Όλες αυτές τις μέρες, τα ΜΜΕ έχουν μετατρέψει τον θάνατο της 19χρονης Μυρτώς στο Αργοστόλι Κεφαλονιάς σε τηλεοπτικό σίριαλ.
Βίντεο «ντοκουμέντα», λεπτομέρειες για το τι φορούσε, τι έκανε, ποιους γνώριζε, ποιος «την πέταξε» στην πλατεία.

Συνεχείς συνδέσεις, «αποκλειστικά», τίτλοι που «σοκάρουν».
Μια ανθρώπινη τραγωδία έγινε προϊόν τηλεθέασης.

Και πίσω από αυτή τη φασαρία, κρύβονται συστηματικά οι πραγματικές αιτίες που γέννησαν αυτό το έγκλημα.

Η Μυρτώ δεν ήταν «άτυχη».
Δεν ήταν «άτυχη» που βρέθηκε με τρεις νεαρούς που την άφησαν αναίσθητη.
Δεν ήταν «άτυχη» που κατέληξε από ανακοπή καρδιάς μετά από χρήση ουσιών.

Ήταν ένα ακόμα θύμα ενός συστήματος που παράγει ναρκωτικά, φτώχεια, ανεργία, εκμετάλλευση και απόγνωση.

Ο πατέρας της μιλά για κύκλωμα μαστροπείας.
Τα κινητά «μιλάνε» για οικονομικές συναλλαγές, για διαδρομές ναρκωτικών, για πρόσωπα που ακόμα κυκλοφορούν ελεύθερα.

Και τα ΜΜΕ; Ασχολούνται με το αν «ντυνόταν προκλητικά» ή αν «ήξερε τι έκανε».

Αυτή είναι η κλασική τακτική του συστήματος:
Ατομικοποιεί την τραγωδία.
Ρίχνει την ευθύνη στο θύμα ή σε τρεις «κακούς νεαρούς».
Κρύβει το πραγματικό έγκλημα.

Το έγκλημα μιας κοινωνίας που καταδικάζει χιλιάδες νέα παιδιά στην ανεργία και την απόγνωση.
Που αφήνει τα ναρκωτικά να κυκλοφορούν ανενόχλητα, γιατί γεμίζουν τις τσέπες εμπόρων και «προστατών».
Που μετατρέπει τα σώματα των νέων –ιδίως των κοριτσιών– σε εμπόρευμα.
Που δεν προσφέρει ούτε ουσιαστική πρόληψη, ούτε στήριξη, ούτε απεξάρτηση.

Η Μυρτώ δεν πέθανε επειδή «έκανε λάθος». Πέθανε γιατί, στην Ελλάδα του 2026, ένα κομμάτι της νεολαίας πετιέται στο περιθώριο.

Νέοι άνθρωποι χωρίς προοπτική, χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι, χωρίς μέλλον, αναζητούν «διέξοδο» σε ουσίες και σε κυκλώματα που υπόσχονται ευκαιρίες.
Και όταν αυτή η «διέξοδος» γίνεται θάνατος, τα κανάλια στήνουν θέαμα και οι αρχές ψάχνουν «τους τρεις» για να κλείσουν τον φάκελο.

Δεν είναι μόνο η Μυρτώ.
Είναι δεκάδες, εκατοντάδες νέα παιδιά που χάνονται κάθε χρόνο στην ίδια σκοτεινή διαδρομή.

Και όσο αυτό το σύστημα μένει όρθιο, θα συνεχίσουν να χάνονται.

Δεν χρειαζόμαστε άλλα «σοκάρουν» ρεπορτάζ.
Χρειαζόμαστε οργάνωση και πάλη.

Ενάντια στην κοινωνία που γεννά τέτοια εγκλήματα.
Ενάντια στην εκμετάλλευση, τη φτώχεια, τα ναρκωτικά και την υποκρισία των ΜΜΕ.