Οπως μας ενημερώνει με σχετική ανακοίνωση, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ έφυγε σήμερα από την ζωή, πλήρης ημερών, σε ηλικία 93 ετών, η παλαίμαχη αγωνίστρια, συντρόφισσα Πότα Κακκαβά.
Η Π. Κακαβά υπήρξε εμβληματική μορφή του ΚΚΕ στη Μεσσηνία.
Οι Γερμανοί εκτέλεσαν τον αδερφό της στην Παλιόχουνη. Η ίδια πρωτοστάτησε σε κάθε λαϊκό αγώνα για να εισπράξει “ανταμοιβή” του μεταβαρκιζιανού κράτους, διώξεις και εξορίες: Χίος, Τρίκερι, Μακρόνησος και πάλι Τρίκερι.
Την ίδια τύχη της επιφύλαξε και η Χούντα το 1967, όταν ήταν η μόνη γυναίκα από τη Μεσσηνία που εξορίστηκε στη Γυάρο.
Μάχιμη στις γραμμές του ΚΚΕ μέχρι την τελευταία στιγμή, και από τα πρώτα μέλη της Νομαρχιακής Επιτροπής Μεσσηνίας του ΚΚΕ.
Πριν κάποια χρόνια, η ηρωίδα της τάξης μας, η Πότα Κακκαβά, περιγράφοντας σε μια συνέντευξη της τα βασανιστήρια που υπέστη στο εξόριστη στο νησί του θανάτου, την Μακρόνησο, είχε πει ότι οι Αλφαμίτες βασανιστές της “ήταν πρώην δηλωσίες. Φοβισμένοι, και γι’ αυτό τόσο βίαιοι και λυσσασμένοι”. Κι αυτό ας το κρατήσουμε γιατί και στις μέρες μας έχουμε αρκετούς πολιτικούς-δηλωσίες.
Αξίζει επίσης να διαβάσει κανείς την περιγραφή που κάνει η Πότα Κακκαβά για τον εγκληματικό ρόλο των ταγμάτων ασφαλείας τα οποία με επικεφαλής Βρεττάκο- Κατσαρέα, συντέλεσαν καθοριστικά στο αποτρόπαιο έγκλημα των ναζιστικών κατοχικών στρατευμάτων να εκτελέσουν εκ ψυχρώ 212 πατριώτες, αντιστασιακούς και κομμουνιστές, στη θέση “Βίγλες” στην Μεγαλόπολη.
Υ.Γ: “Απ’ όσους ταγματασφαλήτες κατηγορήθηκαν για συνεργασία με τον εχθρό και εγκλήματα κατά του λαού περίπου το 85% απαλλάχτηκαν από την προανάκριση και δεν οδηγήθηκε ποτέ στο δικαστήριο. Αρκετοί απ’ αυτούς , αφού άλλαξαν οπλισμό και τις γερμανικές στολές με του λεγόμενου «Εθνικού στρατού» «έδρασαν» στον εμφύλιο πόλεμο και όπως γράφει ο Ν. Καρκανης αργότερα βολεύτηκαν σε εμπιστευτικές κρατικές θέσεις, και σώματα ασφαλείας, ανέβηκαν στην στρατιωτική ιεραρχία αυτοί που ήταν στρατιωτικοί, και το καταπληκτικό: Αρκετοί απ’ αυτούς πήραν συντάξεις σαν συμμετέχοντες στην… Εθνική ’Αντίσταση”, σημειώνει ο Δ. Κουσουρής στο βιβλίο του «Δίκες των Δοσιλόγων, 1944-1949. Δικαιοσύνη, Συνέχεια του Κράτους και Εθνική Μνήμη».
0 Comments