Στην φωτογραφία βλέπουμε το πρωτοσέλιδο με το οποίο κυκλοφορούσε η «Ακρόπολις» στις 19 Ιούλη του 1955. Αναφερόταν στην θρυλική απόδραση των 27 κομμουνιστών από τις φυλακές των Βούρλων.

Από το βιβλίο του Δημήτρη Γκιώνη «Οι μεγάλες αποδράσεις αντιγράφουμε»:

«Στις φυλακές Βούρλων – Δραπετσώνας κρατούταν την εποχή εκείνη μεγάλος αριθμός πολιτικών και ποινικών κρατουμένων. Οι φυλακές εκείνες ήταν μέχρι την γερμανική κατοχή  πασίγνωστος οίκος ανοχής, Και υπήρξε εποχή που φιλοξενούσε πάνω από 150 γυναίκες! Ηταν στην πλειοψηφία τους Μικρασιάτισσες που είχαν καταφύγει στην Ελλάδα με την καταστροφή και που οι “προστάτες” που τις μάζεψαν τις έριξαν στα Βούρλα. Ο χώρος που χτίστηκαν οι μοντέρνοι για την εποχή “ναοί της Αφροδίτης” άνηκε στην οικογένεια του μετέπειτα υπουργού και πρωθυπουργού Πιπινέλη.
Οι Ιταλοί και Γερμανοί τον μετέτρεψαν σε φυλακές για τους αγωνιστές της Αντίστασης και μετά την αποχώρησή τους τον παρέλαβαν οι ελληνικές αρχές για τις δικές τους ανάγκες».

Και από τον «Ριζοσπάστη» αντιγράφουμε λεπτομέρειες γ’ αυτήν την απόδραση:

Η μεγάλη απόδραση των Βούρλων

Στις 17 του Ιούλη 1955 μίλησε η αδάμαστη ψυχή των κομμουνιστών. Είκοσι επτά βαρυποινίτες σύντροφοι, φορώντας στραβά το καπελάκι τους, μέρα μεσημέρι, δραπέτευσαν από τις φυλακές των Βούρλων στον Πειραιά, πραγματοποιώντας την πιο μεγάλη, την πιο συναρπαστική, την πιο μυθιστορηματική απόδραση όλων των εποχών στην Ελλάδα. Οι φυλακές των Βούρλων ήταν υψίστης ασφαλείας και πολύ καλά φρουρούμενες.

Ολη η ιστορία της επιχείρησης κράτησε περίπου 4,5 μήνες κι έγινε κάτω από τραγικά δύσκολες συνθήκες κινδύνου με μαθηματική ακρίβεια και μυστικότητα.
Ηταν ένα μεγάλο κατόρθωμα. Μια κινηματογραφική απόδραση με πολύ σασπένς, αρκετά στοιχεία θρίλερ και πολύ μεγαλύτερης αγωνίας, όπως θα ‘λεγε κάποιος φίλος του κινηματογράφου. Τέλεια μελετημένο, με υψηλή πιστότητα και γνώση, ολοκληρωμένες τεχνικές προδιαγραφές, βασισμένες πάνω σ’ ένα καλοστημένο σενάριο που υλοποιήθηκε παραδειγματικά.

Οι φυλακισμένοι έσκαψαν μια σήραγγα μήκους 17,5 περίπου μέτρων, την υποστύλωσαν με κάθε τεχνική επάρκεια και την ηλεκτροφώτισαν. Εξαφάνισαν με εκπληκτική επιτυχία τα δημιουργηθέντα μπάζα, βγήκαν στο σημείο που είχαν προγραμματίσει και μην τους είδατε!
Προμηθεύτηκαν ένα μπικούνι κι ένα σφυρί και η σήραγγα ξεκίνησε από το κελί Νο 13, προχώρησε κάτω από την οδό Δογάνης και κατέληξε στο λουτρό ενός εργοστασίου λουλακιού που βρισκότανε ακριβώς απέναντι.

Τις απαραίτητες μετρήσεις και πληροφορίες τις έδωσαν οι αρραβωνιαστικιές δύο κρατουμένων συντρόφων. Το σχέδιο ξεκίνησε από το σκάψιμο ενός λάκκου βάθους δύο μέτρων, κοντά στον εξωτερικό τοίχο του κελιού.

Μετά συνεχίστηκε με τη διάνοιξη της σήραγγας και μια ορισμένη κλίση προς τα πάνω, ώστε να συναντήσει το κατάλληλο σημείο, να βρεθούν μέσα στο λουτρό του εργοστασίου.
Το πρώτο μεγάλο πρόβλημα ήταν η εξαφάνιση των μπαζών, μέσα σε έναν τσιμεντοκρατούμενο χώρο. Εδωσαν στο χώμα και στις πέτρες την κωδική ονομασία «ζάχαρη» και «πατάτες», για να μη γίνουν αντιληπτοί. Και διακινούνταν η μεν «ζάχαρη» στον αγωγό της αποχέτευσης κι εξαφανιζόταν με μπόλικο νερό. Οι δε «πατάτες» πήγαιναν στις γλάστρες και στα παρτέρια των λουλουδιών και σ’ ένα σκουπιδότοπο. Πάντα υπήρχε ο φόβος και ο κίνδυνος της αποκάλυψης.
Δεύτερο μεγάλο πρόβλημα ήταν ο εξαερισμός της σήραγγας. Κάποια στιγμή κινδύνεψε να πεθάνει ένας κρατούμενος, την ώρα που έσκαβε, από έλλειψη οξυγόνου. Επινόησαν και κατασκεύασαν αυτοσχέδιο ανεμιστήρα.

Αλλο πρόβλημα ήταν ο κίνδυνος να υποχωρήσουν τα χώματα της οδού Δογάνης από το πέρασμα των φορτηγών.
Ετσι αναγκάστηκαν να υποστυλώσουν τη σήραγγα με ξυλεία που κατάφεραν να εξασφαλίσουν από παλιά κουφώματα. Δεν έλειψαν διάφορα μικροεπεισόδια, αλλά στο τέλος όλα πήγανε καλά!
Ηαπόδραση συγκλόνισε την Ελλάδα. Οι αρχές ασφαλείας έστησαν μπλόκα στους δρόμους και επικήρυξαν τους δραπέτες, χωρίς φυσικά κανένα αποτέλεσμα.

Σήμερα, ύστερα από 48 χρόνια, (σ.σ. το δημοσίευμα είναι του 2003) μπορούμε να πούμε πως οι κομμουνιστές όταν θέλουν μπορούν και τα καταφέρνουν. Η απόδραση των Βούρλων αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.