Γράφει ο Νίκος από Βόλο

Σ’ αυτό το κείμενο διαβάζουμε:
“…Μόλις δύο μήνες νωρίτερα ( εννοεί από την ανάδειξη της Παπαρήγα σε αρχηγίνα του ΚΚΕ), ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είχε ανακοινώσει επισήμως και την τυπική διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, στις 25 Δεκεμβρίου του 1990, ενώ είχε προηγηθεί ήδη η ολοκληρωτική κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, βυθίζοντας όλα τα κομμουνιστικά κόμματα σε υπαρξιακή κρίση.”

Αυτό το απόσπασμα από το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ δεν είναι σωστό με βάση τη χρονολογική σειρά των γεγονότων! Έχει γίνει ένα μπλέξιμο των χρονολογιών, με αποτέλεσμα να βγαίνει λάθος νόημα. Όταν η Παπαρήγα έγινε αρχηγός του ΚΚΕ στις αρχές του 1991, το Φλεβάρη, η Σοβιετική Ένωση υπήρχε ακόμη έστω και βυθισμένη σε ακραία κρίση εξαιτίας της πολιτικής του Γκορμπατσόφ. Δεν τη διέλυσε την ΕΣΣΔ το Δεκέμβριο του 1990 αλλά ένα χρόνο μετά, το Δεκέμβριο του 1991 ο εν λόγω “σημαδεμένος”!

Η Παπαρήγα λοιπόν ανεβαίνει στο τιμόνι του Περισσού το Φλεβάρη του 1991 ενώ ο Γκορμπατσόφ φιγουράρει ακόμη ως ηγέτης του ΚΚΣΕ και πρόεδρος της ΕΣΣΔ. Φυσικά το ΚΚΣΕ ήταν ήδη σε μεγάλη κρίση και διχασμό μετά το 28ο συνεδριό του, όπου ήδη υπήρξε σύγκρουση άλλων τάσεων με τη γκορμπατσοφική που όμως παρέμεινε στο τιμόνι, σε σύμπραξη με τον Γιέλτσιν.

Η Παπαρήγα του 1990-1991, όπως και όλοι ανεξαιρέτως οι ηγετικοί παράγοντες του ΚΚΕ, ανεξαρτήτως της φράξιας στην οποία ανήκαν, λιβανιζαν από κοινού, τυφλά κι εντελώς άκριτα τη γραμμή του Γκορμπατσόφ, παρόλο που αυτή η γραμμή ήδη είχε διαλύσει τον “υπαρκτό σοσιαλισμό” στις άλλες χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας και τις είχε ήδη παραδώσει σε ανοιχτά φιλοκαπιταλιστικές δυνάμεις για να αρμέξουν τους άτυχους λαούς τους.

Παρόλα αυτά η κλίκα της Παπαρήγα και του Φλωράκη, όπως άλλωστε και εκείνη του Φαράκου , του Δραγασάκη, της Δαμανάκη και του Ανδρουλάκη υμνολογούσε το Γκορμπατσόφ και διεκδικούσε την… ευλογία αυτού του σιχαμερού και ήδη ξεκάθαρα αντεπαναστάτη αρχηγού των φιλοκαπιταλιστών απαράτσικ του Κρεμλίνου. Και τον στηρίζεται το ίδιο τυφλά κι άκριτα, μέχρι τη μέρα που εκδηλώθηκε το περιβόητο… “κίνημα” εναντίον του, στις 19 Αυγούστου του 1991, ένα κατασκεύασμα τόσο κακοστημένο,τόσο προβοκατόρικα και τόσο γελοία μεθοδευμένο μες στην παγκόσμια ιστορία των πραξικοπημάτων, ώστε να αποτύχει εξαρχής και η κλίκα του Γέλτσιν σε συνεννόηση με τον “σημαδεμένο” που παραθέριζε στο Σότσι, να προχωρήσει στην άνετη “καταστολή” του και με το πρόσχημα ότι ηγούνταν του “κινήματος” κάποια ανώτερα στελέχη του ΚΚΣΕ, να … θέσουν “εκτός νόμου”(!!) ολόκληρο το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Τότε ήταν που η Παπαρήγα αναγκαστικά άλλαξε γραμμή και χαβά έναντι του Γκορμπατσόφ. Δύο μήνες νωρίτερα όμως, κι αφού είχε ήδη αποφασίσει η κλίκα της να ξεφορτωθεί την αντίπαλη κλίκα από το ΚΚΕ, η Παπαρήγα πήγε στη Μόσχα, κι εκεί έγινε η μεγαλύτερη γλείφτρα του Γκορμπατσόφ – και μάλιστα τόσο αηδιαστικά, που άγγιξε το άκρον άωτον της ξεφτίλας. Τότε ήταν που χάρισε και το άγαλμα του Ηρακλή στον “σημαδεμένο” για το “ηράκλειο έργο του” κι εν ολίγοις η ίδια αυτή Παπαρήγα έγινε ρεζίλι των σκυλιών στα μάτια όλων των πραγματικών κομμουνιστών, της Ελλάδας κι όλου του κόσμου, για να πάρει τις επίσημες ευλογίες του …Πάπα των ρεβιζιονιστών της Μόσχας υπέρ της κλίκας της στο ΚΚΕ!!!

Ο Γκορμπατσόφ φυσικά της έδωσε ολόθερμα τις… παπικές ευχές του για να προχωρήσει στο εσωκομματικό ξεκαθάρισμα με τους Φαράκους και σία, ποντάροντας μάλλον στο γεγονός ότι η Παπαρήγα θα το διαλύσει ολοκληρωτικά το κόμμα εκείνο το καλοκαίρι με αυτά που έκανε. Ήταν ίσως το μόνο σημείο στο οποίο ο σημαδεμένος του Κρεμλίνου έπεσε έξω, όχι λόγω των ικανοτήτων της Παπαρήγα, αλλά της βάσης του ΚΚΕ που δεν επέτρεψε την οριστική διάλυση, παρά το τεράστιο στραπάτσο του Ιουνίου του 1991.

Δύο μήνες μετά ο σημαδεμένος έβγαζε εκτός νόμου το ΚΚΣΕ και το Δεκέμβρη του 1991 διέλυσε και τυπικά πλέον την ΕΣΣΔ, αποκαλύπτοντας και τυπικά σε όλη την ανθρωπότητα ότι ο ίδιος ήταν ανέκαθεν. … αντικομμουνιστής, αλλά καλά καμουφλαρισμένος μέσα στην ηγεσία του σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ώστε να δρα χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πραγματικός ρόλος του!

Τόσο καλά καλυμμένος μάλιστα, που κατάφερνε μέχρι και το 1985-87 να φιγουράρει μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπους ως … ακέραιος και αφοσιωμένος μαρξιστής – λενινιστής, ακόμη και ως ό,τι… καλύτερο διέθετε το σοβιετικό Κομμουνιστικό Κόμμα… Ύστερα άρχισε να προωθεί με αυξανόμενους ρυθμούς την επικράτηση του καπιταλισμού στη σοβιετική οικονομία -με κάθε δυνατό τρόπο- αλλά εξακολούθησε να παριστάνει ακόμη τον ” ανανεωτικό” κομμουνιστή ως τον Αύγουστο του 1991, όταν ολοκλήρωσε το ηροστράτειο έργο που του είχε αναθέσει ο δυτικός ιμπεριαλισμός σε σχέση με τη Σοβιετική Ένωση. Ήδη είχε παραδώσει στη Δύση όλη την Ανατολική Ευρώπη.

Αυτά είναι τα γεγονότα κατά χρονολογική σειρά. Πιθανώς ο Γιώργος Δελαστικ πάνω στη φούρια της δημοσιογραφικής δουλειάς του να λάθεψε τις χρονολογίες. Στην ουσία βέβαια έχει δίκαιο στην ουσία του κειμένου του, για το ποιόν της Παπαρήγα εκείνη την εποχή.