Με μια ξεκάθαρη και δημόσια γραπτή τοποθέτηση, ο γνωστός φωτορεπόρτερ Μάριος Λώλος απαντά στο κύμα αναρτήσεων και καταγγελιών που τον στοχοποιούν τις τελευταίες ώρες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αφορμή αποτέλεσε μια εκτενής ανώνυμη καταγγελία για έμφυλη βία και κακοποίηση, η οποία δημοσιεύτηκε αρχικά στο Athens Indymedia και στη συνέχεια αναπαράχθηκε μαζικά στα social media, με τρόπο που —σύμφωνα με τις σχετικές αναρτήσεις— φωτογράφιζε τον ίδιο.
Ο Μάριος Λώλος αρνείται κατηγορηματικά τις καταγγελίες και κάνει λόγο για μια προσπάθεια «ανθρωποφαγικού διασυρμού» και «δολοφονίας του χαρακτήρα του», υποστηρίζοντας ότι επιχειρείται να πληγεί όχι μόνο η προσωπικότητά του, αλλά και η επαγγελματική και κινηματική του διαδρομή.
Όπως σημειώνει, απέναντι σε όσους συμμετέχουν και εξακολουθούν να αναπαράγουν αυτή την προσπάθεια καταρράκωσης, θα προσφύγει στη δικαιοσύνη, χαρακτηρίζοντας τη νόμιμη δικαστική οδό ως τον μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης της συγκεκριμένης υπόθεσης.
Και καταλήγει με μια φράση που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ερμηνεία:
«Το ψέμα έχει κοντά ποδάρια».
Μακριά από τον κανιβαλισμό του πληκτρολογίου
Ως «Βαθύ Κόκκινο» έχουμε τοποθετηθεί επανειλημμένα και με απόλυτη σαφήνεια: τα ζητήματα της έμφυλης βίας, της κακοποίησης και κάθε μορφής καταπίεσης δεν είναι πεδίο για συμψηφισμούς, εκπτώσεις ή συγκάλυψη. Είναι για εμάς κόκκινη γραμμή.
Ακριβώς γι’ αυτό όμως θεωρούμε εξίσου απαράδεκτη την άλλη όψη του νομίσματος: τη μετατροπή μιας ανώνυμης καταγγελίας σε τελεσίδικη καταδίκη στα social media.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να ακούγεται μια καταγγελία, να διερευνάται σοβαρά και να αντιμετωπίζεται με τη δέουσα ευαισθησία και άλλο να στήνονται μέσα σε λίγες ώρες ψηφιακά λαϊκά δικαστήρια, όπου η καταγγελία βαφτίζεται αυτομάτως απόδειξη, η υποψία ενοχή και η αναπαραγωγή υποκαθιστά την έρευνα.
Και κάπου εκεί αρχίζει ο γνωστός κατήφορος: αναρτήσεις, κοινοποιήσεις, χαρακτηρισμοί, «αποκαλύψεις», δημόσιοι αφορισμοί και ένας όχλος του πληκτρολογίου που αναλαμβάνει να εκτελέσει την «ποινή» πριν καν υπάρξει η δυνατότητα να διαπιστωθεί τι πραγματικά έχει συμβεί.
Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι ανθρωποφαγία.
Και δεν μπορεί να αποτελεί πρακτική ενός χώρου που θέλει να μιλά για χειραφέτηση, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη και πολιτικό πολιτισμό.
Δεν υιοθετούμε την καταγγελία. Δεν υιοθετούμε όμως και την εκδοχή του καταγγελλόμενου ως τελεσίδικη αλήθεια. Η δουλειά μας δεν είναι να λειτουργούμε ως δικαστήριο ούτε να μοιράζουμε πιστοποιητικά ενοχής και αθωότητας μέσα από τις αναρτήσεις μας.
Η αλήθεια απαιτεί στοιχεία, διερεύνηση, υπευθυνότητα και καθαρές διαδικασίες. Και αν υπάρχουν πραγματικά θύματα κακοποίησης, αυτά ασφαλώς και πρέπει να βρουν χώρο να μιλήσουν και να δικαιωθούν. Αλλά ακριβώς επειδή παίρνουμε στα σοβαρά τις καταγγελίες για έμφυλη βία, δεν μπορούμε να δεχτούμε τη μετατροπή τους σε όπλο για διαδικτυακές εκτελέσεις.
Γιατί όταν η πολιτική αντιπαράθεση διολισθαίνει στον κανιβαλισμό, όταν η καταγγελία γίνεται «ετυμηγορία» και το πληκτρολόγιο αναλαμβάνει τον ρόλο δικαστή και δήμιου, τότε δεν υπηρετείται ούτε η αλήθεια ούτε η δικαιοσύνη.
Το απόγευμα βρέθηκα στην πλατεία Πρωτομαγιάς σε ενα σχεδόν αντανακλαστικό μάζεμα για την υπόθεση του βιασμού από αριστερόστροφη περσόνα.
Έγινε ενημέρωση, πιστοποιήθηκε και για τους πιο δύσπιστους η ύπαρξη της καταγγέλουσας, ακούστηκαν διάφορα ενδιαφέροντα. Μεταξύ αυτών, ωστόσο, ακούστηκε και ότι οι άντρες του χώρου ειναι απόντες, ενώ εγώ ήμουν εκει, αυτοπροσδιοριζομενος ως άνθρωπος του “χωρου”, ένας, όμως απο το 1/10 σχεδόν των συμμετεχόντων ανδρών επί ενός συνόλου 300 περίπου ατόμων. Δεν αισθάνθηκα ούτε μια στιγμή να φωνάξω “εϊ, ειμαι εδώ και ειναι και ισως και άλλοι”, γιατι θα είμασταν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, γιατι θα ξεπλέναμε εναν “χώρο”, που ενώ συνήθως εχει αντίστοιχα αντανακλαστικά για διάφορα ζητήματα, εδώ ήταν εκκωφαντικά απών. Και πώς να το κάνεις αυτό όταν πριν από λίγο σε ανοιχτή ερώτηση πόσες εκεί εχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά σηκώθηκαν δεκάδες χέρια! Εκεί λοιπόν δεν μιλάς. Πας για να ακούσεις. Ακούς;
Σε κάποιους “ψύχραιμους” αυτό ισως να φαίνεται απλό αλλά αυτό το γαμημένο δεν είναι καθόλου απλό. Να νιώθεις οτι εκτίθεσαι ανοιχτά για ένα τραύμα (ναι από αυτά που γράφτηκε πολύ τελευταία οτι γίνεται μέχρι και σημαία για την αλληλεγγύη, λες και η αλληλεγγυη χρειάζεται σημαίες)! Έτσι εύκολα!
Τελικά αυτή η έκθεση και ο τόπος και ο τρόπος με τον οποίο εκφράστηκε είναι ήδη μια απάντηση στην άθλια περσονα και τους πρεσβευτές μιας διάχυτης αμφιβολίας που επενδύθηκε μέχρι και με αστικούς δικονομικούς όρους. Παρακάμπτοντας και απαξιώνοντας τις συντροφικές εγγυήσεις…
Η αυθόρμητη πορεία που ακολούθησε μέσα από την έκθεση βιβλίου και μέχρι τα Εξάρχεια είναι κι αυτή μια απάντηση…που δεν χωράει σε ποζεράτες “κινηματικές” φωτογραφήσεις. Μια απάντηση μεταξύ άλλων που έπονται. Και καλά κάνουν και έπονται!
Αυτές που βλέπανε νετφλιξ και διαβάζανε Ντόνα Χάραγουει και Τζούντιθ Μπάτλερ που κάνανε δωρεές στην Καμάλα Χάρις.. όταν άλλες βλέπανε “Ο Καινούργιος ουρανός” και διαβάζανε Κλάρα Τσέτκιν,με ένα πληκτρολόγιο πήραν θέσεις μάχης μετά τις διακοπές στην Ανάφη,τα Κουφονήσια,την Αμοργό και την Ικαρία και ιδού τα αποτελέσματα…Άρχίσαμε με τα ναι αλλά η Χαμάς,μετά οι γυναίκες του Ιράν,την άλλη ένα γατάκι που παίθανε,την παραάλλη κάτι βρωμοαγρότες στα μπλόκα που δεν εμπεριέχουν το επαναστατικό υποκείμενο κλπ κλπ..τόσο αντίδραση είχαμε να δούμε από τον εμφύλιο..αν κάνεις όμως only fans που ιδιοκτήτης του είναι Ισραηλινός χορηγός του IDF είσαι απελευθερωμένη..και με μούσι 3 ημερών θεωρείσαι μάτσο..άι σιχτίρ ρε εσείς που έχετε μαγαρίσει όλο το κίνημα..
Το ανθρωποφάγο τέρας της εξ εσπερίας woke ατζέντας – κινημάτων επιλεκτικής ευαισθησίας, το οποίο εδώ και χρόνια ξαμολήθηκε ειδικά στα μέσα μαζικής λοβοτομής, είναι ασύδοτο και ανεξέλεγκτο πλέον…Καληνύχτα και καλή τύχη…
Πολύ ωραία (που λέει ο λόγος). Ας βγει τώρα και η καταγγέλλουσα, επωνύμως, να υποστηρίξει την κατηγορία της. Αλλά να πάνε στον ανακριτή ή όπου διάβολο χρειάζεται αρμοδίως, όχι να πέσουμε οι μισοί να φάμε τον ένα και οι άλλοι μισοί να φάμε την άλλη, γιατί είναι αηδιαστικό.
Υ.Γ. Κι αν δεν εμφανιστεί τελικά η κοπελιά, τότε η Athens Indymedia-και όχι μόνο αυτή- οφείλει μια συγνώμη.