Σαν σήμερα, τον Γενάρη του 1919, η γερμανική αστική τάξη, με τη βρόμικη δουλειά να εκτελείται από τους παρακρατικούς των Freikorps και με την πολιτική κάλυψη της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας, δολοφονούσε δύο από τις πιο εμβληματικές μορφές του επαναστατικού κινήματος: τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ.
Η δολοφονία τους δεν ήταν «ατύχημα» ούτε αποτέλεσμα «χαοτικών συνθηκών». Ήταν συνειδητή πολιτική επιλογή. Ήταν η απάντηση του συστήματος σε όσους τόλμησαν να αμφισβητήσουν την εξουσία του κεφαλαίου, να μιλήσουν για επανάσταση, να σταθούν αταλάντευτα στο πλευρό της εργατικής τάξης.
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ, κορυφαία μαρξίστρια θεωρητικός, διεθνίστρια και αμείλικτη πολέμιος του οπορτουνισμού, αφιέρωσε τη ζωή της στον αγώνα για έναν σοσιαλισμό δημοκρατικό, ζωντανό, βαθιά ριζωμένο στη δράση των μαζών. Πολέμησε τον μιλιταρισμό, καταδίκασε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και δεν δίστασε να συγκρουστεί ακόμη και με την ίδια τη σοσιαλδημοκρατία, όταν αυτή πρόδωσε τις αρχές της και τάχθηκε στο πλευρό της αστικής εξουσίας.
Ο Καρλ Λίμπκνεχτ, γιος ιστορικού ηγέτη του γερμανικού εργατικού κινήματος, ήταν ο άνθρωπος που μέσα στο Ράιχσταγκ τόλμησε να πει το μεγάλο «Όχι» στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο μοναδικός βουλευτής που καταψήφισε τις πολεμικές πιστώσεις, πληρώνοντας τη στάση του με φυλακίσεις, διώξεις και τελικά με τη ζωή του.
Μαζί, ίδρυσαν την Ένωση Σπάρτακος και αργότερα το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας, επιχειρώντας να δώσουν πολιτική διέξοδο στη ριζοσπαστικοποίηση της γερμανικής εργατικής τάξης μετά τον πόλεμο. Η Επανάσταση του Νοέμβρη 1918 τρόμαξε το σύστημα. Και όταν το σύστημα φοβάται, σκοτώνει.
Στις 15 Γενάρη 1919, η Ρόζα βασανίστηκε και εκτελέστηκε εν ψυχρώ· το σώμα της πετάχτηκε στο κανάλι Λάντβερ. Ο Λίμπκνεχτ δολοφονήθηκε λίγες ώρες νωρίτερα, «κατά τη μεταφορά», σύμφωνα με το επίσημο ψέμα. Έτσι γράφεται συχνά η ιστορία: με εγκλήματα που βαφτίζονται «τάξη» και με δολοφονίες που βαφτίζονται «σταθερότητα».
Κι όμως, 107 χρόνια μετά, εκείνοι παραμένουν παρόντες. Όχι ως αγάλματα ή επετειακές αναφορές, αλλά ως ζωντανά σύμβολα αγώνα, συνέπειας και επαναστατικής ηθικής. Η Ρόζα και ο Καρλ μας θυμίζουν ότι ο σοσιαλισμός δεν χαρίζεται, κατακτιέται. Ότι η ελευθερία δεν συμβιβάζεται με την εκμετάλλευση. Ότι η ουδετερότητα σε καιρούς αδικίας είναι συνενοχή.
Τους σκότωσαν γιατί τους φοβήθηκαν.
Και τους φοβούνται ακόμη, γιατί οι ιδέες τους ζουν.
Ρόζα Λούξεμπουργκ – Καρλ Λίμπκνεχτ: Αθάνατοι.
Διαβάστε ακόμα:
Σαν σήμερα, 15/01/1919: Δολοφονία της Ρόζα Λούξεμπουργκ
Ρoζα Λουξεμπουργκ, τι σου ’χω φυλαγμενα…
Ο Βίκτωρ Σερζ για τη δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ στο Βερολίνο
0 Comments