Γράφει ο mitsos175

Έχουμε σήμερα κοντά μας τον Αγά από το έργο του Καζαντζάκη «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται», όπου θα μας παραχωρήσει συνέντευξη.

«Αχ! Παλιά κυνηγούσα τους Μπολσεβίκους και τώρα δίνω συνέντευξη σ’ έναν από αυτούς. Αλλάχ, τι ντεκαντάνς!»

Αυτό είναι από άλλη σειρά. Τέλος πάντων. Τι έγινε μετά το τέλος του βιβλίου, ξέρετε, εκεί που σφάξατε τους κατοίκους του χωριού;

«Αυτό που έγινε μετά το 1922. Τα ξέρεις ορέ. Μάθε πως εγώ το μόνο που ήθελα ήταν η ησυχία μου. Να πίνω τις ρακές μου, να τρώω το κρέας με το πιλάφι μου, να διασκεδάζω με το Γιουσουφάκι μου… Αχ το Γιουσουφάκι μου!»

Καταλαβαίνω πως σας λείπει, αλλά έχετε το Μπραϊμάκι.

«Αυτό βγήκε κωλόπαιδο. Όλο γκρίνια. «Άντρα θέλω – τώρα τον θέλω!» Μου έβγαλε την ψυχή!»

Κακό είναι να έχεις απαιτήσεις;

«Να ορέ πως φαίνεται ο Μπολσεβίκος! Κακό είναι! Πρέπει να υπακούς στον Αγά! Να σε βαράω και να λες κι “δείρε με κι άλλο Αγά μου, ν’ αγιάσω!” Αλλιώς τι Ραγιάς θα είσαι μετά;»

Επαναστάτης.

«Αλλάχ! Να αρπάξω το βούρδουλα…»

Άστα αυτά σε μένα, γιατί θα σου βάλω το βούρδουλα εκεί που ξέρεις! Να φανταστείς πως κάπου σε συμπάθησα, γιατί φαινόσουν λογικός, ανθρώπινος.

«Αφερίμ! Κανείς δεν είναι ανθρώπινος, όταν εξουσιάζει. Πονηρός είναι κι αδίστακτος. Είναι αλήθεια πως σαν εκείνο το φίδι, τον παπά, δεν ήμουνα. Αυτός μας ανακάτωσε όλους με τα κόλπα του! Τι του ζήτησαν ορέ οι φουκαράδες, οι πρόσφυγες Ρωμιοί; Ψωμί!»

Κι εσείς όμως τους διώξατε.

«Αγάς ήμουν. Αυτό κάνουν όλοι όσοι εξουσιάζουν. Δε δίνουν στο φτωχό, παίρνουν απ’ αυτόν!»

Μάλιστα. Να υποθέσω δε μετανιώσατε.

«Ποτέ δε μετανιώνουν όρε οι Αγάδες. Μόνο αν τους ρίξουν οι Μπολσεβίκοι. Αυτούς τρέμουμε, τους άλλους τους έχουμε σαν τα πρόβατα. Τους κουρεύουμε, τους αρμέγουμε κι άμα λάχει τους τρώμε!…
Έρχομαι ορέ! Φωνάζει πάλι το Μπραϊμάκι. Κάτι άλλο θα μου ζητήσει. Ανάθεμα την αδυναμία που του έχω!
Πάω τώρα στην Κόλαση, γιατί αυτός είναι η Κόλασή μου. Εγώ την ησυχία μου ήθελα. Να καλοπερνάω σαν Αγάς. Αλλά για είσαι Αγάς, χρειάζονται Ραγιάδες, δούλοι που θα σου κάνουν τα χατίρια…»