Του Γ. Γ

Ορισμένες παθογένειες που έχει ο γενικότερος χώρος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, εξακολουθούν να αποτελούν βαρίδια, για να παρθούν αποφάσεις για ζητήματα που σε ένα βαθμό απαιτούν άμεσες αντιδράσεις.

Και αναφέρομαι στην τάση που έχουν ορισμένοι -κι εγώ συγκαταλέγομαι ανάμεσα σ΄ αυτούς- να κάνουν υπερανάλυση σε γεγονότα, πριν καταλήξουν σε μορφές αντιμετώπισής τους.

Στα χρόνια που ήμουν στο ΚΚΕ, αυτό το είχαμε λύσει, με την αρχή του “δημοκρατικού συγκεντρωτισμού”. Συζητούσαμε στην ΚΟΒ ένα θέμα, κάθε σύντροφος/ισα έλεγε την άποψη του και τελικά επικρατούσε η άποψη της πλειοψηφίας, με την μειοψηφία να είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει την όποια απόφαση είχε ληφθεί.

Σήμερα χωρίς καμιά κομματική ένταξη, στον πολιτικό χώρο που κινούμε, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Για να καταλήξουμε σε μια συλλογική απόφαση, συζητάμε εξαντλητικά, σε βαθμό αυτοκατανάλωσης κάποιες φορές, χωρίς να τα καταφέρνουμε να υιοθετήσουμε μια συλλογική απόφαση. Κάτι τέτοιο συνέβη και πρόσφατα σε μια συζήτηση που είχαμε για το πως πρέπει να αντιδράσουμε στα … “Μπογδανικά κατορθώματα”.

Πριν προχωρήσω σ’ αυτό το θέμα να αναφέρω ένα αρκετά παλιό κλασικό πολιτικό ανέκδοτο.

Συζητάνε κάποιοι ποίος θα είναι ο προορισμό τους για τις καλοκαιρινές διακοπές.

Στην φασιστική μάζωξη μιλάει ο αρχηγός, διατάζει να ετοιμάσουν τα μπογαλάκια τους για διακοπές στην Κόκκινη Μηλιά, εισπράττει το ουγκ απ’ τους οπαδούς του και η απόφαση έχει ληφθεί.

Οι φιλελέδες στο τσακ-μπαμ το λύνουν το θέμα και καταλήγουν να πάνε στην Μύκονο.

Οταν μπαίνει το ζήτημα στην αναρχική συνέλευση γίνεται ο χαμός. Καθένας έχει την δική του πρόταση, δεν συμφωνούν σε τίποτα και τελικά ο καθένας πάει διακοπές όπου γουστάρει.

Κάνουν ολομέλεια και οι αριστεροί για το ίδιο θέμα. Και ξεκινάει η συζήτηση. Και κουβεντιάζουν, και κουβεντιάζουν, και κουβεντιάζουν και κουβεντιάζουν, μέχρι που τέλειωσε το καλοκαίρι και έπιασαν οι βροχές.
Ας δούμε τώρα που κολλάει το παραπάνω ανέκδοτο.
Δημοσιεύουμε την ανάρτηση που τιτλοφορούσαμε “Απίστευτη απανθρωπιά από τον Μπογδάνο!”στο facebook.
Ανάμεσα στα δεκάδες σχόλια που ακολούθησαν ήταν και ενός αναγνώστη ο οποίος μας έγραφε: “Για να κοπούν αυτά τα νταβατζιλικια -σ.σ του Μπογδάνου- δεν αρκεί να στηριχθεί η κοπέλα οικονομικά. Αυτό που θα έπρεπε να έχει ήδη γίνει είναι να συσταθεί μια δικηγορική ομάδα η οποία θα απαντάει με το ίδιο νόμισμα στους φασίστες. Σε κάθε μία μήνυση που θα κάνουν τα τσουτσέκια της Δεξιάς θα πρέπει να γίνονται άμεσα άλλες πενήντα στους δικούς τους με το ίδιο κατηγορητήριο. Έτσι θα φανεί ακόμα πιο έντονα και ποίος ελέγχει την δικαστική εξουσία… Υπάρχουν πολλά από αυτά που έχει πει ο Μπογδανος κατά καιρούς τα οποία σηκώνουν μήνυση…Άρα ως απάντηση στην τρομοκρατία και την φίμωση είναι να τρέχουν στα δικαστήρια την επόμενη μέρα 50 κομματοσκυλα της Δεξιάς“.

Σε κάποιον σύντροφο του ακούστηκε ενδιαφέρουσα αυτή η πρόταση, την είδε σχετικά εύκολα υλοποιήσιμη και την έφερε στην συζήτηση.
Κάτι ανάλογο εκτιμούσε και ο σύντροφος Μήτσος όταν έγραφε σε κείμενο του: “Προτείνω το ΚΚΕ και άλλα κόμματα να ζητήσουν την άρση της ασυλίας του βουλευτή με ταυτόχρονες μηνύσεις για όσα ψευδή και συκοφαντικά είπε κατά καιρούς. Αν μη τι άλλο ας βγάλουμε τη μάσκα των δικαστών και της συμμορίας της Νέας Δημοκρατίας, που η ηγεσία της βρίσκεται πίσω από τη δίωξη”.

Μ’ αυτά τα ερεθίσματα, λοιπόν, κάναμε μια συζήτηση η οποία δεν περιορίστηκε σε ότι έχει σχέση με τις … Μπογδάνιες επιδόσεις, αλλά διευρύνθηκε στο ποια πρέπει να είναι η θέση μας απέναντι σ’ αυτό που οι αστοί ονομάζουν “νομικό πολιτισμό” και στο πώς πρέπει να εκμεταλλευόμαστε τις δυνατότητες που μας δίνει το αστικό σύστημα.

Θα εκφράσω τις προσωπικές μου φυσικά απόψεις και κάθε αντίλογος είναι καλοδεχούμενος.
Πριν απ’ αυτό όμως θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση διηγούμενος μια ιστοριούλα.

Εδώ και δεκαετίες έχω κάτι παραπάνω από συντροφικές σχέσεις με ένα κομμουνιστικό κόμμα της Τουρκίας.
Αυτό διαθέτει μια νόμιμη παρουσία (είναι στα “μαχαίρια” με το ΚΚΕ, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Συμμετέχει με μετωπικές οργανώσεις στα συνδικάτα, με τον ίδιο τρόπο λαμβάνει μέρος στις εκλογές, έχει παρουσία σε κάθε πολιτικό και κοινωνικό δρώμενο στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν.
Παράλληλα όμως διαθέτει και τον παράνομο του μηχανισμό.

Πριν λίγα χρόνια είχε ρθει για διακοπές στην Ελλάδα ο γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Κωνσταντινούπολης αυτού του κόμματος.
(Δεν πρόκειται να ξεχάσω την γλυκύτητα που έβγαζε αυτή η παρουσία του ηλικιωμένου ανθρώπου, ο οποίος αν και είχε βιώσει βασανιστήρια, μακρόχρονες φυλακίσεις, μιλούσε τόσο σεμνά, χαμογελαστά θα έλεγα και δεν σε διέκοπτε ποτέ, παρακολουθώντας με μεγάλη προσοχή αυτά που έλεγες).
Tον φιλοξενούσε ένας αδελφικός φίλος μου, Κούρδος πολιτικός πρόσφυγας που ζει για δεκαετίες στην χώρα μας.

Περάσαμε μια ολονυχτιά σπίτι μου συζητώντας. Ρουφούσα κάθε λέξη που έλεγε και μου έκανε εντύπωση το πόσο καλά γνώριζε την ιστορία και την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας.

Κάποια στιγμή τον ρώτησα ποια είναι η αναγκαιότητα να διαθέτει ο κόμμα του παράνομο μηχανισμό. 
Χαμογέλασε και μου είπε: «Μα γιατί είμαστε κομμουνιστές. Γνωρίζουμε τα σοφά λόγια τους Μαρξ ότι και η πιο δημοκρατική αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι παρά δικτατορία της αστικής τάξης πάνω στο προλεταριάτο και τις άλλες εργαζόμενες τάξεις. Και οι δικτατορίες δεν ανατρέπονται με εκλογές. 

Εμείς θέλουμε να καλλιεργήσουμε την επαναστατική αντίληψη στις εργατικές μάζες να τις ξεκόψουμε από την αντίληψη του κοινοβουλευτικού κρετινισμού.
Αλλωστε, την εργοδοτική και την κρατική τρομοκρατία δεν μπορείς να την αντιμετωπίσεις με τους νόμους τους. Αντίθετα, αυτοί υπάρχουν για να στηρίζουν το σύστημα τους,
Το δικό σας σύνθημα “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη” εμείς όπου μπορούμε το εφαρμόζουμε. Και αυτό μόνο ένας παράνομος μηχανισμός μπορεί να το κάνει. Είναι απαραίτητο για ένα κομμουνιστικό κόμμα να συνδυάζει την νόμιμη και παράνομη δουλειά».

Εμένα αυτά τα λεγόμενα του συντρόφου με προβλημάτισαν πάρα πολύ. Κάποιοι από σας μπορείτε να τα θεωρήσετε ουτοπικά και να τα προσπεράσετε.

Δηλώνει ο δικηγόρος του “διανοούμενου, πολυτάλαντου” βουλευτή της Ν.Δ., Δημήτρης Αναστασόπουλος: “Εχει κριθεί νομολογιακά ότι ακόμα και το emoticon αποτελεί εκδήλωση συγκεκριμένης συμπεριφοράς η οποία αξιολογείται νομικά. Ο πελάτης μου, όπως κάθε πολίτης, ήταν άλλωστε απλός πολίτης όταν έγινε το συμβάν, άσκησε τα νόμιμα δικαιώματά του όπως ο ίδιος το πιστεύει. Από εκεί και πέρα θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη”.

Αναφέρεται προφανώς στην πρωτόδικη δικαστική απόφαση που προήλθε μετά την εκδίκαση της μήνυσης που υπέβαλε ο Σαμαράς σε βάρος του Κώστα Βαξεβάνη.
Ο πρώην πρωθυπουργός, θεώρησε προσβλητικό για το πρόσωπο του, ένα meme που δεν ήταν του δημοσιογράφου, αλλά το είχε κάνει retweet στον προσωπικό του λογαριασμό, στο twitter.
Οι δικαστές που ασχολήθηκαν με την υπόθεση θεώρησαν ότι αυτό αποτελεί εξύβριση για τον Σαμαρά και επέβαλαν ποινή φυλάκισης πέντε μηνών με τριετή αναστολή στον Κ. Βαξεβάνη.

Αφού ο νομικός συμπαραστάτης του Μπογδάνου θέλει να επικαλείται δικαστικές αποφάσεις, -οι οποίες μάλιστα δεν είναι τελεσίδικες αλλά εφέσιμες-, γιατί δεν κάνει λόγο για μια σχετικά πρόσφατη -εκδόθηκε μόλις 3 μέρες- και αφορά μια δίκη, που θα μπορούσε να πει κανείς ότι έχει πολλά κοινά στοιχεία με αυτά που χρεώνουν στην Ελεάνα Σ;

Αναφερόμαστε στο αποτέλεσμα που είχε η δικαστική περιπέτεια που πέρασε ο συνταξιούχος πλέον, δημοσιογράφος Γιώργος Φιλιππάκης.

Να θυμίσουμε ότι το 2017 όταν έγινε μια επίθεση με παγιδευμένο φάκελο στον Λουκά Παπαδήμο ο Γιώργος Φιλιππάκης φέρεται να έχει κάνει -είναι μια κάπως περίεργη ιστορία- μια ανάρτηση στο Facebook, όπου ανάμεσα στα άλλα ανέφερε: «δεν θα με ενοχλούσε καθόλου αν έσκαγε και μια ακόμα βόμβα στα πόδια του Στουρνάρα».

Ο Διοικητής τη Τράπεζας της Ελλάδος, προσέφυγε στην Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και έτσι ασκήθηκε ποινική δίωξη στον Φιλιππάκη.
Η υπόθεση εκδικάστηκε την Παρασκευή και η ακροαματική διαδικασία κράτησε ελάχιστα λεπτά με την αθώωση του δημοσιογράφου.
Κι αυτό γιατί σύμφωνα με το νέο Ποινικό Κώδικα για να ασκηθεί δίωξη για πρόκληση για την τέλεση εγκλήματος, για παραβίαση δηλαδή του άρθρου 186 ΠΚ παρ.1, απαιτείτε «υπόσχεση αμοιβής». 

Ας μην κολλήσουμε όμως σ’ αυτά. Θα τα βρουν οι δικηγόροι, στην περίπτωση που θα εκδικαστεί η αγωγή του Μπογδάνου σε βάρος της Ελεάνας Σ.

Εμείς θα σταθούμε στο πολιτικό μέρος της υπόθεσης και στην πρόταση συντρόφων να χρησιμοποιήσουμε νομικές μεθοδεύσεις ενάντια στο Μπογδανοειδές υποκείμενο.

Αν μπούμε σ’ αυτή την λογική συντρόφια, είμαστε χαμένοι από χέρι. Σημαίνει ότι δεν έχουμε διδαχθεί τίποτα ούτε από το πρόσφατο παρελθόν ούτε από την ιστορία του κινήματος.

Την μόνη σχέση που μπορεί να έχουμε με τους νόμους και τα δικαστήρια τους, είναι για να ξεσκεπάσουμε σκευωρίες ενάντια σε αγωνιστές και να χρησιμοποιήσουμε το βήμα του κατηγορουμένου για να καταγγείλουμε το σύστημα και το πολιτικό του υπηρετικό προσωπικό. Οπως έκανε ο Δημητρόφ, και ο Μπελογιάννης.

Χωρίς φυσικά να μπορεί να υπάρξει καμιά σύγκριση, στην ίδια κατεύθυνση κινήθηκαν και οι “απολογίες” κομμουνιστών αγωνιστών, καθώς και ένοπλων μαχητών, όπως του Ακίνδυνου Αλβανού της ΟΠΛΑ, του Χρήστου Τσιγαρίδα του ΕΛΑ και του Δημήτρη Κουφοντίνα της 17Ν.  

Κάθε νομική ενέργεια ενάντια στον Μπογδάνο, εκτός από άσφαιρη είναι και προβληματική. 

Ασφαιρη γιατί ο τύπος καλύπτεται από την λεγόμενη βουλευτική ασυλία.
Ακόμα και στην περίπτωση που αθωωθεί η Ελεάνα Σ., από την αγωγή που έχει σε βάρος της, δεν θα είχε καμιά τύχη αν έκανε έγκλειση για συκοφαντική δυσφήμηση σε βάρος του νεοδημοκράτη βουλευτή.
Βλέπετε οι νόμοι τους δεν είναι για όλους ίδιοι.

Και προφανώς είναι αστείο ο ισχυρισμός ότι έτσι θα πέσει η “μάσκα” της αστικής “δικαιοσύνης”, αν προσφύγουμε νομικά σε βάρος του Μπογδάνου.
Τί να πέσει ρε σύντροφοι; Δεν φοράει τίποτα. Πάντα με το ολοκάθαρο “πρόσωπο” της παρουσιάζεται. Κι αυτό είναι ο βούρδουλας, ενός πυλώνα του αστικού συστήματος. ενάντια στους ταξικούς εχθρού του.

Αυτή η αντίληψη όμως είναι και απόλυτα προβληματική. Ας αναφέρω αρχικά ένα περιστατικό που ξέρω από πρώτο χέρι.

Πρέπει να ήταν το 2010 ή ’11. Συνεργείο της τότε τηλεόρασης του 902, με τρία άτομα, πάει να κάνει ρεπορτάζ στον Αγ. Παντελεήμονα. Τους αντιλαμβάνεται μια ομάδα χρυσαυγιτών και τους επιτίθεται με γροθιές και στειλιάρια.
Σπάνε την κάμερα, ενώ χτυπούν στο μάτι και στο κεφάλι ένα απ’ τα παιδιά του συνεργείου.

Τελικά τα άτομα απ’ τον 902, κατορθώνουν να μπουν στο αμάξι τους και να επιστρέψουν στο κτίριο του Περισσού. Διηγούνται την περιπέτεια τους σε ένα πρωτοκλασάτο στέλεχος του Περισσού -μακαρίτης είναι σήμερα- και παίρνουν την απάντηση:

– “Καλύτερα να ξεχάσουμε αυτό το γεγονός. Και να κάνουμε μήνυση κατά αγνώστων δεν πρόκειται να βρούμε καμιά άκρια”. 

– “Μα, -διαμαρτύρεται το παιδί με το αιμάτωμα στο μάτι- έτσι θα το αφήσουμε; Να στείλουμε ΠΑΜΕιτες να δώσουν την απάντηση στους χρυσαυγίτες”

– “Τι λες τώρα. είμαστε υπεύθυνο κόμμα. Δεν μπορούμε να δούμε με όρους συμμορίας”, ήταν η αφοπλιστική απάντηση του στελέχους του ΚΚΕ και το συγκεκριμένο γεγονός δεν είδε ποτέ την δημοσιότητα. 

(Τους διαλόγους που παραθέτω είναι από μνήμης, όπως τους μετέφερε ένας απ’ τους πρωταγωνιστές του επεισοδίου).

Τα αποτελέσματα αυτής της αντίληψης -ότι δηλαδή η μόνη περίπτωση να αντιμετωπίσουμε τέτοια περιστατικά είναι η νομική προσφυγή– τα είδαμε με την αποθράσυνση των μελών της ναζιστικής συμμορίας που έφτασαν μέχρι την δολοφονική επίθεση στα μέλη του ΠΑΜΕ στο Πέραμα.

Ας κάνουμε όμως νια τηλεγραφική ιστορική αναδρομή. Μόλις πριν λίγο γράφαμε για τις αυταπάτες που είχε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ το 1947, για το πώς πρέπει να εφαρμοστεί η “νομιμότητα” και να μην οδηγηθούμε σε εμφύλιο πόλεμο;

Να θυμίσουμε επίσης  ότι “νόμιμα” μάζευε υπογραφές γύρω από την “Έκκληση της Στοκχόλμης”, για την Ειρήνη ο Νίκος Νικηφορίδης, το 1951 και το αστικό κράτος τον δίκασε σε θάνατο και τον εκτέλεσε.
“Θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα”, απειλούσε ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού, το 1961 τον Κωνσταντίνο Τσάτσο, τότε υπουργό Προεδρίας της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, όταν του έλεγε “Θα σας ταράξουμε στο ξύλο”. 
Το τι προέκυψε στον συνέχεια το ξέρουμε.

Δεν μοιάζει, λοιπόν. κοροϊδία, ρε συντρόφια, η όποια επίκληση στην αστική νομιμότητα; 

Παραμένει όμως αναπάντητο το ερώτημα. Κι εμείς τις κάνουμε; Θα παρακολουθούμε απαθείς τις Μπογδανικές αθλιότητες. Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί από εμάς. Θα προκύψει μέσα από κινηματικές διαδικασίες.