Η μουσική και η τέχνη είναι μια διαλεκτική συνθήκη. Ως εκ τούτου θα ήταν ηλίθιο να πει κανείς ότι η μουσική παράγεται από τους μουσικούς. Τουναντίον η μουσική είναι η διάδραση του δημιουργού με τον ακροατή. Η καλλιτεχνική συνθήκη αφορά όλο το ευρύ φάσμα της κοινωνικοπολιτικής ζωής. Η μουσική έχει γίνει καταναλωτικό προϊόν.
Καταναλώνονται εκδηλώσεις, γεγονότα. Υπόκεινται στη νομοτέλεια της αγοράς αφού έχουμε τη βιομηχανία του θεάματος. Οπότε όχι μόνο είναι επιβεβλημένο το είδος μουσικής που θα ακούσει ο φοβισμένος υπάκουος καταναλωτής από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τα οποία είναι, μαζί με τη διασκέδαση, οι δύο μεγάλοι πραίτορες της εξουσίας. Οχι μόνο επιβάλλεται η αισθητική, αλλά οι άνθρωποι γαλουχούνται ώστε να γίνονται «νεροχύτες»…

Η «ειδικότητά» μου είναι να «σκοτώνω» εμένα. Αν δεν σκοτώσεις τον εαυτό σου θα γεράσεις αμέσως. Στο σύμπαν δεν υπάρχει ούτε ένα μόριο σταθερό. Ολα αλλάζουν. Η ασφάλεια είναι ο θάνατος του υποκειμένου. Ακόμη και η τέχνη είναι πράξη καταστροφής και όχι δημιουργίας. Καταστρέφεις τον παλιό κόσμο για να γεννηθεί ο καινούργιος. Αρα το να σκοτώνεις είναι το πιο απαραίτητο απ’ όλα…

Θεωρώ την ευτυχία σπορ των ηλιθίων. Για μένα σημαντικό είναι η αρμονία. Μου δημιουργήθηκε αρκετές φορές η επιθυμία να παρατήσω τα πάντα. Εχω κάψει πολλές φορές το καλύβι μου. Εχω κάνει άπειρες εργασίες: σε φαρμακείο, λυράρης σε πανηγύρια, τον συγγραφέα κάνω, τον ηθοποιό, τον στιχουργό, τον μουσικό.

Ο σκοπός μου είναι να συνδέομαι με το απρόβλεπτο που μου φέρνει η ζωή. Πάντα περνούσα δύσκολα και μαγικά. Δεν είχα ευκολίες στη ζωή μου αλλά και δεν απομαγεύτηκα. Δεν ξέρω πώς και γιατί. Πάντα φτάνω στο χείλος του γκρεμού και πάντα έρχεται ένας από μηχανής θεός και με σώζει. Με σώζει και το τερατώδες ένστικτό μου.

Απόσπασμα από την συνέντευξη που είχε δώσει στην δημοσιογράφο Ζωή Λιάκα, η οποία δημοσιεύτηκε στα “Νέα”, ο αγαπημένος μας Χαϊνης, Δημήτρης Αποστολάκης.

Δείτε και μια περασμένη ανάρτηση του μπλοκ μας: Μια βραδιά με τους “Χαϊνηδες” (Βίντεο)