19 Ιουλίου 1979 – Μια μέρα που χαράχτηκε με ανεξίτηλα γράμματα στην ιστορία των λαών που αγωνίζονται. Σαν σήμερα, οι Σαντινίστας, το Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης Φαραντούντο (FSLN), εισέρχονται θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα Μανάγουα, ανατρέποντας τη δεκαετίες μακρά, αιματοβαμμένη δικτατορία του Αναστάζιο Σομόζα. Ο λαός της Νικαράγουας, καταπιεσμένος για χρόνια από το καθεστώς της οικογένειας Σομόζα –μιας δυναστείας που κυβερνούσε με σιδερένια πυγμή υπό την αιγίδα των ΗΠΑ– βγαίνει στους δρόμους να πανηγυρίσει την ελευθερία του.

Ο Αναστάζιο Σομόζα Ντεμπάιλε, εκπρόσωπος της τρίτης γενιάς της δικτατορικής οικογένειας, έβλεπε το καθεστώς του να καταρρέει κάτω από το βάρος της λαϊκής εξέγερσης. Η οικονομική εξαθλίωση, η καταστολή και οι σφαγές, με αποκορύφωμα τον σεισμό του 1972 όπου τα χρήματα της διεθνούς βοήθειας λεηλατήθηκαν από το καθεστώς, έσπρωξαν τον λαό στα άκρα. Οι αντάρτες του FSLN, εμπνευσμένοι από τον ήρωα της αντίστασης Αουγούστο Σαντίνο και επηρεασμένοι από τις μαρξιστικές και αντιαποικιακές ιδέες, κατάφεραν αυτό που για χρόνια έμοιαζε αδύνατο: να εκδιώξουν τον δικτάτορα και να ανοίξουν δρόμο για κοινωνική και πολιτική δικαιοσύνη.

Η 19η Ιουλίου δεν είναι απλώς μια μέρα για την ιστορία της Νικαράγουας – είναι μια μέρα μνήμης και έμπνευσης για όλους τους καταπιεσμένους λαούς. Η επανάσταση των Σαντινίστας απέδειξε πως ακόμα και απέναντι σε υπερδυνάμεις, ακόμα και όταν η τυραννία έχει στήσει παλάτια πάνω στη φτώχεια και το αίμα, οι λαοί έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν τα πάντα. Με οργάνωση, συλλογικότητα και τόλμη.

Η επανάσταση δεν τελειώνει με την είσοδο στη Μανάγουα. Οι Σαντινίστας ξεκίνησαν ένα φιλόδοξο πρόγραμμα αναλφαβητισμού, αγροτικής μεταρρύθμισης, υγειονομικής φροντίδας για όλους. Η νέα κυβέρνηση προσπάθησε να ξαναχτίσει μια χώρα για τους πολλούς – και όχι για τους λίγους. Αν και οι εξωτερικές πιέσεις, οι οικονομικοί αποκλεισμοί και ο βρόμικος πόλεμος των ΗΠΑ με τους “Κόντρας” υπονόμευσαν τις προσπάθειες αυτές, η σπίθα της επανάστασης έμεινε ζωντανή.

Σε έναν κόσμο όπου η καταστολή, η ανισότητα και ο ιμπεριαλισμός επανεμφανίζονται με νέα προσωπεία, η 19η Ιούλη είναι υπενθύμιση ότι η ελπίδα γεννιέται στους δρόμους, από τις γειτονιές και τις φτωχογειτονιές, από εκείνους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους. Η μνήμη δεν είναι παρελθόν – είναι εργαλείο για το παρόν και το μέλλον.