Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτησή μας να θυμίσουμε μια περασμένη περίπτωση και τον ρόλο που είχε διαδραματίσει τότε η δικαστική εξουσία.
Η ιστορία του Κώστα Τσαλικίδη είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές αποδείξεις για το πώς η αστική δικαιοσύνη στέκεται πάντα στο πλευρό του συστήματος και όχι της αλήθειας. Ο διευθυντής τεχνολογίας της Vodafone βρέθηκε νεκρός το 2005, λίγες ώρες πριν αποκαλυφθεί το σκάνδαλο των υποκλοπών. Από την πρώτη στιγμή μίλησαν για «αυτοκτονία». Κανένας όμως δεν πείστηκε.
Όπως έγραφε το Hot Doc:
«Αν ο Τσαλικίδης αυτοκτόνησε, τότε είναι ο πρώτος άνθρωπος που απαγχονίστηκε χωρίς σπασμούς, χωρίς αγωνία, σαν να αυτοκτόνησε στον ύπνο του».
Ο εισαγγελέας Διώτης έσπευσε να κλείσει την υπόθεση, υπογράφοντας πόρισμα που έλεγε «αυτοκτονία». Έτσι θάφτηκε το σκάνδαλο, έτσι θάφτηκε η αλήθεια. Γιατί; Επειδή οι τηλεφωνικές υποκλοπές έφταναν μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία. Εκεί που κανείς δεν τολμά να αγγίξει.
Η οικογένεια του Κώστα δεν σιώπησε. Επέμεινε: ήταν δολοφονία. Νέα έρευνα, νέα πορίσματα, αλλά το ίδιο μοτίβο συγκάλυψης. Μόνο όταν η υπόθεση έφτασε στο Στρασβούργο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ξεμπρόστιασε το ελληνικό κράτος διαπιστώνοντας ότι καμία σοβαρή έρευνα δεν έγινε, καμία διάθεση να βρεθεί η αλήθεια δεν υπήρξε παρά μόνο βιασύνη να κλείσει μια υπόθεση που έκαιγε.
Η Ελλάδα καταδικάστηκε να πληρώσει αποζημιώσεις στην οικογένεια. Αλλά τι σημασία έχει το πρόστιμο όταν το ίδιο το έγκλημα παραμένει ατιμώρητο;
Αναλυτικό ρεπορτάζ γ’ αυτή την υπόθεση μπορείτε να διαβάσετε στο μπλοκ μας.
Η υπόθεση αυτή δεν είναι παρελθόν. Είναι ζωντανή απόδειξη του πώς λειτουργεί το σύστημα:
– Όταν κινδυνεύουν μεγάλα συμφέροντα, η αλήθεια θάβεται.
– Όταν το κράτος και οι μηχανισμοί του εμπλέκονται, η δικαιοσύνη μετατρέπεται σε πλυντήριο.
– Όταν πρόκειται για «εθνικές σχέσεις» με τις ΗΠΑ, όλα τα στόματα κλείνουν.
Το ίδιο δεν βλέπουμε και σήμερα με το έγκλημα στα Τέμπη; Οι νεκροί θάβονται για δεύτερη φορά από τα ψεύτικα πορίσματα, τις καθυστερήσεις, τις μεθοδεύσεις. Όπως τότε με τον Τσαλικίδη, έτσι και τώρα: η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» στέκεται απέναντι στο λαό και δίπλα στο κράτος και τα αφεντικά του.
Τώρα όμως υπάρχει μεγάλη κινητοποίηση και συνείδηση για τα Τέμπη, το 2005 ακόμα βαράγαμε τούφες (και τώρα βαράμε, αλλά λιγότερο). Δεν θα περάσει έτσι.