Η αστική πολιτική ανάλυση και τα διεθνή αστικά ΜΜΕ αναλώνονται τις τελευταίες ημέρες σε μια στείρα αριθμολογία. Μετράνε έδρες, ποσοστά και πιθανότητες συμμαχιών για τις επερχόμενες εκλογές στην Κνέσετ, παρουσιάζοντας την αναμέτρηση ως μια «μάχη μέχρι εσχάτων» ανάμεσα στον Μπενιαμίν Νετανιάχου και τους κεντροδεξιούς ή κεντροαριστερούς αντιπάλους του, όπως ο Γκάντι Άιζενκοτ.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, διαπερνά αυτή την επιφανειακή κοινοβουλευτική βιτρίνα. Η εκτίμηση είναι μία και ξεκάθαρη: όποιος κυβερνητικός σχηματισμός κι αν προκύψει από τις κάλπες, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία ουσιαστική αλλαγή πολιτικής.

Το πολιτικό σύστημα του Ισραήλ, στο σύνολό του, είναι δομικά ταυτισμένο με τη στρατηγική του σιωνιστικού κράτους-απαρτχάιντ, της αποικιοκρατικής επέκτασης και της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας στη Μέση Ανατολή. Είτε με τον Νετανιάχου στο τιμόνι, είτε με τους υποτιθέμενους «μετριοπαθείς» στρατηγούς της αντιπολίτευσης, η κρατική τρομοκρατία, η γενοκτονική πολιτική κατά του παλαιστινιακού λαού και οι πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί στην ευρύτερη περιοχή θα συνεχιστούν απαρέγκλιτα.

Η «εναλλακτική» που υπόσχονται οι αντίπαλοι του Λικούντ δεν αφορά το τέλος της κατοχής ή την ειρήνη, αλλά την πιο αποτελεσματική, έως και εξωραϊσμένη, διαχείριση της ίδιας βάρβαρης πολιτικής. Το ισραηλινό κατεστημένο, ανεξαρτήτως κομματικού προσήμου, παραμένει το πιστό προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή, θωρακισμένο πίσω από την ανοχή και τη στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Αυτή η δομική στρατηγική δεν περιορίζεται στα στενά γεωγραφικά όρια της Μέσης Ανατολής, αλλά απλώνει τα πλοκάμια της μέσα από ένα καλά οργανωμένο δίκτυο διεθνούς στήριξης, στο οποίο η ελληνική άρχουσα τάξη δηλώνει «παρούσα» με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο. Η πρόσφατη αποκάλυψη για τη μυστική συνάντηση στην Αθηναϊκή Λέσχη αποτελεί την πιο τρανταχτή απόδειξη για το πώς λειτουργεί το ντόπιο φιλοϊσραηλινό λόμπι των Ελλήνων βουλευτών.

Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, στα σαλόνια της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, βουλευτές του αστικού τόξου συγχρωτίζονται με σιωνιστικούς παράγοντες, επισφραγίζοντας τη βαθιά εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Το λόμπι αυτό δεν κάνει τίποτα λιγότερο από το να ξεπλένει τα εγκλήματα πολέμου, να διασφαλίζει την πολιτική και διπλωματική κάλυψη της γενοκτονίας των Παλαιστινίων και να δένει την Ελλάδα ακόμα πιο σφιχτά στο άρμα του άξονα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ.

Είτε κυβερνά το Λικούντ είτε η «κεντροαριστερή» αντιπολίτευση στο Τελ Αβίβ, οι Έλληνες υποστηρικτές τους στην Αθήνα θα συνεχίσουν να προσφέρουν γη και ύδωρ, μετατρέποντας τη χώρα σε ορμητήριο και συνένοχο στη σφαγή των λαών της περιοχής.

Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από τις εσωτερικές διευθετήσεις της άρχουσας τάξης του Ισραήλ, ούτε από τις υπόγειες διαδρομές των ντόπιων εκπροσώπων της. Η πραγματική αλλαγή και η δικαίωση δεν θα προέλθουν από τις κάλπες της Κνέσετ, ούτε από τα κλειστά δείπνα των αστικών λεσχών, αλλά από την κλιμάκωση της αντίστασης του παλαιστινιακού λαού και την ταξική, διεθνιστική αλληλεγγύη των εργαζομένων και των κινημάτων σε όλο τον κόσμο.