Η πρόσφατη κατάθεση του Χρήστου Μαγειρία, γνωστού και από τη σχέση του με την πρώην πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας Πόπη Σεμερτζίδου, προκάλεσε εύλογες αντιδράσεις. Ο ίδιος, λάτρης των πολυτελών οχημάτων – Porsche, Ferrari – και δηλωμένος «νεοδημοκράτης από παιδί», βρέθηκε ενώπιον της Ζωής Κωνσταντοπούλου για να δώσει εξηγήσεις σχετικά με την κατηγορία περί οπλοκατοχής.
Το σημείο που ξεχώρισε ήταν ο διάλογος ανάμεσα στον Μαγειρία και την Κωνσταντοπούλου:
Ζ. Κωνσταντοπούλου: Για οπλοκατοχή δεν συλληφθήκατε;
Χ. Μαγειρίας: Τρία πιστόλια, του ’40, κειμήλια του πατέρα μου ήταν.
Ζ.Κ.: Αντάρτης ήταν;
Χ.Μ.: Ήταν δεξιός· εγώ δεξιό αντάρτη δεν ξέρω.
Η απάντηση αυτή άνοιξε ένα παράθυρο σε ένα ευρύτερο – και πολιτικά φορτισμένο – ιστορικό πλαίσιο. Η περίοδος της Κατοχής και του Εμφυλίου δεν χαρακτηριζόταν απλώς από διχασμό, αλλά από βαθιά ηθικά και πολιτικά ρήγματα. Όταν κάποιος αναφέρει ότι ο πατέρας του τού άφησε τρία πιστόλια του 1940 αλλά «δεν ήταν αντάρτης», το συμπέρασμα στο οποίο οδηγείται η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας είναι πολιτικά αναπόφευκτο:
Αν δεν ήταν αντάρτης, τότε ανήκε σε μία από τις άλλες κατηγορίες που διέθεταν οπλισμό εκείνη την εποχή, στις φιλοκατοχικές δυνάμεις ή στα σώματα ασφαλείας που συνεργάστηκαν με τις τότε αρχές.
Χωρίς να γίνεται αναφορά σε βιολογικά «γονίδια» ή σε κληρονομική ευθύνη – κάτι απαράδεκτο πολιτικά και ηθικά – το ζήτημα που αναδεικνύεται είναι διαφορετικό: ο τρόπος με τον οποίο πολιτικές και ιδεολογικές παραδόσεις, συχνά σκοτεινές, βρίσκουν συνέχεια στο σήμερα, μέσα από στάσεις, νοοτροπίες και δημόσιες συμπεριφορές.
Και αυτό είναι που τελικά προκαλεί προβληματισμό:
Προσωπικότητες που κινούνται σήμερα στον δημόσιο βίο, συχνά με αυτοπεποίθηση ή και έπαρση, κουβαλούν — έστω ασυνείδητα — κομμάτια μιας ιστορίας που η ελληνική κοινωνία δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ οριστικά. Μια ιστορία που μας υπενθυμίζει καθημερινά ότι ο πολιτικός αυταρχισμός, ο κοινωνικός κυνισμός και η ιδεολογική αναισθησία δεν εμφανίζονται από το πουθενά.
Να είναι τυχαίο άραγε ότι οι επίγονοι των ταγματαλητών και των μαυραγοριτών της κατοχής βρίσκονται και σήμερα να πρωταγωνιστούν σε κάθε είδους λοβιτούρα;
Μετά τα παραπάνω που δημιουργούν ψυχοπλακωτικές σκέψεις ας πάρουμε και ένα χαμόγελο από δημιούργημα
Έχω ξαναγράψει ότι το ιδεολόγημα της μη ύπαρξης οικογενειακής ή κληρονομικής ευθύνης είναι μπαρούφα που σκαρφίστηκαν οι εκμεταλλευτές για τα εγκλήματά τους. Ο γιος του ταγματασφαλίτη-μαυραγορίτη-βασανιστή της Μακρονήσου έχει ακέραιη ευθύνη για τα εγκλήματα του πατέρα του εφόσον κληρονόμησε τα άνομα κέρδη του, εάν θέλει να είναι καθαρός τότε να αποποιηθεί την παράνομη περιουσία του πατέρα του και να αποκηρύξει τον πατέρα του. Μόνο τότε δεν έχει οικογενειακή ευθύνη
κατα δηλωση του ο πατερας του γεννηθηκε το1932 αρα στα 12 απεκτησε 3 οπλα?
Τι ερώτηση είναι αυτή; Οι ταγματαλήτες έδρασαν στους κόλπους του λεγόμενου Εθνικού Στρατού μέχρι το 1949 και στην πορεία εντάχτηκαν σε παρακρατικές οργανώσεις -ΤΕΑ (Τάγματα Εθνικής Ασφαλείας) ΜΑΥ (Μονάδες Ασφαλείας Υπαίθρου) κ.α- κάτω από την στέγη του εθνικόφρονος κράτους. Μ’ αυτή την ιδιότητα, σαν παρακρατικός, οπλοφορούσε ο τύπος.
Αυτοι την ιδια δουλεια κανουν απο 200 χρονια απο γενια σε γενια, γι αυτο το θεωρουν και τοσο φυσιολογικο, δεν αισθανονται πως κανουν κατι παρανομο. Οι ψηφοφοροι ποσες ακομα 10ετιες χρειαζονται για να καταλαβουν οτι δεν προκειται για πολιτικο κομα?