Του Γ.Γ.

Είναι γνωστό ότι μετά την απελευθέρωση της χώρας μας από να ναζιστικά στρατεύματα, η μεγάλη μάζα αυτών που υπήρξαν ένοπλοι δοσίλογοι, τα τομάρια που σε συνεργασία με τους κατακτητές, μακέλεψαν τον ελληνικό λαό, -πολλές φορές μάλιστα τα ντόπια καθάρματα ξεπερνούσαν σε θηριωδίες σε βάρος του άμαχου πληθυσμού και τους Γερμανούς-, βρέθηκαν να αποτελούν τον “εθνικό κορμό”, και μάλιστα την ηγεσία του λεγόμενου “Εθνικού Στρατού”, “κόσμησαν” πρώτοι και “καλύτεροι” οι εγκληματίες αξιωματικοί τω Ταγμάτων Ασφαλείας. (Είχα κάνει στο παρελθόν μια σχετική ανάρτηση). 

Εξυπακούεται ότι όλη η Χωροφυλακή, η Αστυνομία Πόλεων, ακόμα και κάποιοι κραγμένοι βασανιστές της ¨Ειδικής Ασφάλειας”, και του Μηχανοκίνητου Τάγματος του Μπουραντά, βρέθηκαν να μισθοδοτούνται από το υστέρημα του Ελληνικού λαού. (Και με την ευκαιρίας ας μην ξεχνάμε ποια πρέπει να είναι η σχέση των κομμουνιστών με τις δυνάμεις καταστολής).

Ας μην επαναλαμβάνουμε τα γνωστά, για τους αστούς πολιτικούς που αν δεν συνεργαζόταν με τους κατακτητές είχαν λουφάξει, ενώ μια σημαντική μερίδα απ’ αυτούς παραθέριζαν στην Μέση Ανατολή, όταν οι αγωνιστές του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ έχυναν το αίμα τους πολεμώντας τους ναζί, και μετά την απελευθέρωση τους ανατέθηκε από τους ξένους προστάτες τους να εξασφαλίσουν “των αστών την τυραννία”.      

Ανάλογη αντιμετώπιση είχαν και οι μεγάλοι οικονομικοί δοσίλογοι, με πρώτο και καλύτερο τον ιδρυτή του ΔΟΛ, Δημήτριο Λαμπράκη, που βρέθηκαν ρυθμιστές και μεγαλοπαράγοντες του αστικού πολιτικού σκηνικού. 

-Ο ΔΟΛ μαζί με την ημικρατική Γερμανική εταιρία ”Μούντους”, που υπάγονταν στο Υπουργείο Προπαγάνδας του Γκέμπελς, ίδρυσαν κοινή εταιρία (51% οι Γερμανοί, 49% ο ΔΟΛ).

-Στα τυπογραφεία του ΔΟΛ τυπώνονταν όλα τα προπαγανδιστικά φυλλάδια των ναζί στην Αραβική γλώσσα που προορίζονταν για την Μέση Ανατολή.

-Επί Κατοχής το Συγκρότημα Λαμπράκη ξεπλήρωσε δάνεια που είχε πάρει επί Βενιζέλου αλλά και επί Μεταξά, με πληθωριστικές κατοχικές δραχμές, δηλαδή αέρα κοπανιστό.

-Μετά την Απελευθέρωση τα Αθηναϊκά Νέα και το Ελεύθερον Βήμα έκλεισαν βάση σχετικού Νόμου για τα έντυπα που συνεργάστηκαν με τις Κατοχικές Αρχές και μάλιστα κατασχέθηκαν ως ανήκοντες σε γερμανικά συμφέροντα!

-Τελικά μέσα την δίνη του Εμφυλίου παίρνουν άδεια να επανακυκλοφορήσουν, αλλά ως ΝΕΑ -σκέτο- και ως ΒΗΜΑ- σκέτο.

-Ο Δημήτρης Λαμπράκης λίγο πριν την Απελευθέρωση καταφεύγει στη Μέση Ανατολή προκειμένου να λάβει δάφνες αντιστασιακού, μόνο που οι Άγγλοι δεν τσιμπάνε και τον κλείνουν στην φυλακή!

Ηταν όλοι αυτοί, πολιτικάντηδες, δωσίλογοι και ταγματασφαλίτες που “φορώντας γαλάζιους μανδύες εθνικοφροσύνης”, μακέλεψαν τον ελληνικό λαό τον Δεκέμβρη του 1944.

Κι αν όλα αυτά σε γενικές γραμμές είναι γνωστά, ένα κείμενο του “Ριζοσπάστη”, που δημοσιεύτηκε σαν σήμερα 14 Δεκέμβρη του 1945, μας θυμίζει και μια άλλη πτυχή για την αντιμετώπιση που είχαν οι ένοπλοι δοσίλογοι από το Ελληνικό κράτος, που είναι σχετικά άγνωστη.

Οταν αποχώρησαν τα στρατεύματα κατοχής από την Ελλάδα, τα ακολούθησε και ένας αριθμός ντόπιων καθαρμάτων για να αποφύγουν να λογοδοτήσουν στον ελληνικό λαό, για τα εγκλήματα που είχαν κάνει σε βάρος του. Οταν, λοιπόν τα συμμαχικά στρατεύματα κατέλαβαν την Γερμανία, εντόπισαν κάποιους απ΄ αυτούς τους Ελληνες προδότες. Τους συνέλαβαν και τους παρέδωσαν στην ελληνική δικαιοσύνη για να τους δικάσει. Το αποτέλεσμα το μαθαίνουμε από το άρθρο του ¨Ρ” που αναφέραμε:

“Τη στιγμή που κάθε πατριώτης περίμενε να βγουν από τις φυλακές οι Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης με κατάπληξη βλέπει να αποφυλακίζει η κυβέρνηση τους εγκληματίες του διαβόητου Πούλου. Αυτούς που συμμαχικές αρχές έπιασαν στη Γερμανία γιατί πολεμούσαν στο πλευρό των χιτλερικών και τους παρέδωσαν στις ελληνικές αρχές για να τους δικάσουν κι όχι για να τους απελευθερώσουν.

Τι είναι ο Πούλος και οι οπαδοί του το ξέρει πολύ καλά ο Ελληνικός λαός. Κατρακύλησε ως το τελευταίο σκαλοπάτι της εθνικής προδοσίας, οργανώνοντας σώματα προδοτών για να πολεμήσουν στο πλευρό του Χίτλερ“.

 Οι εγκληματίες αυτοί, που έμειναν γνωστοί, ως “Πουλικοί”, έπαιρναν εντολές από τη Βέρμαχτ, φορούσαν γερμανικές στολές και διακρίθηκαν για τη βιαιότητα και τη σαδιστική συμπεριφορά τους σε βάρος αμάχων. Για να μην επαναλαμβάνουμε όσα έχουμε γράψει γι’ αυτούς τους εγκληματίες και τον αρχηγό τους, διαβάστε αυτή την ανάρτηση.

Υ.Γ: Το δημοσίευμα του “Ρ” και η ανάρτηση που στηρίζεται σ’ αυτό αφορά την δίκη που είχε ο Γ. Πούλος τον Μάη του 1947, από το στρατοδικείο Θεσσαλονίκης για κατασκοπεία, κατηγορία από την οποία αθωώθηκε. Το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου δικάστηκε εκ νέου, από το «Ειδικό Δικαστήριο Δοσίλογων», όπου καταδικάστηκε δις σε ισόβια και σε θάνατο. Μαζί με τον Σούμπερτ, αποτέλεσε έναν από τους ελάχιστους εγκληματίες πολέμου που εκτελέστηκαν μεταπολεμικά από το ελληνικό κράτος