Ηταν 2 Ιούλη του 1949 όταν αφήνει την τελευταία του πνοή μια μεγάλη μορφή του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Ο Γκεόργκι Δημητρόφ.
Στην παραπομπή που παραθέτουμε, μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την βιογραφία αυτού του μεγάλου επαναστάτη.
Εδώ θέλουμε να προσθέσουμε μια συνέντευξη που έδωσε στον ανταποκριτή του “Ριζοσπάστη” στη Σόφια, Λευτέρη Μαυροειδή και δημοσιεύτηκε στο δημοσιογραφικό όργανο της Κ.Ε του ΚΚΕ, στις 26 Ιούλη 1947.
ΣΟΦΙΑ (Toυ ανταποκριτή μας).- Υψηλό κήρυγμα Ειρήνης, Δημοκρατίας και Ανεξαρτησίας, καταπέλτης στις έξαλλες και τυχοδιωκτικές προκλήσεις των πρακτόρων τού αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμοί), είναι οι σημερινές δηλώσεις του Γκεόργκι Δημητρώφ, κατά την αποκλειστική συνέντευξη, που μου παραχώρησε ειδικά για το «Ριζοσπάστη». Σας μεταδίδω το ακριβές κείμενο των απαντήσεων του στα ερωτήματα πού τού έθεσα:
Ε ρ ώ τ η σ η : Τί αισθήματα τρέφετε απέναντι στον ελληνικό λαό;
Α π ά ν τ η σ η : Όχι μόνο εγώ προσωπικά και η κυβέρνησή μας, άλλα και ολόκληρος ο δημοκρατικός βουλγαρικός λαός τρέφει τα πιο ειλικρινή αισθήματα συμπάθειας απέναντι στον ηρωικό ελληνικό λαό. Εμείς κάνουμε το παν, κάνουμε ότι εξαρτάται από τις δυνάμεις μας για να ξεριζώσουμε οριστικά την εχθρότητα, που συστηματικά καλλιεργούσαν απέναντι στον νότιο γείτονα μας ή εγκληματική δυναστεία των Κοβούργων, η κακοποιός καμαρίλα της και οι μεγαλοΐδεάτες Βούλγαροι σωβινιστές.
Έ ρ ώ τ η σ η: Ποιά προβλέπεται ότι θα είναι η εξέλιξη των σχέσεων ανάμεσα στις βαλκανικές χώρες;
Α π ά ν τ η σ η: Εγώ είμαι βαθιά πεπεισμένος, ότι τελικά θα αποκατασταθούν σχέσεις καλής γειτονίας ανάμεσα στις βαλκανικές χώρες. Εννοείται ότι είναι ακόμα πρόωρο να τεθεί το ζήτημα της δημιουργίας Βαλκανικής ή Βαλκανοδουναβική: ‘Ομοσπονδίας. Αυτό είναι ζήτημα τού μέλλοντος. Μιλώντας για τις σχέσεις ανάμεσα στις βαλκανικές χώρες, πρέπει να σας πω κατηγορηματικά ότι εγώ προσωπικά δε θεωρώ την Τουρκία σαν βαλκανικό κράτος. Το καλό της μέλλον βρίσκεται προφανώς στην Μικρά ‘Ασία, όπου σαν δημοκρατικό κράτος θα μπορούσε θαυμάσια να ανθίσει.
Έ ρ ώ τ η σ η : Κάτω από ποιους όρους νομίζετε, ότι θα ήταν δυνατό να αποκατασταθεί ένα καθεστώς διαρκούς ειρήνης και σχέσεων καλής γειτονίας ανάμεσα στις βαλκανικέ; χώρες;
Α π ά ν τ η σ η : Κατ’ εμέ, ο πρώτος όρος είναι να παγιωθεί στις χώρες αυτές αληθινή δημοκρατία, όχι τυπική, άλλα πραγματική, που να. εκφράζει την θέληση και τα συμφέροντα των ίδιων των λαών. Ο δεύτερος σπουδαίος όρος είναι να απομακρυνθεί οριστικά και για πάντα η επέμβαση των ιμπεριαλιστών, των διεθνών τραστ και των μονοπωλίων στις εσωτερικές υποθέσεις των βαλκανικών χωρών,
Τρίτος όρος, φυσικά, είναι η καλή θέληση των ίδιων των βαλκανικών λαών και η προθυμία τους να εργασθούν και να αγωνισθούν για να θριαμβεύσει αυτή η μεγάλη υπόθεση, που είναι όχι μόνον προς το δικό τους συμφέρον, αλλά προς το συμφέρον ολόκληρης της προοδευτικής ανθρωπότητας. Κοινό καθήκον όλων μας είναι να κάνουμε τα πάντα, που εξαρτώνται από μας, ώστε να μετατραπούν από πυριτιδαποθήκη σε σοβαρό παράγοντα της Ειρήνη; και της Δημοκρατίας.
****
Από τον συντροφικό ιστότοπο: Από την Σπίθα στην Φλόγα
Γκεόργκι Ντιμιτρόφ | ο επαναστάτης ηγέτης του διεθνούς επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος
Ο Γκεόργκι Ντιμιτρόφ γεννήθηκε στις 18 Ιούνη του 1882 στο χωριό Κοβάτσεφσκι της περιφέρειας Ραντομίρ στη Βουλγαρία. Οι γονείς του ήταν φτωχοί, γεγονός που τον οδήγησε στο να εργαστεί από παιδί ακόμα σε ηλικία 12 ετών. Η πρώτη του δουλεία ήταν τυπογράφος. Τόσο η φύση της δουλειάς του όσο και η γενικότερη ανέχεια, η εκμετάλλευση και η κοινωνική ανισότητα που είχε να αντιμετωπίσει καθημερινά τον οδήγησαν να συμμετάσχει ενεργά στους εργατικούς αγώνες που λάμβαναν χώρα στη χώρα του καθώς είχε αντικειμενικό συμφέρον από την ανατροπή της αδικίας πάνω στην οποία δομείται το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Ήδη από το 1902, ο Ντιμιτρόφ είχε γίνει μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Βουλγαρίας, έχοντας σαν πρότυπό του το θεμελιωτή του βουλγάρικου Κόμματος, τον Μπλαγκόεφ. Ένα χρόνο αργότερα, το 1903, εγκαταλείπει το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και ως επικεφαλής μιας μικρής ομάδας επαναστατών, ιδρύει τη νέα κομματική ταξική οργάνωση, το μετέπειτα ΚΚ Βουλγαρίας.
Ο Ντιμιτρόφ εξελίσσεται μαζί με το κόμμα, μαζί με την μπολσεβίκικη πτέρυγα και μαζί με τους αγώνες ενάντια στους Βούλγαρους μενσεβίκους. Με μια σειρά από άρθρα του κατακεραυνώνει την πτέρυγα των μενσεβίκων στη χώρα του και τον αγώνα του αυτό δεν τον σταματά παρά μόνο όταν οι μενσεβίκοι έχουν ολοκληρωτικά ηττηθεί και διαλυθεί οργανωτικά. Έτσι, ο Ντιμιτρόφ συνέβαλε αποφασιστικά στον αγώνα ενάντια στους πράκτορες της αστικής ιδεολογίας στη χώρα του.
Από το 1904 ο Ντιμιτρόφ ξεχωρίζει σαν οργανωτικό ταλέντο, σαν ο μαζικός ηγέτης που διαθέτει απεριόριστες οργανωτικές ικανότητες, προσωπικό κύρος, πολιτική διορατικότητα και ικανότητα να διαφωτίζει, να συνενώνει και να οργανώνει το προλεταριάτο, οδηγώντας το έτσι σε πετυχημένους πολιτικούς και απεργιακούς αγώνες. Ξεχωρίζει για τις ικανότητές του να αντιλαμβάνεται τις ανάγκες και τα καθημερινά αιτήματα των μαζών και να τα μετατρέπει σε συνθήματα για ενότητα όλων των εργαζομένων και για αγώνα ενάντια στους εκμεταλλευτές. Αυτές οι καθοδηγητικές ικανότητες από κοινού με τη βαθειά γνώση της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας, τον αναδεικνύουν σε φυσικό ηγέτη των βουλγάρικων εργαζόμενων μαζών.
Το 1909 γίνεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Βουλγαρίας και το 1913 εκλέγεται βουλευτής κάτω από τη σημαία του κόμματός του.
Εξαιτίας της αποτυχίας του ξεσηκωμού του Σεπτέμβρη του 1923, ο Ντιμιτρόφ αναγκάζεται, κυνηγημένος από την αντίδραση να φύγει από τη χώρα του και να καταφύγει αρχικά στη Μόσχα ενώ στη Βουλγαρία καταδικάζεται ερήμην του σε θάνατο. Έτσι αρχίζει η γεμάτη δράση δεκαετία 1923-1933, όπου ο Ντιμιτρόφ ανατπύσσει τις ξεχωριστές του ικανότητες που τον αναδεικνύουν ως επαναστάτη ηγέτη διεθνούς κύρους.
Η Βιέννη και το Βερολίνο είναι τα δύο κέντρα της παράνομης ζωής και δράσης του, που είναι στραμμένη κυρίως προς τα Βαλκάνια και έχει ως κύρια κατεύθυνση την καταπολέμηση του φασισμού. Από τους τόπους της παρανομίας του αναπτύσσει πλατιά διαφωτιστική καμπάνια για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση στα Βαλκάνια, ξεσκεπάζει και καταγγέλλει τις φασιστικές θηριωδίες των καθεστώτων ενώ καλεί σε πάλη ενάντια στη φασιστική τρομοκρατία, υποδεικνύοντας στα βαλκανικά κόμματα τρόπους οργάνωσης και μεθόδους δουλειάς και πάλης.
Το 1923 γίνεται μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Διεθνούς και Γραμματέας της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας. Ως μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κ.Δ., ο Ντιμιτρόφ συμβάλλει αποφασιστικά στη διατήρηση της ενότητας του επαναστατικού-κομμουνιστικού κινήματος, με το ξεκαθάρισμα των Κομμάτων-Τμημάτων της Κομιντέρν από τα οπορτουνιστικά δεξιά στοιχεία, τους τροτσκιστές και τους φραξιονιστές. Ως Γραμματέας της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, βοηθάει τα ΚΚ και τις Οργανώσεις στα Βαλκάνια να ξεπεράσουν τις οργανωτικές τους αδυναμίες, ιδιαίτερα τα ΚΚ να απαλλαγούν από τα εχθρικά στοιχεία, να σταματήσουν οι χωρίς αρχές φραξιονιστικοί αγώνες, να μπολσεβικοποιηθούν και να μαζικοποιηθούν. Από τη θέση αυτή κατευθύνει με επιτυχία 28 Κόμματα και Οργανώσεις.
Στις 27 Φλεβάρη του 1933, ο χιτλερικός φασισμός σημειώνει την άνοδό του με μια προβοκατόρικη πράξη εμπνευσμένη από τους Γκαίρινγκ και Γκαίμπελς, την πυρπόληση του Ραϊχσταγκ στο Βερολίνο. Η πράξη αυτή, οργανωμένη από τους φασίστες, αποδόθηκε στους κομμουνιστές, για να δικαιολογηθεί το οργιαστικό πογκρόμ, που εξαπέλυσαν οι ναζί ενάντια στους οπαδούς, τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚ Γερμανίας. Στις 9 Μάρτη του 1933, ο Ντιμιτρόφ όντας παράνομος στο Βερολίνο, συλλαμβάνεται από τους χιτλερικούς μαζί με δύο ακόμη συντρόφους του, τους βούλγαρους Μπλαγκόϊ Ποπόφ και Βασίλη Τάνεφ. Το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, οδηγούνται και οι τρεις σε ανοιχτή δίκη, την πιο μεγάλη δίκη της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, τη «Δίκη της Λειψίας». [βλ. άρθρο μας]
Ο Ντιμιτρόφ με θαυμαστό τρόπο ανασκευάζει το κατηγορητήριο και καταγγέλλει τον φασισμό , το σύστημα του εγκλήματος και της προβοκάτσιας. Η διεθνής προσοχή είναι στραμμένη σε εκείνη τη δίκη, όπου ο Ντιμιτρόφ, δέσμιος των φασιστών, ορθώνεται και γίνεται ο μεγάλος κατήγορος του φασισμού και της προβοκάτσιας, του συστήματος της τρομοκρατίας και του βασανισμού, αναδεικνύεται μεγάλος υποστηρικτή της υπόθεσης της επανάστασης και του κομμουνισμού.
Κάτω από τα αδυσώπητα χτυπήματα του Ντιμιτρόφ, το κατηγορητήριο κατέρρευσε. Οι μάρτυρες κατηγορίας – ανάμεσά τους οι Γκαίρινγκ και Γκαίμπελς – κατατροπώθηκαν. Το δικαστήριο υποχρεώνεται να τον αθωώσει και να τον απελάσει.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Ντιμιτρόφ σε άρθρο του στη Πράβντα, έγραφε σχετικά με τη δίκη: «οι φασίστες υπέστησαν μια πλήρη ήττα. Παρά τις προσπάθειές τους, μόνο εθνικοσοσιαλιστές βουλευτές, φασίστες δημοσιογράφοι, εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, πλαστογράφοι, απατεώνες, ψυχοπαθείς και μορφινομανείς, αποδέχτηκαν να καταθέσουν σαν μάρτυρες. Οι φασίστες δεν τα κατάφεραν να βρουν ούτε έναν από τους ποθητούς μάρτυρες, ανάμεσα στις μυριάδες των εργατών, ανάμεσα στα δραστήρια μέλη του προλεταριακού κινήματος και ανάμεσα στους υπεύθυνους παράγοντες του Κομμουνιστικού Κόμματος».
Μετά τον θρίαμβό του στη Λειψία, ο Ντιμιτρόφ πηγαίνει στη Μόσχα και από εκεί συνεχίζει τον αγώνα του ενάντια στον ανερχόμενο φασισμό στην Ευρώπη και με ιδιαίτερο τρόπο ενάντια στα φασιστικά καθεστώτα των Βαλκανικών χωρών. Τις παραμονές του 7ου Συνεδρίου της Κομιντέρν, εκλέγεται Γ.Γ. της Κ.Δ., ηγέτης του παγκόσμιου προλεταριάτου. Από τις 25 Ιούλη έως τις 20 Αυγούστου του 1934, πραγματοποιείται στη Μόσχα το ιστορικό 7ο Συνέδριο της Κομιντέρν, όπου παίρνουν μέρος 510 εκπρόσωποι 65 Κομμουνιστικών Κομμάτων. Νους και ψυχή του Συνεδρίου είναι ο Ντιμιτρόφ, που εισηγείται την αλλαγή τακτικής των τμημάτων της Κ.Δ. για την αντιμετώπιση της επίθεσης του φασισμού με τη δημιουργία του Λαϊκού Αντιφασιστικού Μετώπου.
Η εισήγηση του Ντιμιτρόφ στο συνέδριο αποτελεί ένα κλασσικό κείμενο της μαρξιστικής-λενινιστικής θεωρίας. Όχι μόνο γιατί αναλύει ολόπλευρα το χαρακτήρα του φασισμού του Χίτλερ αλλά και γιατί περιλαμβάνει και μια σειρά οδηγίες για την επιτυχή αντιμετώπισή του. Ο Ντιμιτρόφ προέβλεψε και τη διέξοδο που θα αναζητούσε ο φασισμός, τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο αλλά και τη νίκη του Λαϊκού Αντιφασιστικού Μετώπου.
Μετά τη συντριβή του φασισμού στη χώρα του, από τις ντόπιες επαναστατικές δυνάμεις και τον Κόκκινο Στρατό, ο Ντιμιτρόφ επιστρέφει στη Βουλγαρία και στις 22 Νοέμβρη γίνεται ο πρώτος Πρωθυπουργός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας. Αμέσως καταπιάνεται με την σοσιασλιστική οικοδόμηση στη χώρα του. Ο Ντιμιτρόφ πρόλαβε να βάλει μόνο τις βάσεις. Στις αρχές του 1948 αρρώστησε και πήγε στη Μόσχα για θεραπεία. Εκεί πέθανε, στο σανατόριο Μπαρκτίτσα, στις 2 Ιούλη του 1949. Η σωρός του μεταφέρθηκε στη Σόφια και τοποθετήθηκε σε Μαυσωλείο.
Το παραπάνω κείμενο αποτελεί κομμάτι από τον πρόλογο του βιβλίου του Γκεόργκι Ντιμιτρόφ «Ο Φασισμός» από τις εκδόσεις Πορεία.
Αφήστε μια απάντηση