Στην Ελλάδα, αν κάτι δεν λείπει ποτέ, αυτό είναι η φαντασία… στους νόμους.
Κάποιοι/ες ίσως έχουν ακούσει το άσμα “Στην εποχή του Πάγκαλου”. Σατιρίζει το γεγονός ότι επί Πάγκαλου, (του δικτάτορα, όχι του «μαζί τα φάγαμε»), το κράτος είχε βάλει σκοπό να φέρει τάξη ακόμα και… στα φουστάνια. Αν ο μπάτσος έβλεπε γόνατο, αμέσως πρόστιμο, σαν τα ραντάρ που γράφουν υπερβολική ταχύτητα. Ο μπαμπάς-κράτος, επέβαλε την δεξιά ηθική.
Εχουμε όμως και συνέχεια. Ηταν σαν σήμερα 3 Σεπτέμβρη του 1958, όταν η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αποφάσισε ότι ο καλύτερος τρόπος να πατάξει την “αλητεία”, όπως την εννοούσαν οι “καθώς πρέπει” πολίτες της εποχής ήταν να την… κουρέψει. Κυριολεκτικά. Έτσι γεννήθηκε το κουρεύονται «εν χρω», δηλαδή το “κούρεμα με την ψιλή”, ως μέτρο καταστολής.
Πρόσφερε δηλαδή θέαμα για τα χαμηλά ένστικτα της κοινωνίας, για να την διασκεδάσει με δημόσιες ταπεινώσεις νεολαίων.
Κι έτσι, μέσα σε λίγες δεκαετίες, από το «πόσο κοντή είναι η φούστα σου», περάσαμε στον «ντεντεμποϊσμπό». Μια διαδρομή που μόνο η ελληνική δεξιά πολιτική θα μπορούσε να διανύσει.
Φυσικά, και αυτός ο νόμος έγινε ανέκδοτο. Οι τεντιμπόηδες κέρδισαν τελικά τη θέση τους στην ποπ κουλτούρα, ενώ ο νόμος έμεινε ως το πιο γελοίο παράδειγμα “κρατικής μέριμνας” για τη νεολαία.
Καταργήθηκε το 1983, αλλά μέχρι τότε, αρκετά κεφάλια είχαν γυαλίσει, με το κουρεύονται «εν χρω».
0 Comments