Πέθανε σαν σήμερα, το 1919, και όμως οι σκιές του σκεπάζουν ακόμη την Ελλάδα του 2025. Ο Γεώργιος Σουρής, ο «Ρωμηός» που δεν χάριζε κάστανο, έγραφε τότε για πράγματα που σήμερα μοιάζουν βγαλμένα από το δελτίο των οκτώ.

Σατίριζε τους υπουργούς που άλλαζαν κόμματα σαν πουκάμισα, τους βουλευτές που πουλούσαν «υπηρεσίες» για μισό ρουσφετάκι, τους άρχοντες που θυμόντουσαν τον λαό μόνο πριν τις εκλογές.

Σαν να τους βλέπεις σήμερα να τσακώνονται στα κανάλια:

«Κυβερνάτε για τον τόπο, μα γεμίζετε τον τόπο με τσέπες.
Κι όταν ο λαός φωνάζει, του λέτε να κάνει υπομονή,
ώσπου να γεμίσει κι η δική σας τσέπη με χρυσάφι.

Τότε γελοιοποιούσε τις εφημερίδες και τους δημοσιογράφους που έγλυφαν την εξουσία, που αγιογραφούσαν τον έναν πρωθυπουργό και μετά τον έθαβαν για να υμνήσουν τον επόμενο.

Δεν θυμίζει τα σημερινά ΜΜΕ των «συμφερόντων»;:

«Άλλα γράφουν το πρωί, κι άλλα το βράδυ,
ό,τι τους πει ο κάθε χορηγός και κομματάρχης.
Και την αλήθεια την κρύβουν κάτω απ’ το χαλί,
μη χαλάσει η διαφήμιση και χαθεί το μεροκάματο.»

Δεν χαρίστηκε ούτε στον ίδιο τον «Ρωμιό». Τον κατηγορούσε για ραθυμία, για μοιρολατρία, για το ότι βρίζει τους κλέφτες πολιτικούς, αλλά στο τέλος τους ξαναψηφίζει.

Κι αυτό ηχεί τραγικά οικείο:

«Βρίζεις τους άρχοντες στο καφενείο,
μα στην κάλπη τους βάζεις στεφάνι.
Και μετά φωνάζεις πως σε κλέβουν —
μα ποιος τους έβαλε εκεί; Εσύ.»

Η Ελλάδα που έβλεπε ο Σουρής δεν πέθανε το 1919. Είναι εδώ: με πολιτικούς ίδιους, με μιντιάρχες ίδιους, με λαό ίδιο.

Ο Σουρής μάς διδάσκει ότι η σάτιρα δεν είναι γέλιο για γέλιο, αλλά μαχαίρι στον υποκριτικό καθρέφτη της εξουσίας.
Κι αν σήμερα οι φάκελοι της Novartis, οι λίστες της Siemens και οι offshore των «πατριωτών» προκαλούν οργή, ας θυμόμαστε ότι ο ποιητής τα είχε περιγράψει όλα, μ’ έναν τρόπο που ακόμη τσούζει.

Διαβάστε ακόμα: Ο Ρωμιός του Γ. Σουρή, που κριτικάρει Έλληνες και ξένους εξουσιαστές