Του Γ.Γ.
Με αφορμή ότι σήμερα συμπληρώνονται 8 χρόνια από το θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου πλημμύρισε το διαδίκτυο -και όχι μόνο από ιστοσελίδες που πρόσκειται στον ΣΥΡΙΖΑ- αφιερώματα “αγιογραφίες” γ’ αυτή την “ηγετική φυσιογνωμία της ανανεωτικής Αριστεράς στην Ελλάδα”.
Δικαίωμα τους να γράφουν ύμνους για έναν πολιτικό που το μόνο που έκανε ήταν να παριστάνει το ‘αριστερό” άλλοθι του αστικού συστήματος.
Δικαίωμα μας να μην λησμονούμε την πολιτική διαδρομή του Λεωνίδα Κύρκου και τα πεπραγμένα του «ιστορικού ηγέτη».
Από τα χρόνια της δικτατορίας το 1973, ο Κύρκος και το κόμμα του (το ΚΚΕ εσωτερικού) υποστήριζαν πως η Αριστερά έπρεπε να συμμετάσχει στο παιχνίδι που έστησε η χούντα με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη.
Αργότερα και μετά την κατάρρευση της δικτατορίας πρόβαλε την πολιτική της περίφημης Εθνικής Αντιδικτατορικής Ενότητας (της ΕΑΔΕ), τησυμπόρευση δηλαδή με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Ο Λ. Κύρκος ήταν εξάλλου αυτός που το 1989 πρωταγωνίστησε στην περίφημη εκείνη κάθαρση και τις συγκυβερνήσεις με τη Δεξιά.
Ο κόσμος της αριστεράς τον τιμώρησε και υπό την ηγεσία του ο Συνασπισμός οδηγήθηκε στο να συγκεντρώσει ποσοστά που τον απέκλεισαν από την βουλή.
Μυαλό όμως δεν έβαλε και εκτός από δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ στα στερνά του υποστήριξε το κόμμα του Κουβέλη. το οποίο για τον ίδιο σήμαινε «νέα ορμή στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, ασυμφιλίωτη πάλη κατά των φαινομένων βίας και του αριστερίστικου εξτρεμισμού».
Ηταν το ίδιο πρόσωπο που με κάθε ευκαιρία έδινε τα διαπιστευτήρια του στο αστικό σύστημασυκοφαντώντας και προβοκάροντας κάθε λαϊκή αντίδραση που ξέφευγε από την ρεφορμιστική λογική του.
«Ποτέ δεν είδα με συμπάθεια τα κινήματα ανυπακοής και απειθαρχίας», είχε δηλώσει σε μια απ’ την συνεντεύξεις του.
Για όποιον έχει παρακολουθήσει την μακρόχρονη πολιτική διαδρομή του Λ. Κύρκου εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ότι η στάση του δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συστηματική και συνεπής άσκηση της αστικής πολιτικής στο λαϊκό κίνημα.
Για να διαβαστεί σωστά η προτελευταία πρόταση του σχολίου μου, να αλλάξει το πρόσωπο του ρήματος και να γίνει:”επειδή… αφοπλίζουν το εργατικό και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα”.
Από πολιτικής άποψης ο Κύρκος αντιπροσώπευε τον πιο ακραίο εκφυλισμό και τη χειρότερη μορφή κατάπτωσης του ελληνικού ρεβιζιονισμού, τη μεταμόρφωσή του σε ανοιχτό και ξεδιάντροπο δεκανίκι και φερέφωνο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας μας. Από την άποψη του παραδείγματος προς τη νέα γενιά εκπροσωπούσε τον πιο ακραίο καιροσκοπισμό και ραγιαδισμό απέναντι στους δήμιους του λαού στον οποίο μπορεί να καταντήσει ένας αποστάτης του επαναστατικού κινήματος, για να γίνει ευνοούμενος του συστήματος.Ακόμα και με τον κίνδυνο να καταλήξει ένας απλός γελωτοποιός και καρπαζοεισπράκτορας ή υπό προθεσμία ξεσκονόπανο των αφεντικών της βαρβαρότητας. Δύο τουλάχιστον γενιές αριστερών ρεφορμιστών μετέτρεψε σε τσιράκια του ελληνικού κεφαλαίου και της υποτέλειάς του προς τη Δύση η γραμμή και το παράδειγμα του -αλήστου μνήμης- Κύρκου. Σήμερα, ωστόσο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα βρίσκεται στη νεοτροτσκιστική γραμμή που προσπαθεί να διασπείρει η ρεβιζιονιστική ομάδα Παπαρήγα, Μπέλλου, Μαΐλη και λοιπών παρατρεχάμενων, με το πρόσχημα μιας δήθεν αποκατάστασης της επαναστατικής γραμμής στο ΚΚΕ. Αυτοί είναι πολύ πιο ύπουλοι για το μέλλον του κινήματος απ’ όσο η ξεφτισμένη και ολότελα ξεφωνημένη δεξιά γραμμή του Κύρκου και της παρέας του, γιατί μιλώντας με αριστερά αλλά κούφια,απογειωμένα κλισέ, αφοπλίζει το εργατικό και το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Είναι η altera pars, το alter ego του διαβόητου,αλλά άχρηστου πλέον ευρωρεβιζιονισμού.