Του Γ.Γ
Ενα μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας εμφορούμενο από την “λογική” του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, είναι αναμενόμενο να λειτουργεί στην αντίληψη της “ανάθεσης”. Δείχνει όμως και κάτι άλλο το διπλανό τουιτάρισμα που παρόμοια του υπάρχουν αρκετά. Την λαϊκή απαξίωση των θεσμικών μηχανισμών και την σταδιακή αποδοχή της συμβολικής αντιβίας, όπως αυτή εκδηλώνεται μέσα από ορισμένες δράσεις του “Ρουβίκωνα”.
Και κατά την γνώμη μου, το ζητούμενο σήμερα είναι η καλλιέργεια μαζικής αντίληψης ώστε ένα τμήμα της τάξης να απομακρυνθεί από κάθε μορφής ανάθεση. Να εμπιστευτεί τον εαυτό του και να επιδιώξει την ουσιαστική παρέμβαση του μέσα από αμεσοδημοκρατικούς σχηματισμούς και αγωνιστικές συλλογικότητες. Να ενταχθεί σε κοινότητες αγώνα και με στοιχειώδη οργάνωση και μαζική δράση να κάνει εμφανή την δυναμική του παρουσία, ακόμα και σε θέματα όπως αυτό του “άρρωστου νεοδημοκράτη” στην Λάρισα ο οποίος τώρα διώκεται με την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας της συζύγου του.
Είναι εύκολο αυτό που προτείνω; Καθόλου και όπως έλεγε ο Μαρξ: «Το χειρότερο πράγμα στον καπιταλισμό δεν είναι η εκμετάλλευση και το άδικο, είναι η αλλοτρίωση, δηλαδή ότι διαπαιδαγωγεί τους ανθρώπους με τις δικές του αξίες». Και εδώ πρέπει να εστιαστεί η δικιά μας παρέμβαση. Αν πρωτοπόρες μάζες ξεκολλήσουν από την λογικής της ανάθεσης, οργανωθούν σε συλλογικότητες που προχωρούν σε δράσεις μην έχοντας σαν ευαγγέλιο της αστική νομιμότητα, τότε θα μπορούμε να πούμε για μεγάλο ποιοτικό βήμα του εργατικού – λαϊκού κινήματος
0 Comments