Η έκδοση της «Ελευθεροτυπίας» 36 χρόνια πριν! αποτέλεσε σπουδαίο γεγονός στα τότε δημοσιογραφικά και εκδοτικά χρονικά και είχε, τότε χαρακτηριστεί επανάσταση στον τύπο. Για πρώτη (και τελευταία ίσως φορά) οι δημοσιογράφοι (με βάση τον κανονισμό που παρουσιάζουμε) θα μπορούσαν ανεπηρέαστοι να ασκήσουν την εργασία τους, αποκτούσαν το δικαίωμα της συν απόφασης και της συν διαχείρισης και θα μοιραζόντουσαν με βάση τον κανονισμό το 80% των κερδών.
Η έκδοση της «Ελευθεροτυπίας» 36 χρόνια πριν! αποτέλεσε σπουδαίο γεγονός στα τότε δημοσιογραφικά και εκδοτικά χρονικά και είχε, τότε χαρακτηριστεί επανάσταση στον τύπο. Για πρώτη (και τελευταία ίσως φορά) οι δημοσιογράφοι (με βάση τον κανονισμό που παρουσιάζουμε) θα μπορούσαν ανεπηρέαστοι να ασκήσουν την εργασία τους, αποκτούσαν το δικαίωμα της συν απόφασης και της συν διαχείρισης και θα μοιραζόντουσαν με βάση τον κανονισμό το 80% των κερδών.Τριάντα έξη χρόνια μετά, όλα αυτά τα ωραία έχουν εξαφανιστεί και η εφημερίδα μοιάζει να βρίσκεται ένα βήμα πριν το «ναυάγιο» και οι εργαζόμενοι της σε πλήρη εργασιακή ανασφάλεια.
Τι μεσολάβησε όλα αυτά τα χρόνια και η αδέσμευτη προοδευτική εφημερίδα των συντακτών έφτασε εδώ που έφτασε.
Οι λόγοι πολλοί (δεν θα αναφερθούμε σε αυτούς) αλλά η κινητοποίηση των εργαζομένων (τριήμερη απεργία) θα πρέπει πέρα από την εργασιακή ανασφάλεια να απαντήσει και στο ερώτημα:Πως και γιατί μια εφημερίδα των συντακτών μετατράπηκε σιγά, σιγά σε μια εφημερίδα εκδοτών χωρίς καμία ουσιαστική διαφορά από όλες τις άλλες;
Ακούγοντας σήμερα την συνέντευξη του Προέδρου της ΕΣΗΕΑ στον Ρ/Σ «στο κόκκινο» μας δημιουργήθηκαν το παρακάτω ερωτήματα.
Υπάρχουν δημοσιογράφοι που θα έμπαιναν στο εγχείρημα για μια πραγματική εφημερίδα των συντακτών;
Υπάρχουν δημοσιογράφοι που να σέβονται όλους τους συναδέλφους τους, που να μην θέλουν να πλουτίσουν από την ενημέρωση και να αρκούνται σε ένα αξιοπρεπή μισθό;Μπορεί να υπάρξει εφημερίδα χωρίς εκδότες και μεγαλοαφεντικά;
Τα σκάνδαλα, τα θαλασσοδάνεια, τους επιχειρηματίες μεγαλοεργολάβους εκδότες, την διαπλοκή και όλα αυτά τα γνωρίζουν καλά όλοι οι δημοσιογράφοι.
Το ερώτημα είναι αν υπάρχει η διάθεση για το άλμα που θα επαναφέρει την αξιοπρέπεια στον χώρο του τύπου.
Πάντως και ανεξάρτητα από αυτά καθήκον όλων μας, είναι να συμπαρασταθούμε με κάθε δυνατό τρόπο, σε όλους τους εργαζόμενους (και όχι μόνο του τύπου) που χάνουν την δουλεία τους.
Θέτεται ένα ερώτημα: Μπορεί να υπάρξει εφημερίδα χωρίς εκδότες και μεγαλοαφεντικά;
Η απάντηση είναι ναι. Η απόδειξη βρίσκεται σε αυτό το site όπως και σε πάρα πολλά άλλα όπου άνθρωποι έχουν χύσει ιδρώτα να τα στήσουν και αίμα για να γράψουν για τα τεκταινόμενα.