Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Συνέντευξη στον δημοσιογράφο Μάριο Διονέλλη, έδωσε το μέλος του Ρουβίκωνας, Γιώργος Καλαϊτζίδης με αφορμή την παρουσία του Ρουβίκωνα στο Ηράκλειο Κρήτης και την δημιουργία πυρήνα της οργάνωσης στην πόλη.

Πάμε να σχολιάσουμε ένα σημείο της.

Το 2018, σε μια πανελλαδική έρευνα της Kapa Research (για λογαριασμό του “Εθνους”), ρώτησαν τον κόσμο: «Αν ο Ρουβίκωνας κατέβαινε ως κόμμα, θα τον ψήφιζες;».Τα αποτελέσματα εντυπωσιακά. 8% απάντησε «θα μπορούσα να τον ψηφίσω» και 9% «δεν το αποκλείω».

Σύνολο: ~17% δεν έλεγε κατηγορηματικό «όχι» σε ένα αντιεξουσιαστικό σχήμα που τότε δρούσε σχεδόν αποκλειστικά στην Αθήνα, με περιορισμένη μαζικότητα και χωρίς καμία κοινοβουλευτική φιλοδοξία.

Τα νούμερα αυτά πανικόβαλαν το σύστημα. Από τότε, καμία δημοσκόπηση (Metron, Pulse, Marc, Alco, Palmos κ.λπ.) δεν ξαναρώτησε για τον Ρουβίκωνα – ούτε στο «άλλο», ούτε υποθετικά. Σιωπή. Σαν να μην υπάρχει. Σαν να μην έχει απήχηση. Σαν να μην έχει σώσει σπίτια σε πυρκαγιές, να μην έχει μοιράσει τρόφιμα σε πλημμυροπαθείς, να μην έχει στήσει κοινωνικές κουζίνες, να μην έχει σταθεί δίπλα σε αγρότες, εργάτες, θύματα Τεμπών.

Γιατί; Γιατί σήμερα, μετά από 7+ χρόνια ασταμάτητης, χειροπιαστής αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα, τα ποσοστά δεν θα ήταν 8-9%. Θα ήταν πολύ υψηλότερα. Και αυτό δεν το αντέχει το σύστημα να το δει – ούτε να το μετρήσει.

Και εδώ έρχεται η δήλωση του Γιώργου Καλαϊτζίδη στη χθεσινή του συνέντευξη στο Cretapods:
Με απλά λόγια μας είπε:

«Ο Ρουβίκωνας δεν θα συμμετάσχει σε εκλογές, παρά τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι θα μπορούσε να μπει στη Βουλή (8-9%)». Δεν είναι μαγκιά. Είναι συνειδητή απόρριψη.
Ναι, θα μπορούσαμε να παίξουμε το παιχνίδι σας. Ναι, θα παίρναμε έδρες. Ναι, θα είχαμε κρατική χρηματοδότηση, «νομιμοποίηση».
Αλλά επιλέγουμε να μην το κάνουμε. Γιατί η είσοδος στο κοινοβούλιο σημαίνει ενσωμάτωση. Σημαίνει συμβιβασμούς. Σημαίνει να γίνεις μέρος του προβλήματος που πολεμάς.

Ο Ρουβίκωνας πολεμάει το σύστημα απ’ έξω – με δράσεις, με αλληλεγγύη, με αυτονομία, χωρίς αφεντικά, χωρίς εξαρτήσεις.

Σε μια εποχή που η δυσπιστία στο πολιτικό σύστημα είναι στο ζενίθ, που το κράτος αποτυγχάνει σε φωτιές, πλημμύρες, καταστροφές, ακρίβεια, το μήνυμα είναι σαφές: Δεν χρειαζόμαστε έδρες για να αλλάξουμε πράγματα. Τα αλλάζουμε ήδη – και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, χωρίς να γίνουμε άλλο ένα κόμμα που «πουλάει ελπίδα» στην κάλπη.

8-9% το 2018.
Σήμερα; Φανταστείτε…
Αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων.
Γιατί κάποια νούμερα είναι πολύ επικίνδυνα για να τα δημοσιεύσουν.