Του Ρούντι Ρινάλντι – «Δρόμος της Αριστεράς»

Το προσφυγικό και οι γεωπολιτικές διαστάσεις του

Ο πρωθυπουργός, Α. Τσίπρας, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του νεοδημοκράτη Κουμουτσάκου για το προσφυγικό, κατέφυγε σε κορόνες ανέξοδου ανθρωπισμού καταγγέλλοντας την υποκρισία και τα κροκοδείλια δάκρυα των Ευρωπαίων ιθυνόντων όπως και την αδυναμία της Ευρώπης να υπερασπιστεί τις αξίες της, τονίζοντας μάλιστα ότι στο Αιγαίο δεν ξεβράζονται μόνο νεκρά παιδιά, αλλά ξεβράζεται ο ίδιος ο ευρωπαϊκός πολιτισμός.

Δεν βρήκε τίποτα να πει για τους σχεδιασμούς που υπάρχουν σχετικά με τις ροές των προσφύγων, δεν κατήγγειλε τις στρατηγικές ούτε τους υπευθύνους, δεν έφερε στην επιφάνεια όσα υλοποιούνται τα οποία βεβαίως ο ίδιος και η κυβέρνησή του αποδέχονται.

Ο Α. Τσίπρας δηλώνει ότι αρνήθηκε πρόταση για τη δημιουργία μιας πολιτείας-στρατοπέδου συγκέντρωσης 50.000 προσφύγων, αρνείται όμως να καταλήξει στο απλό συμπέρασμα ότι η Ελλάδα προορίζεται να γίνει πύλη ελεγχόμενης προσφυγικής ροής προς τις ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως χώρος εγκατάστασης-αποθήκευσης ανθρώπινων ψυχών. Στην Ελλάδα σχεδιάζεται και υλοποιείται μεθοδευμένα η εγκατάσταση, σε μόνιμη βάση, εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και ξεριζωμένων.

Τι γνωρίζει ο πρωθυπουργός και δεν λέει κουβέντα, αλλά συναινεί και καλύπτει: Τα νέα προσφυγικά κύματα προκαλούνται από την ανατίναξη περιοχών, από τη νεοταξική ιμπεριαλιστική πολιτική, από τους πολέμους στην ευρύτερη περιοχή, από τη σχεδιασμένη διάλυση χωρών και περιοχών, από την αποδιάρθρωση μέσω των νεοφιλελεύθερων προγραμμάτων «διάσωσης» των οικονομιών χωρών και ηπείρων, από τις γεωπολιτικές βλέψεις και την πολιτική της «εξαγωγής της δημοκρατίας» και της δημιουργίας μιας «Νέας Μεγάλης Μέσης Ανατολής» . Αυτές οι πολιτικές και στρατηγικές δημιουργούν μια μεγάλη αταξία (που πολλές φορές ξεπερνά τους σχεδιασμούς), τέτοια, που αναγκαστικά επιστρατεύει πολιτικές διαχείρισης των αποτελεσμάτων της.
Πλάι στους νεοφιλελεύθερους και νεοταξικούς «πειραματισμούς», εξυφαίνονται και στρατηγικές διαχείρισης των συνεπειών και «υπερβολών» που επιφέρουν.

Αυτοί οι «πειραματισμοί» ξεριζώνουν πληθυσμούς στην ευρύτερη περιοχή (Β. Αφρική έως Πακιστάν) δημιουργώντας ένα νέο κύμα πληβειακού μετακινούμενου «εφεδρικού στρατού εργασίας» που κινείται προς την Ευρώπη προς αναζήτηση καλύτερου μέλλοντος. Κι αυτός ο νέος μετακινούμενος όγκος πρέπει να αναχαιτιστεί, να «ταυτοποιηθεί» και αφού ελεγχθεί, πιθανόν μέρος του να απορροφηθεί σε ορισμένες οικονομίες. Το υπόλοιπο, μεγαλύτερο μέρος του, κάπου να αποθηκευθεί-στοιβαχτεί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι εφαρμόζεται ήδη ο χωρισμός των προσφύγων σε 3 κατηγορίες. Η πιο προνομιούχα κατηγορία θα φθάσει στον ευρωπαϊκό Βορρά (Γερμανία, Γαλλία, Σουηδία, Φιλανδία κ.λπ.), μια δεύτερη θα κατευθυνθεί σε κέντρα υποδοχής όπου ορισμένοι θα απορροφηθούν σε χώρες όπως Τσεχία, Σλοβακία, ενώ η μεγάλη μάζα (που θα κριθεί ως εργασιακά… ακατάλληλη, άρα ανεπιθύμητη προορίζεται να παραμείνει στην πρωταρχική χώρα εισόδου στην Ε.Ε. (Ελλάδα κυρίως και Ιταλία) ή σε χώρες των Βαλκανίων (πΓΔΓ, Μαυροβούνιο, Σερβία, Κόσσοβο κ.λπ).

Για όλη αυτή τη μεθόδευση ούτε κουβέντα από τον Ελληνα πρωθυπουργό. Οι φιλοφρονήσεις αξιωματούχων των ΗΠΑ όπως του στρατηγού Ντέμπσεϊ, ότι υπάρχουν 60 εκατομμύρια πρόσφυγες και ότι αυτό το πρόβλημα θα μας απασχολεί τα επόμενα 20 χρόνια, ή της κ. Νούλαντ, που δηλώνει εξαιρετικά εντυπωσιασμένη από τη γενναιοδωρία της Ελλάδας, αρκούν για τον κ. Τσίπρα.

Χώρα-στρατόπεδο συγκέντρωσης

Η Ελλάδα όμως προορίζεται για χώρα-Νταχάου για εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων που θα συμπαρασύρουν σε δραματική υποβάθμιση την κοινωνία και την φυσική υπόσταση της χώρας. Δεν ανησυχεί κανέναν ότι το Αιγαίο έχει ήδη μετατραπεί σε γκρίζα ζώνη, ότι τα 5 νησιά στα οποία θα στηθούν ισάριθμα κέντρα υποδοχής χιλιάδων προσφύγων δεν θα είναι πλέον όπως ήταν πριν. Κανείς δεν ανησυχεί για την ρευστοποίηση των συνόρων. Εμείς, κατά τον πρωθυπουργό, σώζουμε -δείχνοντας την ανθρωπιά μας- τις ευρωπαϊκές ιδέες. Εμείς «σώζουμε τις ευρωπαϊκές ιδέες» για μια περιοχή που δεν λογίζεται από τους Ευρωπαίους ως ευρωπαϊκή, αλλά σαν κάτι άλλο, ένα βαλκανικό μεσογειακό χώρο, όπου θα λειτουργούν ορισμένες ελεύθερες ζώνες προς όφελος μεγάλων μονοπωλιακών μονάδων, όπου ορισμένες «γκρίζες ζώνες» θα είναι αντικείμενο γεωπολιτικών παιχνιδιών, ολόκληρη η χώρα υποθηκευμένη στους «δανειστές» και η κοινωνία απολύτως διαλυμένη.

Η εθνοκρατική και κοινωνική ανατίναξη κυρίαρχων χωρών στη λεκάνη της Μεσογείου που κρατά από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 και συνεχίζεται ώς τις μέρες μας, η αλλαγή συνόρων, η δημιουργία προτεκτοράτων θα έχουν συνέχεια. Γιατί είναι μέσα στη λογική της προώθησης της νέας τάξης, της δυαδικής κοινωνίας (ή της «τρικοκοσμοποίησης» των κοινωνιών) των αλλεπάλληλων φραγμών, φρακτών, περιφράξεων και γκέτο.

Η Ελλάδα υποβιβάζεται και καταδικάζεται, για πολλούς λόγους, σε μια ανάλογη κατάσταση εθνικής συρρίκνωσης, πιθανού διαμελισμού, βέβαιης προτεκτορατοποίησης. Ολα αυτά ο υπόλογος και ένοχος πολιτικός κόσμος τα αποσιωπά πλήρως.
Η Ελλάδα μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν νοείται ως κυρίαρχο κράτος. Είναι ένα υποτελές, στη Δύση, μόρφωμα-χώρος που λέει «ναι» σε όλα αδιαφορώντας για τις συνέπειες της εθελοδουλείας της.

Βαλκάνια-αποθήκη και εργαστήρι

Δεν θέλει πολύ μυαλό για να γίνει αντιληπτό ότι η περιοχή των Βαλκανίων προορίζεται να γίνει χώρος αποθήκευσης και στρατοπέδου των προσφύγων από τις μουσουλμανικές χώρες. Είναι άλλωστε ένας ευρωπαϊκός χώρος όπου υπάρχουν ήδη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, γι αυτό και στο παρελθόν αυτός ακριβώς ο διαχωρισμός χρησιμοποιήθηκε για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, για παραχωρήσεις στη Βουλγαρία, για “τροφή” του Αλβανικού εθνικισμού, για αναβίωση της νεο-ωθομανικής πολιτικής της Τουρκίας.

Υπάρχει επομένως, ένας γεωπολιτικός στόχος αλλοίωσης της εθνολογικής σύνθεσης με παράλληλη δημιουργία προϋποθέσεων αναζωπύρωσης εθνικισμών, ώστε να αποτραπεί η πιθανή επιρροή και συμμαχία με τη Ρωσία. Είναι άλλο μια προοπτική ορθόδοξων και συμμάχων με την Ρωσία κυρίαρχων βαλκανικών χωρών και άλλο ένα διαιρεμένο εθνολογικό, εθνικιστικό και θρησκευτικό μωσαϊκό αδύναμων χωρών, με έντονα προβλήματα και διαιρέσεις.

Δεν θέλει πολύ μυαλό για να γίνει κατανοητό πως το προσφυγικό μετατρέπεται σε ένα όπλο γεωπολιτικών επιδιώξεων. Για παράδειγμα, η Τουρκία το χρησιμοποιεί συστηματικά για την προώθηση των σχεδιασμών της. Οι εξελίξεις στα θέατρα των συγκρούσεων (στη Μέση Ανατολή και στα σύνορά της) ωθούν την Τουρκία στην αναζήτηση «ισοδυνάμων» προς δυτικά των παραλίων της, δηλαδή στο Αιγαίο, το οποίο θεωρούν περίπου γκρίζα ζώνη. Τα «ισοδύναμα», σε μια σταθερή εξωτερική πολιτική εκτείνονται από τη Θράκη (μουσουλμανική μειονότητα) το Αιγαίο και φθάνουν μέχρι την Κύπρο. Η διαπραγμάτευση της Τουρκίας με τη Δύση συνολικά, γίνεται και επί αυτής της νοητής γραμμής και μη θεωρηθεί ότι η Δύση δεν θα κάνει αναγκαία «ρεγάλα» προς τη σύμμαχο Τουρκία…

Η Τουρκία, λοιπόν, χρησιμοποιεί εδώ και καιρό το προσφυγικό σαν μοχλό πίεσης για την προώθηση των συμφερόντων της. Η προσφυγική ροή προς τα ελληνικά νησιά γίνεται με τις ευλογίες, τη στήριξη και την ενθάρρυνση των τουρκικών Αρχών, ενώ για τα Βαλκάνια η χώρα αυτή αυτοπροβάλλεται ως ο εγγυητής και φυσικός σύμμαχος όλων των μουσουλμανικών πληθυσμών.

Ο ελληνικός λαός κάνει το χρέος του

Για άλλη μια φορά φάνηκε στην πράξη η μεγαλοσύνη του λαού που σε δύσκολες στιγμές δείχνει περίσσευμα ανθρωπιάς και απλοχεριά αλληλεγγύης. Αν δεν υπήρχε αυτή η παράμετρος στα νησιά, στο Αιγαίο, στις γειτονιές, παντού, δεν θα είχαν διασωθεί χιλιάδες πρόσφυγες. Ρούχα,, τρόφιμα, εθελοντές, ψαράδες, απλοί άνθρωποι, νέοι και γέροι στηρίζουν κάθε μέρα τους ανθρώπους που χωρίς τίποτα γίνονται έρμαιο του «ευρωπαϊκού ονείρου» και των κυκλωμάτων.
Ο πόνος που νιώθει ο κόσμος για τα νεκρά παιδιά και τους δυστυχείς ξεριζωμένους είναι μεγάλος . Όμως οι κλίμακες ξεπερνούν την διάθεση και την προσφορά

Δεν λείπουν. Βέβαια, και όσοι ξεδιάντροπα αρπάζουν την ευκαιρία για να εκμεταλλευτούν τη δυστυχία των προσφύγων. Αλλά αυτό ουδόλως χαρακτηρίζει την συνολική συμπεριφορά του λαού μέχρι τώρα. Μέχρι τώρα, διότι μετά τις πρώτες αντιδράσεις και την αλληλεγγύη έρχονται η ρουτίνα, η κούραση και οι καλοθελητές που στάζουν δηλητήριο με τις διαιρετικές πολιτικές. Η ξενοφοβία και ο ρατσισμός πατούν πάντα πάνω σε υπαρκτά προβλήματα. Οι κοινωνίες δεν κινδυνεύουν από ανθρωπιά και απλοχεριά, κινδυνεύουν από τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς των ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κέντρων.