Δύο χρόνια πέρασαν από την ημέρα που ο σύντροφός μας, ο Νίκος Παπαματθαίου, αποχώρησε με ψηλά το κεφάλι και αξιοπρέπεια – όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρθηκε σε μια από τις πρώτες ανακοινώσεις στους κύκλους του αναρχικού κινήματος.
Η διπλανή φωτογραφία — ένα σύνθημα που είχε ανεβάσει ο ίδιος στον λογαριασμό του στο Facebook — λειτουργεί σαν καμβάς:
«Εμπρός στο δρόμο που χάραξαν τα όπλα της τάξης».
Συμβολίζει την αγωνιστική μνήμη, το όραμα, την αφοσίωση και την επιμονή.
Ο Νίκος δεν ήταν απλά ένας σύντροφος. Ήταν ένα πρόσωπο με μακρόχρονη ιστορία στον αναρχικό χώρο, σεβαστό και αγαπητό όχι μόνο από τους συντρόφους του αλλά ευρύτερα σε όλο το κινηματικό κύκλο.
Από νεαρή ηλικία οργανωμένος, αντιμετώπισε την καταστολή (όπως το πέρασμά του από τις φυλακές ανηλίκων του Κορυδαλλού — ως πρώτος αναρχικός κρατούμενος γι’ αυτή την κατηγορία), και αποφυλακίστηκε μετά από πολύμηνη απεργία πείνας που συγκίνησε και ξεσήκωσε τη συλλογική αλληλεγγύη.
Το τελευταίο αντίο το είπαν όσοι τον γνώριζαν και τον αγαπούσαν, στο κοιμητήριο της Ριτσώνας.
Σήμερα, δύο χρόνια μετά, το σύνθημά του μας φωνάζει ακόμα:
Μπροστά με αλληλεγγύη, αγώνα, σεβασμό στην ιστορία και τα όπλα της τάξης – τα ιδανικά.
0 Comments