Στις 22 Σεπτέμβρη 1991 «έφυγε» από τη ζωή ο Γιάννης Νεγρεπόντης, ένας από τους σημαντικότερους αντιστασιακούς λογοτέχνες και στιχουργούς της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Ο Νεγρεπόντης γεννήθηκε το 1930 στο Βόλο. Από νεαρή ηλικία βρέθηκε μέσα στην Αντίσταση, πληρώνοντας το τίμημα των ιδεών του με διώξεις και αποκλεισμούς. Σπούδασε στη Νομική, όμως η μεγάλη του αγάπη ήταν η λογοτεχνία, το θέατρο και —πάνω απ’ όλα— το τραγούδι.

Με την πένα του έγραψε στίχους που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή. Συνεργάστηκε με κορυφαίους συνθέτες -ανάμεσά τους ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Γιάννης Μαρκόπουλος- και μας χάρισε μερικά από τα πιο δυνατά έργα της ελληνικής μουσικής. «Θητεία» (με τον Μαρκόπουλο), «Δροσουλίτες», «Κιγκλίδωμα»… έργα που άντεξαν στον χρόνο και τραγουδήθηκαν από γενιές και γενιές.

Η γραφή του Νεγρεπόντη συνδύαζε την ποίηση με τον κοινωνικό προβληματισμό. Δεν έγραφε απλώς τραγούδια· έγραφε μανιφέστα για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τον πόνο του απλού ανθρώπου. Η φωνή του ήταν πάντα απέναντι στην εξουσία, δίπλα στους καταπιεσμένους, στον εργαζόμενο, στον νέο που έψαχνε προοπτική σε μια χώρα που βυθιζόταν στην καταστολή και τη μετριότητα.

Πέθανε το 1991, σε ηλικία μόλις 61 ετών. Όμως άφησε πίσω του έργο που δεν «γέρασε» ποτέ. Σήμερα, 34 χρόνια μετά, τα τραγούδια του εξακολουθούν να συγκινούν, να εμπνέουν, να θυμίζουν ότι η Τέχνη δεν είναι διακόσμηση αλλά όπλο.

Ο Γιάννης Νεγρεπόντης έζησε και δημιούργησε με συνέπεια. Στάθηκε όρθιος σε εποχές δύσκολες, πλήρωσε το τίμημα της στράτευσης και έγραψε τραγούδια που παραμένουν σημαίες.

Και γι’ αυτό, στο πάνθεον των δημιουργών του λαού μας, έχει μια θέση αδιαμφισβήτητη.