Έκλεισαν 19 χρόνια από τις φονικές πυρκαγιές στην Ηλεία. Τότε που η περιοχή μετατράπηκε σε τόπο μαρτυρίου: άνθρωποι χάθηκαν μέσα στις φλόγες, οικογένειες ξεκληρίστηκαν, περιουσίες αφανίστηκαν, το φυσικό περιβάλλον δέχτηκε ανυπολόγιστο πλήγμα.
Κι όμως, για αυτήν την τραγωδία, η σιωπή είναι εκκωφαντική. Εκείνοι που κάθε χρόνο —στη θλιβερή επέτειο από το Μάτι— καταναλώνουν ατελείωτα αφιερώματα και πολιτικά μνημόσυνα, σήμερα σιωπούν. Ούτε η νεοδημοκρατική «ομάδα αλητείας», ούτε ο λαλίστατος Άδωνις Γεωργιάδης, που δήθεν δεν του διαφεύγει καμία ημερομηνία, βρήκαν λέξη να πουν για τις 62 ψυχές που χάθηκαν το καλοκαίρι του 2007.
Εμάς όμως δεν μας διαφεύγει η μνήμη. Και δεν ξεχνάμε ούτε το ανθρώπινο δράμα, ούτε την άθλια μεθόδευση της δεξιάς εκείνων των ημερών: την προσπάθεια εξαγοράς ψηφοφόρων με «έκτακτα βοηθήματα» και μοιράσματα χρημάτων, πάνω στις στάχτες και στα αποκαΐδια, με τους καπνούς ακόμη να πνίγουν την ατμόσφαιρα.
Η Ηλεία δεν είναι απλώς μια παλιά πληγή. Είναι υπενθύμιση της εγκληματικής ανικανότητας του κράτους, της κυνικότητας της εξουσίας και της απανθρωπιάς του πολιτικού συστήματος που ξέρει μόνο να θάβει τις ευθύνες του κάτω από τις στάχτες.
Κα το Σεπτέμβρη του 2007 είχαμε πρόωρες εκλογές. Ο γενναίος ελληνικός λαός, ο υπερήφανος , ο λαός που κατά τον ποιητή ο τράχηλος του ζυγό δεν υπομένει, ο λαός που κατά τον ιστορικό Σβορώνο διέπεται από αντιστασιακό πνεύμα, ξαναψηφίσε τη δεξιά και τον Καραμανλή το Β’.