Με την εκλογή και την ορκωμοσία του Μπόρις Γιέλτσιν ως προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας (Ιούνης–Ιούλης 1991), ηγετική φυσιογνωμία που στήριξε ανοιχτά την «αγορά» και τους Δυτικούς, ξεκίνησε η τελική φάση της αντεπανάστασης.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Αύγουστο του 1991, το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Γκορμπατσόφ αποτέλεσε το τέλειο άλλοθι. Ο Γιέλτσιν, καβάλα σε ένα τανκ έξω από το «Λευκό Οίκο» της Μόσχας, εμφανίστηκε σαν υπερασπιστής της «δημοκρατίας». Στην πραγματικότητα, εκείνες οι μέρες σφράγισαν την πορεία προς την πλήρη καπιταλιστική παλινόρθωση, τη διάλυση της ΕΣΣΔ και το ξεπούλημα του πλούτου που έχτισαν οι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης με αίμα και θυσίες.
Αυτό το «καλοκαίρι των ανατροπών» δεν ήταν τυχαίο. Ήταν το αποτέλεσμα της διαβρωτικής πολιτικής της περεστρόικα, των πιέσεων της Δύσης και της ενσωμάτωσης τμημάτων της σοβιετικής νομενκλατούρας στη λογική του καπιταλιστικού δρόμου. Ο Γιέλτσιν ήταν απλώς το πρόσωπο που έβαλε την υπογραφή του στη διάλυση.
34 χρόνια μετά, τα διδάγματα είναι ζωντανά:
Η εργατική εξουσία δεν «εκσυγχρονίζεται» ούτε «εκδημοκρατίζεται» μέσα από τον καπιταλισμό∙ ή ανατρέπεται ή υπερασπίζεται με συνέπεια.
Στη φωτογραφία, ανάμεσα σε όλους αυτούς τους χαζοχαρούμενους οπορτουνιστές, η φιγούρα του σοβιετικού στρατιώτη που κρύβει στενοχωρημένος το πρόσωπό του με κάνει και δακρύζω…
Αυτης εδω της ιστοσελίδας οι άνθρωποι, θεωρούν τον στρατιώτη που κλαιει,ρεβιζιονιστη η” βλακα που δεν καταλαβε τι ζουσε….