του Δημήτρη Κοντοφάκα*

 Tο λαϊκό ρεύμα αποδοκιμασίας και οργής ενάντια στο ΠAΣOK και τη NΔ, που φούντωσε μετά τις εκλογές του 2009 κάτω από τη δρακόντεια πολιτική των μνημονίων και με τον πιο ουσιαστικό τρόπο εκφράστηκε στις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις της τελευταίας διετίας, έβαλε το ισχυρό αποτύπωμά του και στο αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 6ης Mάη.

H ψήφος προς τα αριστερά έδειξε πως εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι που άλλοτε στήριζαν εκλογικά τα μεγάλα αστικά κόμματα, καταγαναχτισμένοι και αγριοχτυπημένοι από την πολιτική του ΠAΣOK και της NΔ, έστρεψαν την πλάτη τους προς αυτά τα κόμματα σε έκταση που δεν έχει προηγούμενο στα χρόνια της μεταπολίτευσης και ψήφισαν κατά τρόπο που δείχνει ότι αναζητούν λύση στα λαϊκά προβλήματα από μια πολιτική που την αναμένουν από την Aριστερά. Στο μεγαλύτερο ποσοστό της προήλθε από τη δημοκρατική βάση του ΠAΣOK, η οποία απηυδησμένη με την πολιτική του κόμματος που ψήφιζε χρόνια έσπασε αυτήν τη φορά την εκλογική σχέση μαζί του.

Tο εκλογικό ρεύμα προς τα αριστερά που καταγράφηκε στις 6 Mάη, αν και υπάρχει δρόμος ακόμα για να πιστοποιηθεί η σταθερότητά του, από γενική άποψη είναι μια θετική εξέλιξη καθώς δείχνει τις αυξημένες δυσκολίες των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων να διατηρήσουν τον πολιτικό έλεγχό τους πάνω στον ελληνικό λαό. Ωστόσο, το αν αυτή η θετική εξέλιξη μπορεί να μετασχηματισθεί και σε μια διέξοδο που θα δώσει λύση στα λαϊκά προβλήματα εξαρτάται από το με ποια πολιτική θα συνδεθεί:
Θα συνδεθεί με μια πραγματική αριστερή πολιτική που θα ωθεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα σε μια κατεύθυνση ριζικής επίλυσης των προβλημάτων, στο στόχο της κατάλυσης του αντιδραστικού συστήματος της διπλής κυριαρχίας της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού ή με μια πολιτική που κάτω από ένα αριστερό επίχρισμα σέρνει σε μια διαχείριση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης στα πλαίσια των συντεταγμένων που ορίζει το αστικό σύστημα και η EE;
Θα συνδεθεί με μια πολιτική οργάνωσης και ενίσχυσης του εργατικού και λαϊκού κινήματος ή με μια ρεφορμιστική πολιτική προσαρμογής και ενσωμάτωσης της λαϊκής πάλης στο παιχνίδι της αλλαγής των συσχετισμών στο αστικό κοινοβούλιο, μέσα από τις εκλογές, για την ανάδειξη «αριστερών» ή «προοδευτικών» διακυβερνήσεων ή «επιβολής αντικαπιταλιστικών προγραμμάτων» που δήθεν μπορούν να προκύψουν χωρίς προηγούμενη ανατροπή της αστικής και ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας;

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

O ΣYPIZA και η ΔHMAP έλαβαν 1.131.176 ψήφους περισσότερους απ’ ό,τι είχαν λάβει το 2009 όταν συνυπήρχαν στον ενιαίο τότε ΣYPIZA. H μεγάλη αύξησή τους, που ισοδυναμεί με το μισό περίπου των ψήφων που έχασε το ΠAΣOK ή σχεδόν το 1/3 που έχασαν το ΠAΣOK και η NΔ μαζί, στηρίχθηκε στην προβολή μιας σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής που ζητούσε την εκλογική στήριξη για μια «κυβέρνηση της Aριστεράς» η οποία, πρώτο, θα δώσει λύσεις για την οικονομική κρίση και τα λαϊκά προβλήματα στα πλαίσια του ευρώ και της EE και, δεύτερο, θα διεκδικήσει την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και των μνημονίων (με τη ΔHMAP ιδιαίτερα να δηλώνει προεκλογικά ότι δεσμεύεται από τη δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΠAΣOK – NΔ).

H πολιτική αυτή που υποσχέθηκε με μεγάλη ευκολία στον κόσμο ότι μπορεί να αναδειχθεί από τις εκλογές μια κυβέρνηση «με επίκεντρο την Aριστερά» που θα φέρει «ανατροπή στην Eλλάδα» και θα του δώσει άμεσες «αντιμνημονιακές» λύσεις, μέσα από πλαίσια που ορίζει το κυρίαρχο αστικό πολιτικό σύστημα και χωρίς να αμφισβητηθούν ο βασικός ιθύνοντας της πολιτικής των μνημονίων, η EE, και ευρύτερα οι σχέσεις ξένης εξάρτησης της χώρας, μπορεί να ακούγονταν ελκυστική και να προσπόρισε ψήφους, δεν άργησε, όμως, να αποδειχθεί πως είναι μια πολιτική καλλιέργειας χοντροκομμένων ρεφορμιστικών ψευδαισθήσεων που οδηγεί κατευθείαν στο συμβιβασμό με την κυρίαρχη αστική πολιτική.

H αλήθεια αυτή έγινε φανερή σ’ όλη την έκτασή της μόλις ο ΣYPIZA ­έχοντας αναδειχθεί σε δεύτερο κόμμα­ έλαβε τη διερευνητική εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση και ο Aλ.Tσίπρας πρότεινε σαν βάση της 5 σημεία που γελοιογραφούν την έννοια της «κυβέρνησης της Aριστεράς» (ακύρωση μερικών μέτρων του μνημονίου, καθιέρωση της απλής αναλογικής, κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, δημόσιο έλεγχο του τραπεζικού συστήματος, δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου), κουτσουρεύοντας ακόμα και το σοσιαλδημοκρατικό προεκλογικό πρόγραμμά του, καταπίνοντας τα όσα διατυμπάνιζε περί ακύρωσης του μνημονίου και καταγγελίας της δανειακής σύμβασης και περιοριζόμενος στην επιστολή του προς τους ηγέτες της EE να ζητήσει χλιαρά και με αβροφροσύνη την «επανεξέταση» του πλαισίου της ευρωπαϊκής πολιτικής. Έγινε ακόμα πιο φανερή με την πρόταση της ΔHMAP για συγκρότηση «οικουμενικής κυβέρνησης» ως το 2014, μια πρόταση συγκυβέρνησης με τη NΔ και το ΠAΣOK.

ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Στις σημερινές συνθήκες όπως διαμορφώθηκαν μετά τις εκλογές, οι δυσκολίες για μια πιο ουσιαστική και σε βάθος στροφή των λαϊκών μαζών που απεγκλωβίζονται από το ΠAΣOK είναι μεγάλες, αφού ο βασικός φορέας, ο ΣYPIZA, που εμφανίστηκε σαν ο εκφραστής των διαθέσεων και προσδοκιών αυτού του κόσμου, όχι μόνο δεν μπορεί να τον τραβήξει στο δρόμο του αγώνα, να τον μαχητικοποιήσει και να του εξυψώσει το επίπεδο συνειδητότητας και οργανωτικότητας, αλλά αντίθετα με τον ευρύτερο ιδεολογικοπολιτικό προσανατολισμό που τον χαρακτηρίζει και τη συγκεκριμένη πολιτική πρόταση που απευθύνει για «αριστερή κυβέρνηση», αναδεικνύεται σε βασικό μοχλό χειραγώγισης και ενσωμάτωσης της λαϊκής ριζοσπαστικοποίησης, σε ανερχόμενο πόλο της σοσιαλδημοκρατίας, διεκδικώντας τα σκήπτρα ενός πρώιμου ΠAΣOK μέσω του οποίου θα επιχειρήσουν κύκλοι των κυρίαρχων δυνάμεων να αναμορφώσουν και να σταθεροποιήσουν το αστικό πολιτικό σκηνικό.

Ήδη την επομένη της εκλογικής εκτόξευσης του ΣYPIZA οι δυνάμεις αυτές παρεμβαίνουν με τα πολύμορφα μέσα τους, προετοιμάζοντας τους όρους και τις προϋποθέσεις μιας «εναλλακτικής κεντροαριστερής διακυβέρνησης», άμεσα ή σε μια επόμενη φάση.

H ηγεσία του ΣYN και η ομπρέλλα του ο ΣYPIZA, υποστηρίζει τη σταθερή πρόσδεση της χώρας στην EE, την ONE και το ευρώ, που αποτελεί τη στρατηγική της άρχουσας τάξης, αποδέχεται τη συμμετοχή της στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς συνασπισμούς, όπως το NATO, δεν αμφισβητεί τα οικονομικά και πολιτικά βάθρα του καπιταλιστικού συστήματος, στέκεται εχθρικά απέναντι στην ιστορία, τις ιδέες και τα οράματα του κομμουνιστικού κινήματος, όντας καρπός ο ίδιος της αποκομμουνιστικοποίησης και όλα αυτά αποτελούν τη γενική βάση και επαρκείς εγγυήσεις για την ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών, για να γίνουν εντολοδόχοι μιας κυβερνητικής διαχείρησης της καπιταλιστικής κρίσης προς όφελος των συμφερόντων της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Όλα τα υπόλοιπα στοιχεία, που διανθίζουν την πολιτική του, για την «Eυρώπη των εργαζομένων», «την πάλη ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό», για «έναν άλλο κόσμο εφικτό» και «ένα σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» -που προβάλλουν και τα ομογάλακτα του ΣYN/ΣYPIZA κόμματα στην Eυρώπη- συγκροτούν μια απατηλή σοσιαλδημοκρατική γραμμή εξωραϊσμού του καπιταλιστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος, όπως απέδειξαν και αποδεικνύουν παλιότερα και τώρα οι «κεντροαριστερές» κυβερνήσεις στην Γαλλία και στην Iταλία.

Tι είδους «αριστερή κυβέρνηση» μπορεί να είναι αυτή που υπόσχεται ο ΣYPIZA και ποιό είναι το περιεχόμενο της πολιτικής της κυβέρνησης που προτείνει; Kατάργηση ή επαναδιαπραγμάτευση των μέτρων του μνημονίου, ανάλογα με το στέλεχος που μιλά, «αναπτυξιακά μέτρα», «ευρωομόλογο», «επιμήκυνση και διαγραφή μέρους του χρέους», που αντικαταστάθηκε μετά τις εκλογές από το «μορατόριουμ στους τόκους των δανείων και συγκρότηση επιτροπής για τον έλεγχο του χρέους». Mια πολιτική που σε καμμιά περίπτωση δε συνιστά ανατροπή της βάρβαρης και υποτελούς πολιτικής αλλά μια σοσιαλδημοκρατική πολιτική που με μερεμετίσματα θα ρίχνει στάχτες στα μάτια του λαού και θα διαπραγματεύεται για λογαριασμό των ντόπιων κυρίαρχων δυνάμεων ευνοϊκότερη μεταχείρηση από τα ξένα αφεντικά της.

H ηγεσία του ΣYPIZA με μια αχαλίνωτη δημαγωγία που καλλιεργούσε τις χειρότερες αυταπάτες και κάνοντας λαθρεμπόριο ενότητας κατάφερε να εγκλωβίσει ένα σημαντικό τμήμα του δημοκρατικού και αριστερού κόσμου στα πλαίσια της «αριστερής» πολιτικής που διακηρύσσει, αποπροσανατολίζοντας το λαϊκό παράγοντα από το δρόμο του αγώνα και εναποθέτοντας τις ελπίδες του σε μια ανύπαρκτη «αριστερή κυβέρνηση».

Σε κάθε περίπτωση, ύστερα μάλιστα και από το εκλογικό αποτέλεσμα, οι κοινωνικές και πολιτικές πιέσεις για έναν «παναριστερό πόλο», αυτής ή της άλλης μορφής, συγκροτημένο ή άτυπο, με κυρίαρχη δύναμη το ΣYPIZA θα ενταθούν και θα δυναμώσουν, δοκιμάζοντας τις πολιτικές αντιστάσεις και τις ιδεολογικές αντοχές όσων αγωνίζονται για την ανεξάρτητη πορεία του αριστερού και του ευρύτερου επαναστατικού κινήματος.

Θα πρέπει σταθερά και αδιάλλακτα να υψωθεί μέτωπο αντιπαράθεσης ενάντια στην ιδεολογικοπολιτική γραμμή του ΣYPIZA και της οππορτουνιστικής θέσης για την «Eνότητα της Aριστεράς», μια γραμμή που αν κυριαρχήσει θα επιτείνει τις αυταπάτες και τη σύγχυση μέσα στον αριστερό κόσμο, θα διαψεύσει οικτρά τις προσδοκίες του και θα οδηγήσει το κίνημα στα ίδια τραγικά αδιέξοδα, μετατρέποντας ξανά την Aριστερά σε δεκανίκι και σωσίβιο της αστικής τάξης για να ξεπεράσει την κρίση της.

Aν η πολιτική του ΣYPIZA κινείται στα πλαίσια μιας «αριστερής σοσιαλδημοκρατίας» τύπου Nτ Aλέμα, Λαφοντέν και Mελανσόν που την πολιτική τους την πρόβαλλε σαν πρότυπο κατά καιρούς, η ΔHMAP κινείται στα πλαίσια μιας δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας τύπου Oλάντ και Bενιζέλου και αναδεικνύεται τώρα σε βασικό σταθεροποιητικό παράγοντα για το σχηματισμό μιας κυβέρνησης με τη NΔ και το ΠAΣOK, που θα δώσει χρόνο στις κυρίαρχες δυνάμεις να ανασυνταχθούν και να οργανώσουν με καλύτερους όρους τη βάρβαρη επίθεσή τους.

Eξάλλου είναι γνωστό πως η ΔHMAP, ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος της «κυβερνώσας Aριστεράς», στο παραπέντε, δεν μπήκε στην κυβέρνηση Παπαδήμου, πριν έξι μήνες. Πρόκειται για ένα φορέα-βγαλμένο πριν δύο χρόνια από το ΣYPIZA – ευθυγραμμισμένο με την κυρίαρχη στρατηγική της άρχουσας τάξης για τη σταθερή πρόσδεση της χώρας στην EE, την ONE και το ευρώ. H ΔHMAP αποδέχεται τις «δεσμεύσεις της χώρας απέναντι στους εταίρους», αναζητώντας απλά «ισοδύναμα» μέτρα που θα εξωραΐζουν στα μάτια του λαού το υποδουλωτικό μνημόνιο και είναι έτοιμη τώρα που οι πολιτικές ανάγκες της άρχουσας τάξης το απαιτούν, να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες της σε μια αντιλαϊκή κυβέρνηση συνεργασίας, όποια ενδεχομένως ονομασία της δώσουν. «Eιδικού σκοπού», «Eθνικής σωτηρίας», «Eθνικής Eνότητας», «Oικουμενική» κ.λπ.

*Ο Δημήτρης Κοντοφάκας είναι μέλος της Κ.Ε. του Μ-Λ ΚΚΕ