Ο θάνατος του 35χρονου ομογενή, Κωνσταντίνου Κατσίφα, μετά από συμπλοκή με την Αλβανική αστυνομία στους Βουλιαράτες της Βορείου Ηπείρου, είναι ένα γεγονός που απασχολεί έντονα την κοινή γνώμη τις τελευταίες ημέρες.

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η συμπλοκή δεν έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως, αν και υπάρχει βίντεο που δείχνει τον ομογενή να πυροβολεί με όπλο.

Το ζήτημα όμως που ανακύπτει δεν έχει να κάνει με το γεγονός αυτό καθεαυτό.

Ας προσπεράσουμε το γεγονός πως ο ίδιος παρουσιαζόταν κάτι σαν απελευθερωτής της Βορείου Ηπείρου ή για να το θέσουμε πιο κομψά ένθερμος υποστηρικτής της ιδέας αυτής.

Την επομένη του θανάτου του, εμφανίστηκαν -σαν έτοιμοι από καιρό- οι γνωστοί-άγνωστοι Έλληνες πατριδοκάπηλοι πολιτικοί, άνθρωποι που φιλοδοξούν να κάνουν καριέρα στα έδρανα της Βουλής ή που έχουν περάσει από αυτή και μας υπενθύμισαν πως τα “καλάσνικοφ” του εθνικισμού, του μίσους και της φασιστικής τύφλωσης σκορπούν αδέσποτες “σφαίρες” στην καθημερινότητα της πολιτικής ζωής και της κοινωνίας.

– Η Ραχήλ Μακρή έβγαλε από μόνη της πόρισμα πως η εκτέλεση ήταν στημένη, ζήτησε την απέλαση του Αλβανού πρέσβη και το κλείσιμο των συνόρων.

– Ο Φαήλος Κρανιδιώτης σε ένα ρεσιτάλ ψυχραιμίας ζήτησε…βομβαρδισμούς.

– Ο Μάκης Βορίδης μίλησε -τσεκουράτα- για φόνο εκ προθέσεως.

– Ενώ ο -μέχρι πριν από λίγα χρόνια- μετριοπαθής, Γιώργος Κουμουτσάκος, τομεάρχης Εξωτερικών της ΝΔ, εξέδωσε εκ μέρους του κόμματος μια επικίνδυνα ανεύθυνη ανακοίνωση, που έγραφε πως ο ομογενής “γιόρταζε υψώνοντας την ελληνική σημαία και πλήρωσε με τη ζωή του την έκφραση της πατριωτικής του ευαισθησίας“. Όλα αυτά, αμέσως μετά το συμβάν, χωρίς ακόμα να έχει διευκρινιστεί τίποτα.

Πολλά ελληνικά ΜΜΕ -επίσης χωρίς να έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί οι συνθήκες του θανάτου του 35χρονου- είχαν ήδη σηκώσει τις σημαίες του “ελλαδεμπορισμού” για παν ενδεχόμενο.

Αν για τον οποιονδήποτε λόγο ένας Αλβανικής καταγωγής, Έλληνας πολίτης, βρισκόταν με Καλάσνικοφ στα χέρια, νεκρός από την Ελληνική Αστυνομία, τότε σίγουρα η Ελληνική Αστυνομία, σύμφωνα με όλους τους παραπάνω “πατριώτες”, θα είχε κάνει σωστά τη δουλειά της.

Γιατί έτσι είναι αυτός ο πατριωτισμός. Δεν περιμένει ιατροδικαστές, αστυνομικές έρευνες και γεγονότα. Είναι ο πατριωτισμός που βλέπει εχθρούς, κακούς μετανάστες και οικειοποιείται άκριτα τα εθνικά αφηγήματα και τους πατριωτικούς μύθους.

Η πολιτική ζωή και η καθημερινότητα της κοινωνίας, έχει κατακλυστεί επικίνδυνα πλέον από αυτές τις λογικές. Μοιάζει σχεδόν ανοχύρωτη μπροστά στον ακραίο παραλογισμό του εθνικισμού. Η ιδεολογική τύφλωση που προκαλεί μας απομακρύνει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ από την αλήθεια και μας προσθέτει λίγη από την παράνοια του. Μέχρι να έρθει, νομοτελειακά, ο δικός μας “Μπολσονάρο”.

Στα χωριά της Βορείου Ηπείρου, οι Έλληνες γιορτάζουν την εθνική γιορτή χωρίς προβλήματα, ανέβασαν τις σημαίες τους, ολοκλήρωσαν τις εκδηλώσεις τους κανονικά -με τη συμμετοχή μάλιστα της Ελληνίδας Υπουργου Πολιτισμού- και συνυπάρχουν με τους ντόπιους Αλβανούς πολίτες δίχως προβλήματα.

Την ώρα λοιπόν που για κάποιους Έλληνες εθνικιστές υπάρχει ”ζήτημα Βορείου Ηπείρου”, ξεχνάμε ότι πριν χρόνια όταν οι ομογενείς μας κατέβηκαν από την Βόρεια Ηπειρο και ήρθαν στην Ελλάδα αντιμετωπίστηκαν -αν δεν σήκωναν μπάρες με βάρη- από τους ίδιους τους Έλληνες εθνικιστές ως ”Αλβανοί” ζώντας στο πετσί τους όλο τον ρατσισμό που βίωσαν και ζουν ακόμη όλοι οι μετανάστες στη χώρα μας. Γιατί ποτέ δεν υπάρχει λογική στον εθνικισμό. 

Όταν με αφορμή το ποδόσφαιρο οι Αλβανοί μετανάστες έβγαιναν στους δρόμους να πανηγυρίσουν τη νίκη της εθνικής τους ομάδας το Σεπτέμβρη του 2004 επι της πρωταθλήτριας Ευρώπης, Ελλάδας, δέχονταν τη βία από Έλληνες που θεωρούσαν ”προκλητική” τη συμπεριφορά τους με αποτέλεσμα το θάνατο ενός νεαρού. Γιατί τα δικά μας ιερά και όσια, ακόμη και αν αφορούν ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι, είναι ιερότερα από των άλλων.

Πάνω από το πτώμα του 35χρονου Κατσίφα, θα στηθεί το γνωστό πάρτι αυτής ακριβώς της παράνοιας.

Και σε ένα κόσμο που η ακρότητα εκ δεξιών θεριεύει, παράλληλα παγιώνεται και διαιωνίζεται ένα μαύρο σύννεφο που βρέχει “σφαίρες” από τα καλάζνικοφ” μίας ατελείωτης και ατέρμονης μισαλλοδοξίας.

Πηγή: Ιωάννης Κακάνης – “Κουτί της Πανδώρας”