Μια πρόσφατη δημοσίευση της Eurostat φέρνει ξανά την Ελλάδα στο επίκεντρο της συζήτησης για τις συνθήκες εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με τα στοιχεία για το 2024, η χώρα μας καταγράφει το υψηλότερο ποσοστό εργαζομένων με πολλές ώρες εργασίας, δηλαδή 49 ή περισσότερες την εβδομάδα.

Ελλάδα: 12,4% των εργαζομένων ηλικίας 20–64 ετών δουλεύουν τουλάχιστον 49 ώρες την εβδομάδα.

Μέσος όρος ΕΕ: Μόλις 6,6%.

Η διαφορά είναι εντυπωσιακή και φανερώνει τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν στην ελληνική αγορά εργασίας, όπου ο εργαζόμενος «στυμμένος λεμόνι» καλείται να παράξει πλούτο για το κεφάλαιο, θυσιάζοντας προσωπική ζωή, υγεία και αξιοπρέπεια.

Συνολικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση καταγράφει μείωση στο ποσοστό των εργαζομένων με εξαντλητικά ωράρια: από 9,8% το 2014, σε 8,4% το 2019, και πλέον στο 6,6% το 2024. Στην Ελλάδα, αντίστοιχα, το ποσοστό ήταν κάποτε πολύ υψηλότερο (περίπου 20%) και έχει μεν μειωθεί, ωστόσο παραμένει το υψηλότερο σε επίπεδο ΕΕ. Η «ευρωπαϊκή σύγκλιση» που υπόσχονταν οι κυβερνήσεις, τελικά σημαίνει περισσότερη εκμετάλλευση και λιγότερα δικαιώματα.

Άλλες χώρες

Κύπρος: 10% (δεύτερη στην ΕΕ).

Γαλλία: 9,9%.

Ισλανδία: 13,6% (η χειρότερη επίδοση στην ευρύτερη Ευρώπη, αλλά εκτός ΕΕ).

Βουλγαρία: 0,4%.

Λετονία: 1,0%.

Λιθουανία: 1,4%.

Η ανισότητα μεταξύ Βορρά και Νότου, αλλά και μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης, είναι παραπάνω από εμφανής. Όμως η ουσία παραμένει: το καπιταλιστικό σύστημα, ανεξαρτήτως χώρας, βασίζεται στη λεηλασία του εργατικού μόχθου.

Τι σημαίνει για την Ελλάδα

Το γεγονός ότι πάνω από 1 στους 10 εργαζόμενους στη χώρα μας δουλεύει σχεδόν 50 ώρες την εβδομάδα (ή και παραπάνω), αναδεικνύει:

• ➤ την ένταση της εκμετάλλευσης στον ιδιωτικό τομέα,
• ➤ την απουσία ελέγχων και τη συνενοχή του κράτους που ευνοεί την εργοδοσία,
• ➤ τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής αγοράς εργασίας, όπου κυριαρχούν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και η αυτοαπασχόληση, με τους εργαζόμενους να μένουν ουσιαστικά απροστάτευτοι.

Συμπέρασμα

Η Ελλάδα παραμένει πρωταθλήτρια στην υπερεργασία, την ώρα που η υπόλοιπη Ευρώπη δείχνει τάσεις βελτίωσης. Δεν είναι ζήτημα «ιδιοσυγκρασίας των Ελλήνων» ή «εθνικής ιδιαιτερότητας», αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων ταξικών πολιτικών που ευνοούν το κεφάλαιο εις βάρος της εργατικής τάξης. Η απάντηση βρίσκεται στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς, στους αγώνες για αξιοπρεπή ζωή και πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη.