24χρονος εργάτης δολοφονημένος από τις σφαίρες του εργοδοτικού κέρδους – Τι παριστάνουν ότι δεν γνωρίζουν οι κ. δημοσιολόγοι.

Του Γ. Γ.

Μέχρι πότε, ρε γμτ, θα παρακολουθούμε μοιρολατρικά την εφιαλτική στατιστική των ταξικών αδελφών μας που δολοφονούνται από τις σφαίρες του εργοδοτικού κέρδους να τραβάει την ανιούσα;

“Η καμήλα αν δεν γονατίσει δεν μπορείς να την φορτώσεις”, λέει μια αραβική παροιμία. Και σήμερα το εργατικό κίνημα είναι γονατισμένο, γι’ αυτό και οι ηθικοί εγκληματίες αυτών των δολοφονιών διεξάγουν ταξικό πόλεμο και τον κερδίζουν σε όλα τα μέτωπα. Οι δικαστές που βγάζουν παράνομες τις απεργίες, οι κατασταλτικοί νόμοι, όπως ο πρόσφατος της κυβέρνησης που νομιμοποιεί τις 13 ώρες δουλειάς την ημέρα, την εξαήμερη εργασία την εβδομάδα, και ποινικοποιεί την περιφρούρηση των εργατικών κινητοποιήσεων είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο σχεδιάζονται τα -ατιμώρητα- εργοδοτικά εγκλήματα.

Τι λέξεις να παραθέσεις σχολιάζοντας την σημερινή είδηση ότι την ζωή ενός 24χρονου παλικαριού την άλεσαν οι μυλόπετρες του εργοδοτικού κέρδους; Μας γράφει η ειδησεογραφία ότι ο εργάτης σε εργολαβικό συνεργείο, στο Ρέμα Ρεμπελιά, στο Αγρίνιο, “σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες παρασύρθηκε από εκσκαφέα, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί θανάσιμα“.

Δεν ξέρουμε για σας κύριοι δημοσιολόγοι, τι είναι “ανεπιβεβαίωτο”, αλλά για μας είναι πλήρως επιβεβαιωμένος ο εργασιακός μεσαίωνα που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, η παντελή έλλειψη μέτρων υγιεινής και ασφάλειας, η εντατικοποίηση της εργασίας που επικρατεί για να μεγεθύνονται τα κέρδη των αφεντικών. Και αυτοί είναι οι παράγοντες που συνέβαλλαν ουσιαστικά για να δολοφονηθεί σήμερα ο 24χρονος ταξικός αδελφός μας. Πρόκειται για ένα ακόμα εργοδοτικό έγκλημα.

Ενας ακόμα “αναλώσιμος” εργάτης, ένα “ομιλών εργαλείο”, θα σκορπίσει τον θρήνο στους δικούς του ανθρώπους, και θα στοιχίσει πιθανόν ένα στεφάνι και ένα συλληπτήριο τηλεγράφημα στο αφεντικό του.

Θύμα κι αυτό το παλικάρι, της ταξικής επίθεσης που δέχονται καθημερινά οι εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς. Αυτή είναι η σύγχρονη Ελλάδα του “επιτελικού κράτους” και των “αρίστων”. Σ’ αυτή την Ελλάδα που κάθε 15 λεπτά της ώρας έχουμε ένα εργατικό “ατύχημα” και κάθε λιγότερο από 3 ημέρες έχουμε μια εργοδοτική δολοφονία.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *