
Καλλέργης, Χοϊδάς, Δρακούλης.
Οι γεωγραφικοί πυρήνες στη δυτική Ελλάδα: Πυλαρινός, Λομβάρδος, Μομφερράτος, Κονεμένος, Πανάς.
Σε Θεσσαλία, Θεσσαλονίκη: Αντύπας, Μπεναρόγια, Αρδίττι.
Περιπλάνηση μεταξύ κοινωνικού χριστιανισμού, φαβιανών, σενσιμονισμού, μπλανκισμού.
Η απήχηση του Μαρξ και η ευδιάκριτη παρουσία του Κροπότκιν
Το εγχείρημα μιας συνοπτικής παρουσίασης των πρώτων σοσιαλιστικών κινήσεων στην Ελλάδα είναι εξαρχής καταδικασμένο να είναι ατελές καθώς πρόκειται για εξαιρετικά διευρυμένη, χρονικά και γεωγραφικά, διαδικασία και αναπόφευκτα δεν θα συμπεριληφθούν οργανώσεις και πρόσωπα, τα οποία φυσικά και δεν στερούνται σημασίας στη διαδικασία πρόσληψης των σοσιαλιστικών ιδεών στην ελληνική πραγματικότητα.
Ο Μπεναρόγια στις αναμνήσεις του για τα πρώτα βήματα του ελληνικού προλεταριάτου θεωρούσε ότι η οργάνωση των επαγγελματικών και πολιτικών του φορέων διακρίνεται σε τρεις περιόδους: την περίοδο του ουτοπιστικού σοσιαλισμού (1885-1907), την περίοδο της προσαρμογής των σοσιαλιστικών ιδεών «προς την εργατικήν τάξιν» (1907-1914) και την περίοδο της ενοποίησης των δραστηριοποιούμενων δυνάμεών της (1914-1918), μέχρι την ίδρυση δηλαδή του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ). ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

0 Comments