26 Αυγούστου, Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου. Και δεν γίνεται να μη γυρίσει ο νους μας σ’ έναν σύντροφο που έφυγε το 2014, αλλά έγραψε το όνομά του στην ιστορία των αγώνων.

Τον έλεγαν Λουκάνικο. Ήταν πάντα εκεί. Στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων, δίπλα στους διαδηλωτές, απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Όποτε τα ΜΑΤ έριχναν χημικά, εκείνος γάβγιζε, όρμαγε, έδειχνε με τον δικό του τρόπο ποιανού το μέρος έπαιρνε.

Ήταν ίσως ο πιο επαναστάτης σκύλος που γνώρισε αυτή η χώρα. Έγινε εξώφυλλο σε διεθνή περιοδικά, τραγούδι, σύμβολο. Το περιοδικό TIME τον κατέταξε το 2011 ανάμεσα στις 100 προσωπικότητες της χρονιάς, αποκαλώντας τον — όχι άδικα — «επαναστάτη» και «σκύλο της πρώτης γραμμής».

Στις πορείες του 2011 και των προηγούμενων χρόνων, στο κέντρο της Αθήνας, ήταν πάντα μαζί μας. Πολλές φορές πνίγηκε από τα χημικά, δέχτηκε κλωτσιές, τραυματίστηκε. Και όμως, ξανά και ξανά, στεκόταν εκεί, πλάι στους εξεγερμένους.

Ο Λουκάνικος «έφυγε» περίπου δέκα χρονών, με την υγεία του βαριά επιβαρυμένη από τα δακρυγόνα και τα χημικά που είχε εισπνεύσει όλα εκείνα τα χρόνια.

Σήμερα τον θυμόμαστε με αγάπη, τρυφερότητα και συγκίνηση. Γιατί ο Λουκάνικος δεν ήταν απλώς ένας σκύλος. Ήταν σύντροφος, αγωνιστής, φίλος.

Θα τον θυμόμαστε πάντα.

***

«Τα δακρυγόνα μαζί τα φάγαμε…»

Σε έναν τοίχο της Αθήνας, η μνήμη έγινε χρώμα. Ο Λουκάνικος, ο σκύλος που έγραψε ιστορία δίπλα στους διαδηλωτές, στέκει αγέρωχος στο γκράφιτι. Με την κορώνα του, όχι σαν βασιλιάς, αλλά σαν σύντροφος που κέρδισε την αγάπη και τον σεβασμό όλων.

Η φράση «Τα δακρυγόνα μαζί τα φάγαμε…» δεν είναι απλώς λόγια στον τοίχο. Είναι αλήθεια. Ο Λουκάνικος έζησε και υπέφερε στο πλάι μας, πνίγηκε από χημικά, δέχτηκε κλωτσιές, τραυματίστηκε. Και όμως, ήταν πάντα εκεί.

Αυτό το γκράφιτι δεν τιμά μόνο έναν σκύλο. Τιμά την πίστη, την αφοσίωση, την αλληλεγγύη. Τιμά την ίδια τη μνήμη ενός ζωντανού θρύλου.

Γιατί οι αγώνες έχουν πολλές μορφές. Και ο Λουκάνικος ήταν η πιο τρυφερή, η πιο αγνή