Ήταν γνωστό, σχεδόν από την αρχή της κρίσης στον Έβρο, ότι τα βράδια παραθεσμικές ομάδες πολιτών έβγαιναν περιπολίες με τα αγροτικά τους οχήματα, ψάχνοντας ανθρώπους που κατάφεραν να διασχίσουν τα σύνορα. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι πολύ εύκολο να εντοπιστούν οι πρόσφυγες, καθώς είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία μικρές ομάδες ατόμων, χωρίς σχέδιο διέλευσης και χωρίς την υποστήριξη διακινητών. Από τη στιγμή, δε, που θα περάσουν τα σύνορα, είναι αναγκασμένοι να διασχίσουν μια μεγάλη απόσταση με τα πόδια, οπότε οι περίπολοι των αυτόκλητων πολιτοφυλάκων τούς εντοπίζουν εύκολα και τους πιάνουν. Το τι ακολουθεί εξαρτάται από τις ορέξεις της κάθε παραθεσμικής ομάδας. Αν δεν τους παραδώσουν στην αστυνομία, τους επαναπροωθούν μέσα από μυστικά περάσματα, οπότε και δεν καταγράφονται ποτέ στις επίσημες κρατικές ανακοινώσεις.
Στον Έβρο, βεβαίως, κυριαρχεί το αφήγημα του «αγανακτισμένου πολίτη που με όλα τα δίκια του πήρε το κυνηγητικό του όπλο και υποστηρίζει την αστυνομία και τον στρατό». Αν είσαι αντίθετος σε αυτό το αφήγημα, έχεις πρόβλημα. Η επίθεση που δέχθηκα από μία τέτοια ομάδα τη στιγμή του εντοπισμού τριών προσφύγων κοντά στις Φέρες, μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε δημοσιογράφο ή πολίτη, απλώς με την υποψία ότι είναι αντίθετος σε αυτές τις πρακτικές ή ότι μπορεί να βγάλει στη φόρα τα άπλυτα αυτού του παρακράτους.
Τόσο στον Έβρο όσο και στα νησιά, κυρίως στη Λέσβο, δημοσιογράφοι, εργαζόμενοι σε ΜΚΟ αλλά και ντόπιοι δέχονται απειλές, ύβρεις και συχνά γλιτώνουν παρά τρίχα το ξύλο από τέτοιες ομάδες, που έχουν ξεσαλώσει μέσα από μια διαδικασία ακροδεξιάς ρητορικής και κανονικοποίησης της βίας, ως αποτέλεσμα της «δίκαιης αγανάκτησης», την οποία υποδαυλίζει ο πολιτικός λόγος. Σε τέτοιες συνθήκες το ατύχημα δεν θα αργήσει. Άλλωστε, καθώς γράφονταν αυτές οι γραμμές, ένας ακόμη συνάδελφος στον Έβρο με πήρε τηλέφωνο, περιγράφοντάς μου πώς τον απείλησαν με Καλάσνικοφ…
Πηγή: Κώστας Πλιάκος – “Πριν”
0 Comments