Του Γ.Γ.
Δεν βρήκαμε τίποτα προβληματικό στην πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για τη δημοσιοποίηση των πρακτικών της κρίσιμης Συνόδου των πολιτικών αρχηγών την επομένη του δημοψηφίσματος, στις 6 Ιούλη του 2015.
Οπως σημειώνει ο πρώην πρωθυπουργός “δέκα χρόνια προπαγάνδας και διαστρέβλωσης της αλήθειας είναι αρκετά. Και γιατί έφτασε, νομίζω, η στιγμή να αποτιμηθεί νηφάλια αυτή η ιστορική περίοδος. Ίσως η πιο δύσκολη για τον τόπο μας από τη μεταπολίτευση και μετά. Και ο καλύτερος τρόπος είναι να μιλήσουμε με ντοκουμέντα και όχι με προπαγανδιστικές κατασκευές”.
Εχουμε λοιπόν το δεδομένο ότι στην συνάντηση αυτή κρατήθηκαν πρακτικά αλλά δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα. Κι αυτό γιατί όπως τόνισε ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, όσα συζητήθηκαν πριν δέκα χρόνια θεωρούνται και σήμερα “σοβαρότατα εθνικά θέματα” και παραμένουν απόρρητα. Είναι, φυσικά, ξεκάθαρο ότι πρόκειται για μια προσχηματική δικαιολογία.
Δεν θα σταθούμε στα ρεπορτάζ της εποχής, που μας περιγράφουν αναλυτικά το συγκεκριμένο πολιτικό σκηνικό. Είναι ευκαιρία όμως να σας προτείνω να διαβάσετε ένα κείμενο μου που έχει τίτλο “Δυο σκέψεις αφορμή το δημοψήφισμα του 2015“. Κι αυτό γιατί τα όσα ακολούθησαν μετά την εκδήλωση της “λαϊκής βούλησης”, στο δημοψήφισμα του 2015 μας δίνουν την ευκαιρία να σκεφτούμε που οδηγεί η λογική της “ανάθεσης”, όταν αυτή εκφράζεται και μέσα από εκλογικές διαδικασίες.
0 Comments