Του Γ.Γ.

Με αφορμή την ιστορική αναδρομή που κάνει ο σ. mitsos175 για το αστικό πολιτικό προσωπικό που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας, μετά την πτώση της Απριλιανή χούντας, να κάνω μια συμπλήρωση που θεωρώ ότι έχει την αξία της και όπως είναι λογικό οι περισσότεροι αναγνώστες/ιες του ιστότοπου μας την αγνοούν.

Το εξώφυλλο της λαθρόβιας φυλλάδας του Τράγκα – χαρακτηριστικό δείγμα του εμετικού λαϊκισμού που έθρεψε δεκαετίες τώρα το αστικό πολιτικό σύστημα – δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: Ο «αρχιερέας της διαπλοκής», κατά την αλήστου μνήμης ρητορεία Καραμανλή του νεότερου, ξαναβαπτίζεται «ο πιο έντιμος πολιτικός», αυτή τη φορά με τη σφραγίδα της Νέας Δημοκρατίας.

Αν κάτι αποδεικνύει αυτό το εξώφυλλο και η χρονική συγκυρία του, είναι η απόλυτη υποκρισία της αστικής πολιτικής τάξης. Οι ίδιοι άνθρωποι που πριν λίγα χρόνια εκτόξευαν ύβρεις και πολιτικά λιθοβολούσαν τους αντιπάλους τους, επιστρέφουν σήμερα με μετάνοιες και προσκυνήματα, στρογγυλεύοντας τα πάντα στο όνομα του «ρεαλισμού», της «ενότητας» ή – το πιο γελοίο απ’ όλα – της «ιστορικής αποκατάστασης».

Το 2004, ο Καραμανλής επιτέθηκε στο ΠΑΣΟΚ και τον Κώστα Σημίτη, βαφτίζοντάς τον «αρχιερέα της διαπλοκής» – μια φράση που λειτούργησε προεκλογικά σαν μάννα εξ ουρανού για την τότε αξιωματική αντιπολίτευση. Είκοσι χρόνια μετά, και αφού η Νέα Δημοκρατία έχει πιάσει πάτο σε επίπεδο ηθικής και πολιτικής συνέπειας, ο ίδιος άνθρωπος ανακαλεί τον χαρακτηρισμό, αποδίδοντας τίτλους τιμής εκεί που χθες ξερνούσε δηλητήριο.

Το ίδιο και οι παπαγάλοι της Δεξιάς – Πορτοτέτοιοι, Πρετεντέρηδες, Χιώτες και λοιποί. Άλλοτε υβριστές, άλλοτε δοξαστές, ανάλογα με το τι υπαγορεύει η σκοπιμότητα της στιγμής και ο πάτος του βαρελιού στον οποίο είναι διατεθειμένοι να φτάσουν για να παραμείνουν εντός του παιχνιδιού.

Αυτοί που δήθεν κόπτονται για την υπεράσπιση των «θεσμών», της «δημοκρατίας», του «ήθους» της πολιτικής ζωής, δεν διστάζουν να τους ευτελίσουν με τον πιο χυδαίο τρόπο. Στην πράξη, ο σεβασμός τους στους θεσμούς τελειώνει εκεί που αρχίζουν τα συμφέροντα. Οι λέξεις «αρχιερέας», «έντιμος», «αξιοπρέπεια» γίνονται απλά εργαλεία προπαγάνδας, ανάλογα με το αν βρισκόμαστε στην αντιπολίτευση ή την εξουσία, ανάλογα με το αν ο χθεσινός εχθρός μπορεί σήμερα να φανεί χρήσιμος για τη διατήρηση του status quo.

Εμείς δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για το ποιόν αυτών που διαφεντεύουν τις τύχες του λαού δεκαετίες τώρα. Δεν ξεχνάμε ούτε τις «ζαρντινιέρες», ούτε τη Siemens, ούτε τα swap του Σημίτη, ούτε το «σεμνά και ταπεινά» που κατέληξε σε Βατοπέδια και κουμπάρους. Κι αν κάποιοι πασχίζουν να εξαγνίσουν τα εγκλήματα της αστικής εξουσίας, να ξέρουν πως πάντα θα υπάρχουν φωνές που θα τα θυμίζουν.