Θεσσαλονίκη: Όταν οι αντιφασίστες σπάνε τον αστυνομικό φραγμό, η απάντηση είναι η ωμή καταστολή.

Η εικόνα ενός ανθρώπου καθηλωμένου στην άσφαλτο, περικυκλωμένου από πάνοπλους αστυνομικούς, δεν είναι απλώς μια ακόμη σκηνή έντασης στον δρόμο. Είναι το στιγμιότυπο μιας πολιτικής σύγκρουσης που εκτυλίχθηκε στη Θεσσαλονίκη, όταν αντιφασιστική συγκέντρωση έσπασε τον αστυνομικό φραγμό που είχε στηθεί ενόψει της εκδήλωσης του καταδικασμένου ναζί Ηλία Κασιδιάρη σε ξενοδοχείο της πόλης.

Και κάπως έτσι αποκαλύπτεται η βαθιά υποκρισία της κρατικής εξουσίας.

Από τη μία, άνθρωποι του αντιφασιστικού κινήματος, εργαζόμενοι και συλλογικότητες βγαίνουν στον δρόμο για να εμποδίσουν την πολιτική επανεμφάνιση ενός προσώπου που έχει καταδικαστεί για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Από την άλλη, απέναντί τους παρατάσσονται οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, με φραγμούς και επιχειρήσεις επιβολής της τάξης.

Το ερώτημα είναι απλό: ποιον τελικά προστατεύει αυτή η «τάξη» και ποιον αντιμετωπίζει ως εχθρό;

Όταν η αντιφασιστική διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται με αστυνομικούς φραγμούς και βία, ενώ μια φασιστική εκδήλωση επιχειρεί να πραγματοποιηθεί, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι τουλάχιστον προκλητική. Δεν αρκεί, βέβαια, η ύπαρξη αστυνομικών μέτρων για να αποδειχθεί ότι το κράτος υποστηρίζει πολιτικά τους φασίστες. Αλλά η καταστολή των αντιφασιστών γεννά εύλογα ερωτήματα για τις προτεραιότητες και την πρακτική της κρατικής εξουσίας.

Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις. Η αστυνομία δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός που λειτουργεί έξω από τις πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις. Είναι κρατικός μηχανισμός με συγκεκριμένη αποστολή και συγκεκριμένες εξουσίες. Το πώς τις ασκεί, απέναντι σε ποιους στρέφεται και ποια δικαιώματα προστατεύει αποτελούν ζητήματα βαθιά πολιτικά.

Η αντιφασιστική κινητοποίηση δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από το ιστορικό της βάρος. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που γνώρισε τη ναζιστική κατοχή και τον αφανισμό σχεδόν ολόκληρης της εβραϊκής της κοινότητας. Η αντίσταση στον φασισμό δεν είναι μια αφηρημένη διακήρυξη ούτε μια υπόθεση που αφορά αποκλειστικά το παρελθόν. Είναι καθημερινή πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα.

Ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με σιωπή, ούτε με την απαίτηση να μένουν οι αντιφασίστες θεατές μπροστά στην πολιτική του επανεμφάνιση. Αντιμετωπίζεται με συλλογική δράση, κοινωνική αλληλεγγύη και μαζικό αγώνα ενάντια στον ρατσισμό, τον εθνικισμό και την οργανωμένη βία.

Σ’ αυτά τα ένστολα τομάρια κάποια κόμματα ψήφισαν να τους δοθεί έξτρα μπόνους 600 ευρώ και συγκαταλέγονται σ’ αυτούς που ορισμένα κόμματα αγωνίζονται  για τα «δίκαια αιτήματα των αστυνομικών»,

Οι φασίστες δεν θα νομιμοποιηθούν επειδή το απαιτούν οι πολιτικοί τους σχεδιασμοί. Και οι αντιφασίστες δεν θα πάψουν να αντιστέκονται επειδή η κρατική εξουσία υψώνει φραγμούς.

✊ Είστε η σαπίλα όλου του ντουνιά — μπλόκο στους φασίστες σε κάθε γειτονιά!

_________________________________________________

Σημειώνει στον λογαριασμό του στο f.b ο Κώστας Παπαδάκης:

Και η κυβέρνηση της Ν.Δ. κλείνει την εθνική επέτειο με ανοιχτή και απροκάλυπτη προστασία στον Κασιδιάρη. Επιτρεπτή η εκδήλωση ενός τελεσίδικα καταδικασμένου για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης και απαγορευμένες οι αντιφασιστικές συγκεντρώσεις στη Θεσσαλονίκη. Ξύλο, χημικά και προσαγωγές και προσπάθεια βίαιης διάλυσης ειρηνικών διαδηλώσεων χιλιάδων ανθρώπων.

Δύο μέρες πριν, στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, συμμετείχαν ανενόχλητοι φασίστες και εθνικιστές, καθώς και υπολείμματα της Χ.Α., και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος «πουλούσε τρέλα» στις σχετικές ερωτήσεις του Χρήστου Αβραμίδη.

Και όλα αυτά την ώρα που διάφοροι ρατσιστές και ναζιστές μαχαιροβγάλτες επιζητούν την κρατική ασυλία και ανοχή, για να δημιουργήσουν μια νέα Χ.Α.