Ας το πάρουμε από την αρχή.
Μια ομογενειακή ιστοσελίδα στις ΗΠΑ δημοσιεύει βαριές καταγγελίες για πρωτοκλασάτο υπουργό. Τον Αδωνι Γεωργιάδη
Τον εμφανίζει μπλεγμένο σε παράνομες μπίζνες, με ευρωπαϊκά κονδύλια, μεσολαβήσεις και σκοτεινές διαδρομές χρήματος.
Το άρθρο αναπαράγεται.
Κυκλοφορεί.
Και δεν ανοίγει μύτη.
Καμία μήνυση.
Καμία διάψευση.
Καμία οργισμένη απάντηση.
Την ίδια στιγμή, η Μαρία Δεναξά, με ονοματεπώνυμο και δημόσιο λόγο, ανεβάζει βίντεο και κάνει μια ακόμα πιο βαριά καταγγελία:
Ότι ο πρωθυπουργός, μέσω του ανιψιού του, χρησιμοποίησε δημόσιο χρήμα για να αγοράσει παράνομο λογισμικό παρακολούθησης, όπως το Predator, και να παρακολουθεί πολιτικούς, πολίτες και ακόμη και τον στρατό.
Εδώ δεν μιλάμε για υπαινιγμούς.
Μιλάμε για ευθεία κατηγορία.
Και τι συμβαίνει;
Ξανά σιωπή.
Ούτε προσφυγές στη Δικαιοσύνη.
Ούτε δημόσια αντιπαράθεση.
Ούτε καν η στοιχειώδης αντίδραση που θα περίμενε κανείς από κάποιον που «θίγεται».
Και εδώ βρίσκεται όλο το ζήτημα:
Αν αυτές οι καταγγελίες είναι ψευδείς,
τότε γιατί δεν διαλύονται άμεσα;
Αν είναι συκοφαντίες,
γιατί δεν «τελειώνουν» σε ένα δικαστήριο;
Αν είναι αβάσιμες,
γιατί δεν υπάρχει ούτε μια επιθετική διάψευση;
Σε μια κανονική πολιτική συνθήκη, θα είχε γίνει χαμός.
Μηνύσεις.
Αγωγές.
Δημόσια σύγκρουση.
Εδώ έχουμε το αντίθετο:
σιωπηρή αποδοχή μέσω απραξίας.
Και αυτό είναι που γεννά το πραγματικό ερώτημα:
Όχι τι ειπώθηκε.
Αλλά γιατί
κανείς από τους θιγόμενους δεν βιάζεται να το διαψεύσει.
Γιατί τελικά, σε αυτές τις περιπτώσεις,
η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι πολιτικό γεγονός.
0 Comments