Πηγή: ΕφΣυν

Χρειάστηκαν πάνω από 15 μήνες για να δημοσιευτεί το πολυαναμενόμενο πόρισμα του καθηγητή του ΕΜΠ για το δυστύχημα των Τεμπών, το οποίο περισσότερο συσκοτίζει την υπόθεση παρά φωτίζει. Μοιάζει περισσότερο με θεωρητικό μάθημα χημείας, γεμάτο πιθανολογήσεις, εσωτερικές αντιφάσεις και ελλείψεις, και λιγότερο με εμπεριστατωμένη τεχνική έκθεση.

Ενα πόρισμα που επιχειρεί άγαρμπα να ισορροπήσει ανάμεσα στην επιστημονική αλήθεια, στον ενταφιασμό των δεδομένων και την άσκηση πιέσεων. Προκύπτει το εύλογο ερώτημα: αν δεν μπορούσαν να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα ακριβώς λόγω έλλειψης στοιχείων που προκάλεσε το μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος, γιατί χρειάστηκαν 15 μήνες αναμονής; Αν τα διαθέσιμα στοιχεία δεν επιτρέπουν στέρεες απαντήσεις, αυτό έπρεπε να επισημανθεί έγκαιρα για ένα μείζον θέμα που απασχολεί δικαίως όλη την ελληνική κοινωνία. Ο ισχυρισμός πως δεν «υπάρχει ύποπτο φορτίο», όχι γιατί δεν βρέθηκε αλλά επειδή έτσι προέκυψε από τα βίντεο του κομιστή και τις εκθέσεις της ΕΛ.ΑΣ., είναι τουλάχιστον αναντίστοιχος ενός κορυφαίου πανεπιστημίου της χώρας.

Μέχρι στιγμής και έπειτα από 18 εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης, ούτε ένας χημικός μηχανικός δεν έχει υποστηρίξει ότι η έκρηξη οφείλεται σε έλαια σιλικόνης. Ακόμα και το εν λόγω πόρισμα δεν καταλήγει σε αυτό το συμπέρασμα -αν και το αφήνει ανοιχτό υπό προϋποθέσεις-, παρά τις θριαμβολογίες των κυβερνητικών στελεχών και των παπαγάλων τους.

Η κυβέρνηση των 57 νεκρών στην πλάτη της συνεχίζει να συμπεριφέρεται όχι απλά ως ύποπτη, όπως το έκανε από την πρώτη στιγμή, αλλά ως ένοχη ενός ειδεχθούς εγκλήματος, το οποίο προσπαθεί να συγκαλύψει.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, τοποθετήθηκε για το πόρισμα, πριν καν αυτό δοθεί στη δημοσιότητα και βέβαια πριν καν λάβει γνώση ο ειδικός εφέτης ανακριτής, σαν να το γνώριζε από πριν. Στη συνέχεια, έφτασε στο σημείο να επιτεθεί, εκτός από την αντιπολίτευση, και στους πραγματογνώμονες που εξέφρασαν αντίθετη άποψη, απειλώντας πως θα τους «αποδοθούν ευθύνες».

H εκτελεστική εξουσία, ακόμα μια φορά, παραγγέλνει στη δικαστική εξουσία. Αυτό είναι το σταθερό modus operandi της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που αδιαφορεί για κάθε έννοια κράτους δικαίου, συνεχίζοντας την ύβρη προς τους συγγενείς των θυμάτων. Ομως, το οξυγόνο που επιχειρεί να τους στερήσει σε αυτόν τον μαραθώνιο αγώνα για την αναζήτηση της δικαίωσης είναι βέβαιο ότι θα τους το προσφέρει πάλι η κοινωνία, που αρνείται τη συγκάλυψη.