Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος – f/b
Την έχουν αντιληφθεί τη δουλειά ότι ο κόσμος έχει σιχτιρίσει πια με την Ευρωπαϊκή τους Ένωση και με το ευρώ τους, κι έτσι τα κυρίαρχα τμήματα της άρχουσας τάξης ξαναρχίζουν την υπέρ ευρώ τρομοκρατία.
Άλλα τμήματα του κεφαλαίου (έχοντας την συνεπικουρία και των φασιστών που ψαρεύουν στα θολά νερά) παιανίζουν “απελευθέρωση” δια της δραχμής.
Και επίσης το ζήτημα του νομίσματος θεωρείται κομβικό – από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες και προσεγγίσεις σε σχέση με τους παραπάνω – και στις αναλύσεις που κινούνται στα αριστερά της πολιτικής μας γεωγραφίας.
Όμως, άραγε, αυτό είναι το “κλειδί” τόσο για το λαό μας, γενικά, όσο και για το εργατικό κίνημα, ειδικά; Το νόμισμα;
Η θέση μου ως κομμουνιστή δημοσιογράφου και για το ευρώ και για την ΕΕ είναι διατυπωμένη πολλάκις (πιο πρόσφατα εδώ).
Θα την επαναλάβω: Η ανάγκη να συγκροτηθεί και να πάρει ΑΜΕΣΑ μορφή κοινωνικής φουσκοθαλασσιάς η λαϊκή πάλη που θα έχει ως προμετωπίδα της την ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ του τόπου και από την ΕΕ και από το νόμισμά της, είναι επιτακτική. Κάθε μέρα που περνάει ο λαός μας μέσα σε αυτό το ιμπεριαλιστικό Κολοσσαίο συνιστά τραγωδία.
Το ερώτημα είναι τούτο: Η αποδέσμευση, ο αγώνας για την αποδέσμευση, με στόχο να λειτουργήσει
α) ως θεμελιώδης κρίκος και πυροκροτητής της συνολικής πολιτικής ανατροπής και που
β) για να είναι τέτοιος δεν μπορεί παρά να συμβαδίζει και να εντάσσεται στον αγώνα για την εν γένει αποτίναξη του καπιταλιστικού ζυγού, υπηρετείται από μια μονοσήμαντη προσέγγιση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας με όρους “ευρώ ή δραχμή”;
Το άρθρο στο οποίο παραπέμπω εδώ γράφτηκε πριν από δυο χρόνια.
Παρακαλώ για γνώμες και σκέψεις στο πλαίσιο ενός αμερόληπτου διαλόγου που οι φίλοι της σελίδας και οι συμμετέχοντες θα τον κρατήσουν στο επίπεδο της σημασίας του θέματος.
0 Comments