Η Ιαπωνία δεν είναι καμιά επαναστατική χώρα. Το Κυότο δεν είναι Αντίς Αμπέμπα. Αλλά κάποιες φορές, η συνείδηση ενός ανθρώπου, ενός μικρού ξενοδόχου, φτάνει για να αναδείξει το αυτονόητο: δεν είναι όλοι καλοδεχούμενοι όταν φέρνουν πάνω τους το αίμα της γενοκτονίας.

Η είδηση πέρασε στα ψιλά των κυρίαρχων μέσων, αλλά είναι από αυτές που φέρνουν ρωγμές στη “φυσική ροή” της παγκόσμιας κανονικότητας των εγκλημάτων του σιωνιστικού κράτους.

Σε ξενώνα της πόλης Κυότο στην Ιαπωνία, ζητήθηκε από Ισραηλινό τουρίστα να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι δεν έχει διαπράξει εγκλήματα πολέμου – ότι δεν έχει σκοτώσει άμαχους, ότι δεν έχει βασανίσει, ότι δεν έχει βιάσει, ότι δεν έχει λάβει μέρος σε εθνοκαθαρτικές επιχειρήσεις.

Δήλωση που, κατά τα λεγόμενα του ξενοδόχου, ήταν απαραίτητη για να του επιτραπεί η διαμονή. Η απάντηση ήταν απλή: αν δεν μπορείς να εγγυηθείς πως δεν είσαι εγκληματίας πολέμου, δεν είσαι καλοδεχούμενος.

Η πολιτική συνείδηση δεν είναι “ρατσισμός”

Τα διεθνή ΜΜΕ έσπευσαν να κάνουν λόγο για «διάκριση», για «παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων», για «ρατσισμό κατά των Ισραηλινών». Μα τι ειρωνεία!: Το αποτρόπαιο καθεστώς που σπέρνει θάνατο και ισοπέδωση στην Παλαιστίνη, που καίει ζωντανούς ανθρώπους σε προσφυγικούς καταυλισμούς, τολμά να επικαλείται τις αρχές της “ατομικής ευθύνης” και της “αντιρατσιστικής δεοντολογίας”.

Το κράτος-τρομοκράτης που έχει γραμμένα στα παλιά του παπούτσια όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, που πυροβολεί παιδιά, που έχει μετατρέψει τη Γάζα σε θάλαμο αερίων, τώρα προσπαθεί να εμφανιστεί ως θύμα… μιας δήλωσης.

Και φυσικά, τα γνωστά παπαγαλάκια του “πολιτισμένου κόσμου” ανησυχούν μήπως “στοχοποιείται μια εθνικότητα”. Μα δεν στοχοποιήθηκε ο “λαός του Ισραήλ” — στοχοποιήθηκε η θητεία σε έναν στρατό κατοχής, η ατομική συμμετοχή στο μακελειό, η συνενοχή.

Η πράξη του ξενοδόχου στην Ιαπωνία είναι πολιτική πράξη αντίστασης. Είναι ρωγμή στον τοίχο της σιωπής. Είναι ένα μικρό μήνυμα προς το σιωνιστικό καθεστώς: ο κόσμος βλέπει, κρίνει και αντιδρά.

Και όσοι υπηρέτησαν σε σώματα κατοχής, που συμμετείχαν στην καταστροφή χωριών, στη σύλληψη παιδιών, στον αποκλεισμό 2,5 εκατομμυρίων ψυχών στη Γάζα — δεν μπορούν να περιφέρονται στον κόσμο σαν αθώοι τουρίστες, λες και δεν τρέχει τίποτα.

Ο τουρισμός δεν μπορεί να είναι πλυντήριο εγκλημάτων.