Το εξώφυλλο της γαλλικής Libération της 24ης Ιουλίου 2025 δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Ένα αποστεωμένο παιδικό σώμα, φωτογραφημένο από πίσω, αφηγείται την ιστορία μιας ολόκληρης ανθρωπιστικής καταστροφής που η Δύση επιμένει να αγνοεί. Η λεζάντα είναι ωμή και άμεση: “GAZA – LA FAIM” («ΓΑΖΑ – Η ΠΕΙΝΑ»). Μια κραυγή που ξεπερνά τους τίτλους και γίνεται ενοχή.
Περισσότερες από 100 μη κυβερνητικές οργανώσεις καταγγέλλουν «λιμό μαζικής κλίμακας» στη Λωρίδα της Γάζας. Μιλούν για ανθρώπους —και κυρίως παιδιά— που πεθαίνουν από ασιτία, την ώρα που η ανθρωπιστική βοήθεια παραμένει αποκλεισμένη. Το Ισραήλ, σύμφωνα με τις καταγγελίες, επιβάλλει τον απόλυτο αποκλεισμό, καθιστώντας την παροχή τροφίμων και φαρμάκων σχεδόν αδύνατη.
Η εικόνα είναι πολιτική. Όχι μόνο επειδή απεικονίζει τα αποτελέσματα μιας γενοκτονικής στρατηγικής, αλλά επειδή αποτυπώνει τη συνενοχή. Την ανοχή της ΕΕ. Τη σιωπή του ΟΗΕ. Την κάλυψη των ΗΠΑ. Την απάθεια των πολιτών της «πολιτισμένης» Δύσης, που καταναλώνουν εικόνες θανάτου όπως καταναλώνουν ειδήσεις: με την ίδια ταχύτητα που τις ξεχνούν.
Η πείνα στη Γάζα δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι στρατηγική επιλογή. Είναι το αποτέλεσμα ενός πολιορκητικού πολέμου που στόχο δεν έχει τη Χαμάς, αλλά τον παλαιστινιακό λαό στο σύνολό του. Είναι το όπλο που μετατρέπει το νερό, το φαγητό, την ιατρική περίθαλψη σε αντικείμενα τιμωρίας.
Και η ευθύνη; Δεν είναι «αφηρημένη». Οι κυβερνήσεις που εξοπλίζουν το Ισραήλ. Οι ηγέτες που κάνουν τα στραβά μάτια. Τα ΜΜΕ που «εξισώνουν» το θύμα με το θύτη. Όλοι τους συνυπεύθυνοι για το παιδί στο εξώφυλλο, για τα εκατοντάδες παιδιά που δεν φωτογραφήθηκαν ποτέ.
Η ουδετερότητα μπροστά σε ένα έγκλημα είναι συνενοχή. Γιατί κάθε εικόνα σαν αυτή είναι μια κραυγή που μας καλεί να μιλήσουμε, να αντισταθούμε, να δράσουμε.
Η Γάζα λιμοκτονεί. Και μαζί της, η συνείδηση της ανθρωπότητας.
0 Comments