Σαν σήμερα στις 14 Σεπτέμβρη του 2001, έφυγε απ’ την ζωή ένας μεγάλος καλλιτέχνης και άνθρωπος. Ο Στέλιος Καζαντζίδης.
Τι να πεις γι’ αυτόν τον τεράστιο ερμηνευτή με τις δύο χιλιάδες δίσκους και τα τεσσεράμισι χιλιάδες τραγούδια που δύσκολα θα υπάρξει παρόμοιος του στην ελληνική δισκογραφία.
Η βαθιά εκφραστική του φωνή, τραγούδησε τα βάσανα του λαού, τον πόνο του, τους νταλγκάδες του.
Γέννημα-θρέμμα της προσφυγιάς, παιδί της φτώχειας και της Κατοχής, δεν τραγούδησε ποτέ για τα σαλόνια. Από το πρώτο του βήμα στη δισκογραφία μέχρι την τελευταία του ερμηνεία, ήταν ο καλλιτέχνης που δεν χώρεσε σε κουτάκια.
Συγκρούστηκε με όσους διαχειριζόταν τη δισκογραφία στην εποχή του, μίλησε ανοιχτά για την εκμετάλλευση των εταιρειών, αποτραβήχτηκε από τα κέντρα για να μη γίνει μέρος του «κυκλώματος». Και πλήρωσε το τίμημα με απομόνωση.
Δεν είναι τυχαίο ότι η πιο πολιτική του στιγμή έρχεται με το τραγούδι «Έρχονται χρόνια δύσκολα», σε στίχους Μάκη Ερημίτη:
Φονιάδες μονοπώλια
παντού φωτιές ανάβουν,
μας καίνε, μας δικάζουνε
και την ψυχή μας βγάζουνε
και ζωντανούς μας θάβουν.
Μέσα σε λίγους στίχους συνοψίζεται η οργή για την καπιταλιστική βαρβαρότητα: μονοπώλια που καταστρέφουν, συστήματα που τσακίζουν ζωές, κυβερνήσεις που φιμώνουν τη φωνή του λαού.
Ο Καζαντζίδης δεν ήταν απλά ερμηνευτής – ήταν καταγγέλλων. Έδωσε με τη φωνή του σάρκα και οστά στην ταξική συνείδηση που γεννιόταν στο τραγούδι.
Όλα του τα τραγούδια κουβαλούν τον καημό της προσφυγιάς, της φτώχειας, της ξενιτιάς. Ο εργάτης στη Γερμανία, ο μετανάστης στην Αυστραλία, ο φτωχός στη λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, όλοι άκουγαν στον Καζαντζίδη τη δική τους φωνή.
Γι’ αυτό και μέχρι σήμερα, 25 χρόνια μετά τον θάνατό του, το όνομά του προκαλεί συγκίνηση. Γιατί ο Στέλιος δεν τραγούδησε ποτέ «για να περάσει η ώρα». Τραγούδησε για να πονέσει, να θυμίσει, να αφυπνίσει.
Στα 50 χρόνια της καλλιτεχνικής παρουσίας του ερμήνευσε με μοναδικό τρόπο τα τραγούδια των μεγάλων δημιουργών: Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου, Χιώτη, Μητσάκη, Καλδάρα, Παπαγιαννοπούλου, Δερβενιώτη, Βίρβου, Κολοκοτρώνη, Καραπατάκη, Μπακάλη κ.ά., ενώ έγραψε και δικά του τραγούδια.
Είναι πραγματικό «διαμάντι» το αφιέρωμα που είχε κάνει στον μεγάλο λαϊκό βάρδο μας Στέλιο Καζαντζίδη, o τηλεοπτικός σταθμός “902”.
0 Comments