράγκας δεν είχαν αξιόλογες κυκλοφοριακές επιδόσεις, αλλά ο ίδιος κατάφερε να συγκεντρώσει τεράστια περιουσία.
Πώς γίνεται αυτό;
Το κείμενο έθετε ζητήματα που αφορούσαν τις εκδοτικές δραστηριότητες, τις καταγγελίες για εκβιαστικές πρακτικές, την κρατική διαφήμιση, τις πολιτικές διασυνδέσεις και την ανοχή των ελεγκτικών μηχανισμών.
Ιδιαίτερη αναφορά γινόταν στην κρατική διαφήμιση που χορηγήθηκε από την κυβέρνηση Καραμανλή στην εφημερίδα «Χώρα», παρά τη χαμηλή κυκλοφορία της, καθώς και στη στενή σχέση του Τράγκα με τη Νέα Δημοκρατία, ιδιαίτερα κατά την περίοδο Σαμαρά.
Δεν ήταν, λοιπόν, κάποιος δημοσιογράφος που βρέθηκε ξαφνικά έξω από το σύστημα και άρχισε να το καταγγέλλει. Η επαγγελματική του διαδρομή είχε διαμορφωθεί μέσα στο ίδιο το μιντιακό και πολιτικό περιβάλλον που αργότερα εμφανιζόταν να καταγγέλλει.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται μια σημαντική πλευρά του φαινομένου.
Ο αντισυστημισμός ως εμπόρευμα
Τον Δεκέμβρη του 2025 επανήλθαμε στο ζήτημα με δικό μας κείμενο, επιχειρώντας μια θεωρητική προσέγγιση της υπόθεσης μέσα από τη μαρξιστική ανάλυση, τον Αλτουσέρ και τον Γκράμσι.
Η βασική θέση ήταν ότι η περιουσία Τράγκα δεν μπορεί να εξεταστεί αποκομμένη από την ιδεολογική λειτουργία των ΜΜΕ.
Ο Τράγκας δεν πουλούσε απλώς εφημερίδες, ραδιοφωνικές εκπομπές ή τηλεοπτικό χρόνο. Πουλούσε έναν συγκεκριμένο τρόπο πρόσληψης της κοινωνικής πραγματικότητας.
Μετέτρεπε την κοινωνική δυσαρέσκεια σε ακροαματικότητα, την αγανάκτηση σε τηλεοπτικό θέαμα και την αμφισβήτηση σε μια διαρκή, αλλά πολιτικά ακίνδυνη, διαμαρτυρία.
Εμφανιζόταν ως εχθρός του συστήματος, χωρίς να αμφισβητεί τις ίδιες τις κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις που το συγκροτούν.
Αυτό είναι ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον φαινόμενο για την πολιτική οικονομία των ΜΜΕ.
Ο Γκράμσι ανέλυσε τον ρόλο των οργανικών διανοουμένων στη διαμόρφωση και αναπαραγωγή της ταξικής ηγεμονίας. Ο Αλτουσέρ ανέδειξε τη λειτουργία των Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και τα μέσα ενημέρωσης.
Μέσα σε αυτό το θεωρητικό πλαίσιο, ο «αντισυστημικός» λόγος δεν είναι υποχρεωτικά ανατρεπτικός. Μπορεί να λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης, να απορροφά την κοινωνική δυσαρέσκεια και να την επιστρέφει στο κοινό ως εμπορεύσιμο προϊόν.
Ο πολίτης καλείται να αγανακτήσει, να εξοργιστεί, να καταγγείλει τους πάντες. Δεν καλείται όμως να αναζητήσει τις ταξικές αιτίες των προβλημάτων, να οργανωθεί και να αμφισβητήσει τις σχέσεις εξουσίας που τα παράγουν.
Η αντίθεση μετατρέπεται σε θέαμα. Και το θέαμα μπορεί να αποφέρει σημαντικά οικονομικά οφέλη.
Έγιναν έλεγχοι. Αλλά η υπόθεση έχει κλείσει;
Θα ήταν ανακριβές να υποστηρίξει κανείς ότι η υπόθεση δεν ερευνήθηκε ποτέ. Υπήρξε πόρισμα της Αρχής για το Ξέπλυμα, δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων, φορολογικοί έλεγχοι και δικαστικές διαδικασίες.
Μάλιστα, σύμφωνα με δημοσίευμα του Μάρτη 2026, η Μαρία Καρρά κλήθηκε να απολογηθεί για κατηγορίες που περιλαμβάνουν νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, φοροδιαφυγή και απάτη σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου. Το ίδιο δημοσίευμα ανέφερε ότι οι απαιτήσεις του Δημοσίου είχαν φτάσει, μαζί με τις προσαυξήσεις, περίπου τα 10,5 εκατομμύρια ευρώ.
Πρόκειται για κατηγορίες και εκκρεμείς διαδικασίες, όχι για τελεσίδικη καταδίκη. Ωστόσο, το γεγονός ότι εξακολουθούμε να πληροφορούμαστε για ακίνητα, χρέη, εταιρικά σχήματα και δικαστικές διαμάχες, τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατο του Τράγκα, δείχνει ότι η υπόθεση απέχει πολύ από μια ολοκληρωμένη αποσαφήνιση.
Και το ερώτημα δεν αφορά μόνο την κληρονομιά του.
Αφορά ένα ολόκληρο σύστημα λειτουργίας των ΜΜΕ, στο οποίο η δημοσιογραφική ιδιότητα, η πολιτική επιρροή, η επιχειρηματική δραστηριότητα, η κρατική διαφήμιση και οι οικονομικές διασυνδέσεις μπορούν να συνυπάρχουν σε ένα εξαιρετικά αδιαφανές περιβάλλον.
Δεν ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση
Η υπόθεση Τράγκα έχει ενδιαφέρον ακριβώς επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια ιδιότυπη προσωπική ιστορία ενός δημοσιογράφου που συγκέντρωσε υπερβολικό πλούτο.
Αναδεικνύει ένα ευρύτερο ερώτημα: Πώς λειτουργεί η αγορά της ιδεολογίας; Πώς διαμορφώνονται μηχανισμοί πολιτικής επιρροής και πώς η δημόσια αγανάκτηση μπορεί να μετατραπεί σε οικονομικό κεφάλαιο;
Ο Τράγκας υπήρξε μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της διασταύρωσης.
Η υπόθεση της περιουσίας του δεν αποδεικνύει από μόνη της κάθε επιμέρους θεωρητική μας θέση. Επιβεβαιώνει, όμως, ότι δεν μπορούμε να εξετάζουμε τον πλούτο του απομονωμένα από το μιντιακό και πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε η δραστηριότητά του.
Και γι’ αυτό το σημερινό πρωτοσέλιδο, με τα ακίνητα που πλειστηριάζονται για απλήρωτα κοινόχρηστα, δεν είναι απλώς μια είδηση για τα περιουσιακά προβλήματα των κληρονόμων του. Είναι μια ακόμη αφορμή να ξαναθέσουμε το ουσιαστικό ερώτημα: Πώς γίνεται η αγανάκτηση των πολλών να μετατρέπεται σε περιουσία των λίγων;
Και πόσοι ακόμη μπορούν να οικοδομούν οικονομικές αυτοκρατορίες πουλώντας στο κοινό την εικόνα ότι βρίσκονται σε πόλεμο με το σύστημα, ενώ η ίδια τους η δραστηριότητα αποτελεί μέρος της λειτουργίας του;
Η υπόθεση Τράγκα δεν είναι απλώς μια ιστορία πλούτου, κληρονομιάς και δικαστικών εκκρεμοτήτων.


0 Comments