Της Γ. Λ.
Όταν φεύγει κοντινός άνθρωπος συνηθίζεται οι οικείοι να μην τρώνε κρέας, αλλά ψάρι. Στους τόπους της ναυτοσύνης, παλιά, όταν γινόταν ναυάγιο, όταν χάνονταν άνθρωποι δεν τρώγανε ψάρι για 40 μέρες…
Αυτά τα έθιμα στα όρια της “λαογραφικής ψυχολογίας” ώστε ο θλιμμένος να χωνέψει τη συμφορά, να διυλίσει τον πόνο συνηθίζονται όχι μόνο στη χώρα μας, μα και στις ανθρώπους που κατοικούν γύρω από τη μέσα γη, όχι τον κάτω κόσμο, αλλά τη Μεσόγειο.
Η Μεσόγειος που γέννησε πολιτισμούς, σκληρά ποιητική με τον δρόμο να “χάνεται στο φως” … Η Μεσόγειος του πάθους και των παθών…
Με τα νησιά, τις παραλίες της, τις ξαπλώστρες, τα θέρετρα. ..
Από τα νησιά λαϊφσταϊλ στα ” νησιά αιώνιες φυλακές”, από τους εκλεκτούς στους “πικρούς λαούς” που την κατοικούν και τη διασχίζουν…
17-32-59-78…
Ώρες; Μέρες ; Χρόνια;
Ανθρωποι!
Από αυτούς που δεν θέλει κανείς…
Από αυτούς που δεν θα ανοίξουν πόρτες
Από αυτούς που υψώνονται τείχη
Από αυτούς που κλείνουμε σε τοίχους
Από αυτούς που δεν θα μπει σφραγίδα στο διαβατήριο, δεν τους περιμένει κανείς, δεν τούς θέλει κανείς…
Μόνο η θάλασσα τους δέχεται, τρέφεται από αυτούς …
Η θάλασσα που κολυμπάμε, ψαρεύουμε, ταξιδεύουμε, ζωγραφίζουμε, ατενιζουμε…
17-32-59-78…”μες στη Μεσόγειο”
Διωγμένοι – Θαλασσοδαρμένοι-Πνιγμένοι…
Ποιος θα πενθήσει γι’ αυτούς τους ξένους όταν δεν πενθούμε τους δικούς μας;
Μπορούμε να κολυμπούμε μέσα στη Μεσόγειο, τη μέσα γη, τον ΚΑΤΩ ΚΟΣΜΟ που ζούμε.
Υ.Γ: Και το προκλητικό: Οι εγκληματίες κηρύσσουν εθνικό πένθος για τα θύματα των εγκλημάτων τους!
0 Comments