Στις 3 Σεπτέμβρη 1940, στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης, ήρθε στη ζωή ο Εδουάρδο Γκαλεάνο. Ένας άνθρωπος που μετέτρεψε την πένα του σε όπλο, που έγραψε την ιστορία από τη σκοπιά των λαών, των ξεχασμένων, των καταπιεσμένων.
Ο Γκαλεάνο δεν ήταν ποτέ «ουδέτερος». Ήξερε ότι η ουδετερότητα μπροστά στην αδικία είναι συνενοχή. Έτσι, μέσα από τα βιβλία του, ξεσκέπασε τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού, την αιώνια λεηλασία της Λατινικής Αμερικής, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Ο Γκαλεάνο γνώρισε την εξορία, αλλά δεν υπέκυψε. Από το Μπουένος Άιρες ως τη Μαδρίτη, συνέχισε να γράφει, να θυμίζει, να σπέρνει ανυπακοή. Το έργο του ήταν και παραμένει καταγγελία και ταυτόχρονα κάλεσμα: να μην ξεχνάμε, να μην σκύβουμε το κεφάλι.
Ο Γκαλεάνο δεν έγραφε για να χαϊδεύει αυτιά. Έγραφε για να δείξει ότι η ιστορία είναι γεμάτη από εξεγέρσεις και αντιστάσεις, ότι τίποτα δεν χαρίστηκε, ότι όλα κερδήθηκαν με αίμα και αγώνα. Στοχαστής, αλλά πάνω απ’ όλα μαχητής με λέξεις.
Σαν σήμερα, λοιπόν, θυμόμαστε τον Εδουάρδο Γκαλεάνο. Όχι για να τον αγιοποιήσουμε, αλλά για να κρατήσουμε ζωντανό το νήμα της μνήμης και του αγώνα. Γιατί, όπως ο ίδιος έλεγε, η μνήμη είναι μια φωτιά που δεν πρέπει να σβήσει.
0 Comments